Hof bevestigt 11 jaar cel en tbs voor doodslag, verlaagt schadevergoeding aan moeder slachtoffer — GHSHE:2026:2587
doodslag op ex-partner met tbs-maatregel, hoger beroep
Eiser / verzoeker
verdachte
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
Hof handhaaft de gevangenisstraf van 11 jaar en de tbs-maatregel voor doodslag, en verlaagt de schadevergoeding aan de moeder van het slachtoffer met € 2.252,70 tot € 21.726,56.
- Hoger beroep tegen eigen vrijspraak van diefstal niet-ontvankelijk verklaard
- Bekentenissen betrouwbaar geacht op basis van consistentie en steun in DNA-bewijs en camerabeelden; alternatief scenario met gemaskerde daders als ongeloofwaardig verworpen
- Bewezenverklaring van doodslag en verminderde toerekeningsvatbaarheid bevestigd
- Zonder overschrijding van de redelijke termijn zou 12 jaar passend zijn geweest; wegens vertraging van ruim twee jaar blijft de straf op 11 jaar en de eis tot verhoging naar 11 jaar en 6 maanden wordt afgewezen
- Schadevergoeding aan de moeder verlaagd met € 2.252,70 omdat kaarsen op het graf en reiskosten niet als rechtstreekse schade gelden; schadevergoeding aan de vader blijft ongewijzigd op € 17.500,00
Samenvatting
Een man reed in november 2021 in Weert achter zijn ex-vriendin aan, dwong haar auto tot stoppen door ertegenaan te botsen en kneep haar tijdens een worsteling minutenlang de keel dicht, waarna zij overleed. Hij liet haar lichaam achter in een greppel, bedekt met bladeren. Nadat hij zich bij de politie had gemeld en meerdere keren bekennend had verklaard, kwam hij later met een alternatief verhaal over gemaskerde derden die haar zouden hebben gedood.
De zaak lag in hoger beroep bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch, tegen het vonnis van de rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, van 13 maart 2024. De rechtbank had de man toen vrijgesproken van moord en van diefstal van sigaretten van het slachtoffer, maar hem voor doodslag veroordeeld tot 11 jaar gevangenisstraf en terbeschikkingstelling met dwangverpleging. Ook moest hij toen schadevergoeding betalen aan de ouders van het slachtoffer: € 23.979,26 aan haar moeder en € 17.500,00 aan haar vader. De man ging tegen dit vonnis in hoger beroep en probeerde onder meer ook de vrijspraak van de diefstal opnieuw ter discussie te stellen, maar het hof verklaarde dat deel van zijn beroep niet-ontvankelijk: een verdachte kan tegen zijn eigen vrijspraak geen hoger beroep instellen.
Inhoudelijk kwam de zaak bij het hof opnieuw neer op de vraag of de bekentenissen van de man betrouwbaar waren, of dat geloof moest worden gehecht aan het alternatieve scenario dat hij pas in een laat stadium naar voren bracht. Volgens dat scenario zouden gemaskerde mannen hem hebben overvallen en zijn ex-vriendin hebben gedood. Het hof veegde dit verweer van tafel: de aanvankelijke bekentenissen waren onderling consistent en werden bevestigd door ander bewijs, zoals de botsing tussen de auto's, de bebladerde vindplaats van het lichaam, DNA-sporen van de man op de pols van het slachtoffer en camerabeelden van bevlekte kleding. Zijn latere ontkennende verklaringen bevatten juist grote onderlinge tegenstrijdigheden over onder meer het aantal betrokken auto's en personen, en vonden geen steun in getuigenverklaringen. Het hof bevestigde daarom de bewezenverklaring van doodslag.
Over de straf liepen de standpunten uiteen: de advocaat-generaal vorderde een verhoging naar 11 jaar en 6 maanden, terwijl de verdediging bepleitte dat de gevangenisstraf beperkt zou moeten blijven tot de duur van het voorarrest, gelet op de verminderde toerekeningsvatbaarheid van de man en zijn belang bij een spoedige tbs-behandeling. Het hof volgde geen van beide. Het overwoog dat een straf van 12 jaar passend zou zijn geweest, mede vanwege eerdere veroordelingen van de man in Spanje voor huiselijk geweld en zijn proceshouding, waarbij hij het slachtoffer ten onrechte beschuldigde van betrokkenheid bij drugshandel. Omdat de redelijke termijn echter in eerste aanleg en in hoger beroep samen met ongeveer twee jaar, een maand en drie weken was overschreden, matigde het hof die straf met een jaar tot de eerder door de rechtbank opgelegde 11 jaar. Ook de tbs-maatregel met dwangverpleging bleef in stand, met het advies om de behandeling zo vroeg mogelijk te laten aanvangen omdat de man als ongewenst verklaarde vreemdeling beperktere verlofmogelijkheden heeft.
Bij de schadevergoeding kwam het hof wel tot een andere uitkomst dan de rechtbank. De kosten van dagelijkse kaarsen op het graf van het slachtoffer en de reiskosten die de ouders vanuit Polen naar Nederland hadden gemaakt, achtte het hof niet toewijsbaar als rechtstreekse schade of als proceskosten. Daardoor viel de vergoeding aan de moeder terug van € 23.979,26 naar € 21.726,56, bestaande uit affectieschade en uitvaartkosten. De vergoeding aan de vader van € 17.500,00 aan affectieschade bleef ongewijzigd.
Het gerechtshof 's-Hertogenbosch veroordeelde de man uiteindelijk tot 11 jaar gevangenisstraf met aftrek van voorarrest en terbeschikkingstelling met verpleging van overheidswege, en wees de schadevergoeding aan de moeder toe tot € 21.726,56 en aan de vader tot € 17.500,00, telkens te vermeerderen met wettelijke rente.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
20-000884-24
Procedure
Hoger beroep
Formele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 2 september 2022 reed een man in een gehuurde Mercedes-AMG over de Roosendaalsebaan in Oud Gastel, waar 50 kilometer per uur mocht worden gereden. Kort voor een kruising waarvan de verkeerslichten oranje knipperden, haalde hij een voertuig rechts in en reed hij daarbij zeer dicht op de auto's voor hem. Op ruime afstand van de kruising gaf hij vol gas en reed hij ongeveer 152 kilometer per uur. Op de kruising stond een Toyota Yaris stil, deels op de voorrangsweg. De Mercedes botste met nog ongeveer 95 kilometer per uur op de linkerzijde van die auto. Vier inzittenden kwamen om het leven: een moeder, haar tienjarige dochter, haar achtjarige zoon en een vriendin. De negenjarige dochter van die vriendin overleefde de aanrijding met onder meer een gebroken sleutelbeen. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch beslist in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 26 april 2024. Die rechtbank legde vier jaar gevangenisstraf op en een rijontzegging van tien jaar. Zowel de verdachte als de officier van justitie ging in beroep. De advocaat-generaal eiste zes jaar gevangenisstraf, de verdediging bepleitte onder meer vrijspraak van roekeloosheid. Het hof spreekt de verdachte vrij van het letsel van het overlevende meisje. Het dossier laat volgens het hof niet zien dat er sprake was van zwaar lichamelijk letsel, bijvoorbeeld door een operatie of ontbrekend uitzicht op herstel. Ook is er te weinig informatie om vast te stellen dat zij tijdelijk ziek of in haar normale bezigheden verhinderd was. Voor dat deel van de tenlastelegging blijft alleen het gevaarzettende rijgedrag over. Voor de vier doden acht het hof roekeloosheid bewezen. Het hof wijst het verweer af dat de bestuurster van de Toyota geen voorrang verleende. Wie op een weg met een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur bijna drie keer zo hard rijdt, kan volgens het hof niet verwachten dat anderen daar rekening mee houden. De voorrangsregel is dan 'de facto illusoir' geworden. Ook het ingrijpen van het elektronische stabiliteitssysteem van de auto verandert dat niet: de verdachte had zichzelf door zijn rijgedrag in die positie gebracht. De snelheid op afstand van de kruising en het rechts inhalen met dicht bijrijden samen laten zien dat hij bewust zeer gevaarlijk reed, aldus het hof. Dat de verdachte eerder veroordeeld werd voor een forse snelheidsovertreding weegt het hof strafverzwarend mee. Bij de straf stelt het hof dat bij vier doden sprake is van meerdaadse samenloop, geen eendaadse zoals de verdediging bepleitte: elk slachtoffer levert een eigen overtreding op. Het hof vindt zeven jaar gevangenisstraf passend en verlaagt die met twee maanden omdat de redelijke termijn in hoger beroep met bijna zes maanden is overschreden. Het hof legt daarom zes jaar en acht maanden gevangenisstraf op voor de dood van de vier slachtoffers, met aftrek van voorarrest. Daarnaast volgt een ontzegging van de bevoegdheid motorrijtuigen te besturen voor tien jaar. Voor het gevaarzettende rijgedrag ten aanzien van het overlevende meisje legt het hof een rijontzegging van één jaar op. Het hof beveelt tevens de gevangenneming van de verdachte.