ECLI:NL:OGEAA:2026:20, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 21-01-2026, AUA202503614 EJ — OGEAA:2026:20
Samenvatting
EJ. Verzoek tot ontbinding arbeidsovereenkomst. Afwijzing.
Betrokken advocaten
mr. E.E. Rosenstand
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGEAA:2025:290, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 10-10-2025, 318 van 2025
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Strafrecht
ECLI:NL:OGEAA:2025:195, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 11-06-2025, AUA202500949
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAA:2025:140, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 21-05-2025, AUA201300120
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
ECLI:NL:OGEAA:2025:95, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 30-04-2025, AUA202500750 KG
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerecht in Eerste Aanleg van ArubaRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
AUA202503614 EJ
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een werknemer van Domesa N.V., een bedrijf dat zich in Aruba bezighoudt met het onderhoud van geldautomaten, werd op 6 augustus 2024 op staande voet ontslagen. Zijn werkgever stelde dat hij samen met een collega had geweigerd codes af te staan waarmee de geldautomaten van klanten van Domesa konden worden geopend, en dat dit de bedrijfsvoering had geschaad. De werknemer vernietigde dit ontslag buitengerechtelijk op 23 september 2024 en stapte naar de rechter. In een eerdere tussenbeschikking had het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba Domesa opgedragen te bewijzen dat uitsluitend de werknemer en zijn collega over de bewuste codes beschikten in de periode dat zij geschorst waren. Domesa bracht daartoe meerdere getuigen naar voren, maar dat bewijslevering pakte ongunstig uit voor het bedrijf. Uit een schriftelijke verklaring van het eigen vestigingshoofd van Domesa bleek namelijk dat een andere medewerker van het bedrijf gedurende de schorsingsperiode ook over een code beschikte om de geldautomaten te openen. Die verklaring ondermijnde de getuigenissen die Domesa had aangedragen, inclusief die van het vestigingshoofd zelf. De rechter achtte alle door Domesa voorgebrachte getuigenverklaringen onvoldoende betrouwbaar en liet ze buiten beschouwing. Daarnaast plaatste de rechter vraagtekens bij de redenering van Domesa. Als het bedrijf de geldautomaten van klanten niet kon openen, had het naar het oordeel van de rechter eenvoudig aan die klanten om nieuwe codes kunnen vragen. Klanten zouden daar immers zelf het grootste belang bij hebben. Bovendien valt, aldus de rechter, niet in te zien waarom een werknemer zijn persoonlijke unieke codes zou moeten delen met zijn werkgever. Dat Domesa dit praktisch niet goed had geregeld, zoals het ontbreken van een code bij het eigen vestigingshoofd, komt voor risico van het bedrijf zelf. De conclusie is dat Domesa er niet in is geslaagd aan te tonen dat de werknemer een dringende reden voor ontslag op staande voet heeft gegeven. Daarmee staat vast dat het ontslag van 6 augustus 2024 onterecht was en dat de arbeidsovereenkomst van de werknemer onverminderd voortduurt. Omdat inmiddels meer dan 21 maanden zijn verstreken en de vraag rijst of de werknemer in die periode elders inkomsten heeft gehad, gelastte de rechter een informatiecomparitie op 1 juli 2026. De werknemer moet dan uitleggen of hij sinds zijn ontslag elders loon heeft ontvangen en zo ja, hoeveel. De rechter wees hem erop dat hij wettelijk verplicht is die vraag naar waarheid te beantwoorden. De uitkomst van die zitting kan van invloed zijn op de hoogte van het achterstallige loon dat de rechter bij de nog te wijzen eindbeschikking zal toewijzen. De wettelijke verhoging over dat achterstallige loon matigt de rechter alvast tot maximaal 15% per keer.
Een voormalig statutair bestuurder van Free Zone Aruba (FZA) N.V. stapte naar de rechter nadat zijn werkgever weigerde een aanvullende pensioenregeling uit te voeren die in 2010 was afgesproken. De arbeidsovereenkomst, die al sinds 1997 bestond, eindigde per 1 januari 2025. Kort daarna vroeg de man vier keer schriftelijk om uitvoering van de pensioenafspraken, maar Free Zone reageerde pas in september 2025 met de mededeling dat er geen bindende afspraak bestond en dat eventuele vorderingen verjaard waren. De kern van het geschil draait om een memo van 22 juli 2010, ondertekend door beide partijen. Daarin stond onder meer dat een aanvullend pensioen bij verzekeraar Ennia zou worden aangevraagd, met terugwerkende kracht vanaf augustus 2025, en dat de regeling uiterlijk 30 september 2010 in werking zou treden. Free Zone voerde aan dat de afspraak nooit rechtsgeldig tot stand was gekomen en dat de man geen nakoming kon afdwingen. Bovendien betoogde het bedrijf dat een eventuele vordering al in 2015 was verjaard. Het gerecht verwierp het verjaringsverweer. Uit de jaarrekeningen van Free Zone bleek namelijk jarenlang dat het bedrijf er zelf rekening mee hield dat er nog een pensioenverzekering moest worden afgesloten. Dat geldt als een erkenning van het recht, die de verjaringstermijn telkens opnieuw onderbreekt. Ook een brief van de huisaccountant uit augustus 2020 en een e-mailwisseling uit 2016, waaruit bleek dat Free Zone daadwerkelijk probeerde de verzekering te regelen, werden aangemerkt als erkenning. Zelfs in de besluitenlijst van de aandeelhoudersvergadering uit 2024 werd de openstaande pensioenpost nog vermeld. Het beroep op rechtsverwerking, de gedachte dat iemand zijn recht verspeelt door te lang te wachten, slaagde evenmin. Het gerecht stelde vast dat Free Zone elk jaar opnieuw in de jaarrekeningen documenteerde dat de kwestie nog niet was opgelost. Het bedrijf wist dus dat er nog iets moest gebeuren en leed door het tijdsverloop geen aantoonbaar nadeel. Ook het verweer dat het memo van 2010 niet bindend was, omdat degene die het namens Free Zone ondertekende het bedrijf niet rechtsgeldig kon vertegenwoordigen, trof geen doel. Het gerecht wees erop dat Free Zone zelf jarenlang deed alsof de afspraak gold. Bovendien had de oud-directeur zijn deel van de deal nagekomen: hij betaalde de belasting over de levensverzekeringspremies voor eigen rekening en vrijwaarde Free Zone van mogelijke boetes en rente van de belastingdienst. Het gerecht voegde daaraan toe dat zelfs als het memo niet geldig zou zijn, de man terugvalt op de oorspronkelijke pensioentoezegging in zijn arbeidscontract. Het argument van Free Zone dat de man al genoeg andere pensioeninkomsten had en dus geen behoefte zou hebben aan dit aanvullende pensioen, verwierp het gerecht als niet relevant. Een pensioentoezegging moet worden nagekomen, ongeacht wat iemand verder aan pensioen ontvangt. Het gerecht wees de vorderingen van de oud-directeur volledig toe. Free Zone moet binnen vier weken een erkende actuaris aanwijzen die het verschuldigde pensioenbedrag berekent op basis van de afspraken uit 2010. Het bedrijf moet vervolgens binnen vier weken na de vaststelling uitbetalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 1 januari 2025. Daarnaast werd Free Zone veroordeeld in de proceskosten, begroot op in totaal Afl. 3.800,00.