Gerecht verklaart beroep tegen afwijzing werkvergunning te vroeg ingesteld — OGEAA:2026:211
te vroeg ingesteld beroep tegen uitblijven beslissing werkvergunning
Eiser / verzoeker
appellante, aanvraagster van een werkvergunning
Verweerder / gedaagde
de minister belast met vreemdelingen- en integratiebeleid
Gerecht verklaart het beroep niet-ontvankelijk omdat het is ingesteld voordat de beslistermijn van de minister was verstreken.
- Beroep was gericht tegen het vermeende uitblijven van een beslissing op het bezwaarschrift
- Beslistermijn voor de minister bedroeg twaalf weken vanaf indiening van het bezwaarschrift, tot 9 februari 2026
- Beroepschrift werd op 5 februari 2026 ingediend, nog voordat deze termijn was verstreken
- Minister was op dat moment nog niet in gebreke, zodat de beroepstermijn nog niet was aangevangen
- Gerecht doet op grond van artikel 32 Lar direct uitspraak en verklaart het beroep kennelijk niet-ontvankelijk
Samenvatting
Een vrouw in Aruba vroeg in september 2025 via de immigratiedienst Dimas een vergunning tot tijdelijk verblijf aan met als doel arbeid in loondienst. De minister belast met vreemdelingen- en integratiebeleid wees die aanvraag in november 2025 af, omdat de noodzakelijke stukken ontbraken, waaronder een arbeidsovereenkomst.
De vrouw maakte in december 2025 bezwaar tegen die afwijzing en legde daarbij alsnog een arbeidsovereenkomst over tussen haarzelf en haar beoogde werkgever. Die overeenkomst was echter ongedateerd en niet door haar ondertekend. Nog voordat de minister op dit bezwaar had beslist, stelde de vrouw in februari 2026 al beroep in bij het Gerecht in Eerste Aanleg. Kennelijk ging zij ervan uit dat de minister te lang stil bleef zitten en dat dit uitblijven van een beslissing volgens de wet gelijkstaat aan een afwijzing waartegen zij in beroep kon gaan.
De wet, de Landsverordening administratieve rechtspraak, kent inderdaad zo'n regeling: als een bestuursorgaan niet op tijd op een bezwaarschrift beslist, wordt dat uitblijven van een beslissing gelijkgesteld met een afwijzing, en kan de indiener daartegen beroep instellen. Maar aan die mogelijkheid is een termijn verbonden, en die termijn gaat pas lopen op het moment dat het bestuursorgaan daadwerkelijk in gebreke is, dat wil zeggen: pas als de wettelijke beslistermijn is verstreken zonder dat er een beslissing ligt.
Het gerecht rekende uit wanneer die beslistermijn voor de minister precies verstreek. Op grond van de relevante bepalingen in de wet moest de minister binnen twaalf weken na de indiening van het bezwaarschrift een beslissing nemen. Omdat de vrouw haar bezwaarschrift op 16 december 2025 had ingediend, liep die termijn af op 9 februari 2026. Toen de vrouw op 5 februari 2026 haar beroepschrift indiende, was deze termijn dus nog niet verstreken. De minister was op dat moment nog niet in gebreke, en de termijn waarbinnen tegen het uitblijven van een beslissing beroep kon worden ingesteld, was daarmee ook nog niet begonnen.
Het gevolg van deze vaststelling was dat het beroep te vroeg was ingesteld. De wet bepaalt uitdrukkelijk dat een beroepschrift niet-ontvankelijk wordt verklaard als het wordt ingediend voordat de daarvoor geldende termijn is begonnen. Omdat dit hier het geval was, deed het gerecht meteen uitspraak zonder eerst een uitgebreide procedure te doorlopen: de wet biedt namelijk de mogelijkheid om een beroep dat kennelijk niet-ontvankelijk is, versneld af te doen.
Het gerecht verklaarde het beroep dan ook niet-ontvankelijk, zonder dat aan een inhoudelijke beoordeling van de afwijzing van de verblijfsvergunning of van de betekenis van de latere ingeleverde arbeidsovereenkomst werd toegekomen. De procedure over het bezwaar van de vrouw tegen de oorspronkelijke afwijzing van haar aanvraag loopt in beginsel nog gewoon door bij de minister, die daarop alsnog een beslissing moet nemen. Tegen deze uitspraak van het gerecht staat voor beide partijen nog hoger beroep open bij het Gemeenschappelijk Hof van Justitie.
Betrokken advocaten
mr. E.E. Rosenstand
appellante
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:OGEAA:2026:20, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 21-01-2026, AUA202503614 EJ
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:OGEAA:2025:290, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 10-10-2025, 318 van 2025
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Strafrecht
ECLI:NL:OGEAA:2025:195, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 11-06-2025, AUA202500949
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Bestuursrecht
ECLI:NL:OGEAA:2025:140, Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba, 21-05-2025, AUA201300120
Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerecht in Eerste Aanleg van ArubaRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AUA202600344
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een particulier laboratorium op Aruba vindt dat de overheidsverzekeraar voor ziektekosten oneerlijk concurreert. Medlab van Noord Medical Center klaagde dat het Uitvoeringsorgaan Algemene Ziektekostenverzekering (UOAZV) alle laboratoriumdiensten voor ziekenhuisgebruik exclusief afneemt van het laboratorium van het Horacio Oduber Hospital, en Medlab voor overige diagnostiek lagere tarieven betaalt. Het Gerecht in Eerste Aanleg van Aruba oordeelde dat UOAZV bij die inkoop geen onderneming is, zodat de Arubaanse mededingingsregels niet gelden. Medlab verloor. Medlab verzorgt laboratoriumdiensten voor huisartsen en medisch specialisten. UOAZV voert de algemene ziektekostenverzekering (AZV) uit. De Stichting Ziekenverpleging Aruba (SZA) exploiteert het Horacio Oduber Hospital en het daarbij horende LabHOH. Op 21 februari 2024 vroeg Medlab de Aruba Fair Trade Authority (AFTA) om handhavend op te treden tegen UOAZV en SZA, op grond van de Mededingingsverordening. AFTA wees dat verzoek op 20 januari 2025 af. De bezwaaradviescommissie adviseerde op 10 oktober 2025 het bezwaar gegrond te verklaren, omdat AFTA niet had onderzocht of de inkoop economisch van aard is. AFTA week daarvan af en verklaarde het bezwaar op 27 oktober 2025 ongegrond. Daartegen kwam Medlab op 5 december 2025 in beroep. De zitting was op 9 september 2026. Medlab betoogde dat UOAZV wel een onderneming is: de inkoop van zorg is privaatrechtelijk, UOAZV heeft geen bevoegdheid om tarieven vast te stellen en schrijft feitelijk maximumtarieven voor. AFTA, UOAZV en SZA vonden dat de AZV een stelsel is dat op solidariteit berust. Het gerecht keek naar de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EU, waarvan het ondernemingsbegrip volgens de Arubaanse memorie van toelichting is overgenomen. Wie een zuiver sociaal doel nastreeft, volgens het solidariteitsbeginsel werkt, geen winstoogmerk heeft en onder toezicht van de staat staat, oefent geen economische activiteit uit. Het gerecht hield de AZV daartegen: iedereen is verplicht verzekerd, de premie hangt af van het inkomen, ook mensen zonder inkomen zijn verzekerd, ondernemers betalen een bestemmingsheffing en het Land vult tekorten aan. De aanspraken op zorg zijn bij wet bepaald en niet afhankelijk van de premie, particuliere concurrentie is uitgesloten voor het AZV-pakket, en de minister benoemt de bestuurders van UOAZV en kan overeenkomsten nietig laten verklaren. UOAZV heeft geen winstoogmerk en kan de premie en het niveau van de prestaties niet beïnvloeden. Ook de inkoop van laboratoriumdiensten is volgens het gerecht geen economische activiteit. In navolging van het Fenin-arrest van het Hof van Justitie bepaalt het gebruik waarvoor de ingekochte diensten dienen, de aard van de inkoop. UOAZV koopt zorg in om verzekerden hun aanspraken te laten gelden, zoals artikel 39 van de Landsverordening Algemene Ziektekostenverzekering voorschrijft. Dat UOAZV geen tarieven kan vaststellen en dat de tarieven in privaatrechtelijke overeenkomsten tot stand komen, verandert dat niet, evenmin als Medlabs stelling dat UOAZV een dominante positie heeft. Omdat UOAZV geen onderneming is, valt haar gedrag buiten het toezicht van AFTA. De andere beroepsgronden slaagden evenmin. AFTA had geen reden voor nader onderzoek, en Medlab hoefde niet gehoord te worden over een verwijzing naar het Landspakket, omdat die verwijzing niet dragend was. Het gerecht verklaarde het beroep van Medlab ongegrond: AFTA heeft het handhavingsverzoek terecht afgewezen. Een proceskostenveroordeling volgde niet.