Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:PHR:2023:453Civiel Recht; Arbeidsrecht

ECLI:NL:PHR:2023:453, Parket bij de Hoge Raad, 21-04-2023, 22/03660 — PHR:2023:453

Samenvatting

Arbeidsrecht. Gefixeerde schadevergoeding bij ontslag op staande voet (art. 7:677 lid 2 BW). Dient de hoogte van de vergoeding bij een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd op grond van art. 7:677 lid 3 sub a BW te worden bepaald aan de hand van de opzegtermijn die, bij regelmatige opzegging, zou hebben gegolden voor de partij die de arbeidsovereenkomst wegens een dringende reden heeft opgezegd, of de opzegtermijn die zou hebben gegolden voor de partij die de dringende reden heeft gegeven?

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. J.W. de Jong

verzoeker

Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn, 'S-GRAVENHAGE

111 uitspraken

J.P. Heering

verzoeker

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

22/03660

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

A-G: hotelexploitant moest ontslag melden bij overdracht aan asielopvang

Een hotel in 's-Hertogenbosch dat jarenlang onder de naam Mövenpick draaide, werd per 1 januari 2024 een opvanglocatie voor asielzoekers en statushouders. De exploitant, Hotel Park Meerendonk B.V. (HPM), droeg het hotel over aan een andere exploitant, Hotel Pettelaar, die het pand voor drie jaar zou onderverhuren aan het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA). Over de gevolgen voor het personeel van HPM, 25 mensen, ontstond een langslepend conflict. In deze zaak geeft de advocaat-generaal bij de Hoge Raad advies. HPM ging ervan uit dat het personeel van rechtswege zou meeverhuizen naar de nieuwe exploitant, omdat zij dacht aan een overgang van onderneming. Drie werknemers, een front office manager, een sales en marketing manager en de general manager, waren het daar niet mee eens. In een kort geding oordeelde de kantonrechter voorlopig dat geen sprake was van een overgang van onderneming, omdat het hotel in de nieuwe situatie geen gewone hotelgasten meer ontving maar asielzoekers die het COA plaatst. HPM vroeg daarna bij het UWV toestemming om de arbeidsovereenkomsten op te zeggen wegens volledige bedrijfssluiting. Die toestemming kwam op 20 juni 2024, en de contracten werden opgezegd tegen 31 augustus 2024. De werknemers stelden dat HPM bij zo'n voorgenomen collectief ontslag eerst had moeten melden en vakbonden had moeten raadplegen, zoals de Wet melding collectief ontslag voorschrijft. Daarom vroegen zij om een billijke vergoeding. De kantonrechter wees dat af, maar het gerechtshof 's-Hertogenbosch kende de vergoeding wel toe. Volgens het hof dwong al de beslissing om met Hotel Pettelaar te onderhandelen over de overdracht van de exploitatie HPM om een collectief ontslag te overwegen. De melding had dus uiterlijk bij de ondertekening van de overeenkomst op 15 december 2023 moeten plaatsvinden. Ook had HPM volgens het hof de Wet op de ondernemingsraden geschonden, omdat de bijeenkomst van 30 oktober 2023 geen personeelsvergadering was waarin het personeel om advies werd gevraagd. De vergoeding bepaalde het hof op twee maandsalarissen, verhoogd met een factor 2. Daarnaast wees het de bonus over 2023 toe. HPM ging in cassatie, de werknemers zagen af van verweer. De advocaat-generaal vindt alle klachten ongegrond. Hij wijst op de strenge lijn van het Hof van Justitie van de EU, onder meer in het arrest Resorts Mallorca over een vergelijkbare hotelzaak. Daaruit volgt dat de raadplegingsplicht ontstaat bij een strategische of commerciële beslissing waardoor een collectief ontslag moet worden overwogen. Zekerheid over het ontslag is niet nodig. Dat HPM meende dat het personeel van rechtswege zou overgaan, maakt dat niet anders. Ook het beroep op de vervaltermijn van twee maanden uit de wet strandt volgens hem. Die termijn kan niet beginnen te lopen voordat de werkgever heeft opgezegd, anders zou het recht om vernietiging te vragen verlopen zijn voordat er iets is om te vernietigen. Over de ondernemingsraadswet stelt hij dat advies alleen in een personeelsvergadering kan worden gegeven, en dat werknemers daarvoor duidelijk moeten weten dat hun advies wordt gevraagd. Een informatiebijeenkomst en een brief volstaan dus niet. Bij de hoogte van de billijke vergoeding heeft het hof volgens de advocaat-generaal ruimte om, naast de schending van de meldplicht, ook de schending van de ondernemingsraadswet en het onterecht delen van personeelsgegevens mee te wegen. Het hof sloot daarbij aan op de gezichtspunten uit de New Hairstyle-beschikking, onder meer dat schending van de regels niet voordeliger mag zijn dan een rechtmatige opzegging. Ook de bonus over 2023 was terecht toegewezen, omdat de cijfers in het domein van HPM lagen en zij haar jaarrekening niet had gedeponeerd. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie acht hij niet nodig. De conclusie van de advocaat-generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. De Hoge Raad moet nog beslissen.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
A-G: werknemer in slapend dienstverband bouwt gewoon vakantiedagen op

Een werkneemster is sinds 30 juli 2023 arbeidsongeschikt. Haar werkgever betaalde twee jaar lang loon door, tot 27 juli 2025. Daarna had zij recht op een WIA-uitkering, maar haar dienstverband liep nog door tot 21 augustus 2025. Zo'n periode waarin de arbeidsovereenkomst bestaat zonder dat nog loon wordt betaald, heet een slapend dienstverband. De vraag is of de werkneemster in die weken nog vakantiedagen heeft opgebouwd die haar werkgever moet uitbetalen. Die vraag is niet alleen voor haar van belang. De kantonrechter in Rotterdam legt haar voor aan de Hoge Raad, omdat veel soortgelijke zaken te verwachten zijn. Een slapend dienstverband ontstaat vaak aan het einde van de twee ziektejaren: de werkgever moet toestemming voor ontslag vragen bij het UWV, dat kost tijd, en daarna loopt nog een opzegtermijn. In de feitenrechtspraak is de uitkomst verdeeld. De meeste kantonrechters oordeelden dat er tijdens een slapend dienstverband geen vakantiedagen worden opgebouwd. Twee rechters in Gelderland vonden juist van wel. De procureur-generaal bij de Hoge Raad (A-G) De Bock geeft de Hoge Raad in een conclusie een advies. Hij begint bij het Nederlandse recht. Artikel 7:634 BW laat vakantiedagen alleen ontstaan over jaren waarin recht op loon bestond. Tijdens een slapend dienstverband is dat recht er niet meer, dus volgens de tekst van de wet bouwt de werknemer dan niets op. Volgens de A-G is dat in strijd met het recht van de Europese Unie. Artikel 31 lid 2 van het Handvest van de grondrechten waarborgt een jaarlijkse vakantie met behoud van loon. Een werknemer kan zich daar ook tegenover een particuliere werkgever rechtstreeks op beroepen. Het Hof van Justitie van de EU heeft in vaste rechtspraak bepaald dat aan het ontstaan van dat recht geen voorwaarden mogen worden verbonden. Ziekte wordt daarbij gelijkgesteld met werken, omdat arbeidsongeschiktheid onvoorzienbaar is en buiten de wil van de werknemer ligt. Ook in zaken als KHS en Fraport ging het om werknemers die jarenlang ziek waren zonder loon, in Nederlandse termen dus slapende dienstverbanden. Voor hen heeft het Hof de opbouw niet beperkt. Wel staat het Hof toe dat opgebouwde dagen na verloop van tijd vervallen, om eindeloos ophopen te voorkomen. Die overdrachtsperiode moet dan wezenlijk langer zijn dan het jaar waarin de dagen zijn opgebouwd, en een termijn van vijftien maanden is aanvaard. Nederland kent voor langdurig zieken in plaats daarvan een verjaringstermijn van vijf jaar. Het Hof heeft nergens aanvaard dat de opbouw zelf wordt stopgezet, en een beperking van het Handvestrecht moet voldoen aan de strikte eisen van artikel 52 lid 1 Handvest. Volgens de A-G voldoet de koppeling aan het loon daar niet aan. Een werkgever heeft het bovendien grotendeels zelf in de hand of een slapend dienstverband ontstaat, en hij krijgt de transitievergoeding gecompenseerd. De A-G wijst ook de redenering van de kantonrechters af die zich op de beschikking GTC Dijon van het Hof van 15 juli 2025 beroepen. Die beschikking herhaalt volgens hem alleen de bestaande rechtspraak en geeft de nationale rechter geen ruimte om zelf 'specifieke omstandigheden' aan te wijzen die de opbouw uitsluiten. Het standpunt van de minister van Sociale Zaken, die in antwoord op Kamervragen de Nederlandse wet in lijn met Europees recht noemde, noemt hij onjuist. In de literatuur is vrijwel iedereen het met hem eens, op één auteur na. Volgens de A-G moet de rechter artikel 7:634 lid 1 BW voor de opbouw tijdens een slapend dienstverband buiten toepassing laten. Prejudiciële vragen aan het Hof in Luxemburg acht hij niet nodig. Zijn conclusie is dat de prejudiciële vraag bevestigend moet worden beantwoord: ook tijdens een slapend dienstverband bouwt een arbeidsongeschikte werknemer vakantiedagen op tegen loonwaarde. De Hoge Raad beslist zelf; het advies van de A-G is niet bindend.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
PHR:2026:860
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
PHR:2026:863
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Arbeidsrecht
A-G adviseert Hoge Raad cassatieberoep ontslagen Bospop-manager te verwerpen

Een manager die ook lid was van het managementteam van Stichting Bospop, de organisator van het festival Bospop Weert, streed bij de Hoge Raad tegen zijn ontslag. De kern van de zaak: moest voor het beëindigen van zijn arbeidsovereenkomst eerst een besluit worden genomen volgens het huishoudelijk reglement van de stichting, of gold die regeling alleen voor ontslag uit zijn functie als managementteamlid. De man was sinds 2022 voor acht uur per week in dienst als Manager Marketing, Communicatie en IT, tegen een salaris van € 840 bruto per maand. Daarnaast was hij al jaren vrijwilliger voor Bospop en indirect eigenaar van Slampaq Solutions B.V., een bedrijf dat een sponsorovereenkomst met de stichting had. In het huishoudelijk reglement van Bospop staat dat managementteamleden alleen kunnen worden ontslagen na een besluit van het bestuur of van een gezamenlijke vergadering van bestuur en managementteam. Toen de arbeidsrelatie verstoord raakte en mediation niets opleverde, besloot het bestuur van Bospop met een meerderheid van stemmen om een ontbindingsprocedure te starten. De kantonrechter in Roermond wees het ontbindingsverzoek van Bospop in januari 2025 af. Volgens de kantonrechter moest eerst aan de voorwaarden van het huishoudelijk reglement worden voldaan, en daaraan was niet voldaan. Bospop ging in hoger beroep. Het gerechtshof Den Bosch oordeelde in oktober 2025 anders: het reglement regelt volgens het hof alleen het ontslag uit de functie van managementteamlid, niet de beëindiging van een arbeidsovereenkomst. Het hof wees erop dat het reglement geen begrippen als arbeidsovereenkomst, werkgever of werknemer bevat en dat niet alle managementteamleden een arbeidsovereenkomst hebben. Het hof vernietigde de beslissing van de kantonrechter, ontbond de arbeidsovereenkomst per 1 december 2025 en kende de man een transitievergoeding toe. De man ging in cassatie bij de Hoge Raad. Hij voerde aan dat het hof bij de uitleg van het reglement rekening had moeten houden met de omstandigheid dat Bospop het reglement zelf had opgesteld, wat volgens hem pleit voor een uitleg in zijn voordeel, de zogeheten uitleg 'contra proferentem'. Ook wees hij erop dat drie bestuursleden schriftelijk hadden verklaard dat het reglement moest worden gelezen zoals de kantonrechter het las, en dat Bospop zijn uitleg van het reglement pas in hoger beroep had betwist. Advocaat-generaal W.L. Valk adviseert de Hoge Raad om al deze klachten te verwerpen. Volgens de A-G mocht het hof zijn uitleg baseren op objectieve maatstaven: de bewoordingen van het reglement, de aard van het document en de onaannemelijkheid van de gevolgen van de door de man verdedigde uitleg. Dat Bospop het reglement zelf had opgesteld, kan volgens de A-G meewegen bij de uitleg, maar dwingt niet tot een andere conclusie dan het hof trok. Hetzelfde geldt voor de verklaring van de drie bestuursleden, die zelf ook in een geschil met Bospop verwikkeld waren, en voor het feit dat Bospop zijn standpunt pas in hoger beroep aanscherpte. De A-G merkt op dat het cassatiemiddel feitelijk probeert de Hoge Raad als een derde feitelijke instantie te laten oordelen over de uitleg van het reglement, terwijl de cassatierechter alleen toetst of het oordeel van het hof onbegrijpelijk of onvoldoende gemotiveerd is. De advocaat-generaal komt tot de slotsom dat de klachten niet slagen en dat de zaak met een verkorte motivering kan worden afgedaan. De conclusie strekt ertoe dat de Hoge Raad het cassatieberoep verwerpt, waarmee de beslissing van het hof Den Bosch in stand zou blijven: de arbeidsovereenkomst blijft ontbonden per 1 december 2025.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Arbeidsrecht