Naar inhoud
Juristi.nl

Procureur-Generaal adviseert Hoge Raad om cassatie borg van € 9 miljoen af te wijzen — PHR:2026:740

borgtochtovereenkomst / afsplitsing vordering / dwaling particuliere borg

Eiser / verzoeker

de borg (bestuurder en enig aandeelhouder van Megalim Investments B.V.)

VS

Verweerder / gedaagde

Cumberland Investments Designated Activity Company

De Procureur-Generaal concludeert tot verwerping van het cassatieberoep, waardoor de veroordeling van de borg tot betaling van € 9.000.000 aan Cumberland in stand blijft.

  • De beschrijving van vorderingen via BCDB-nummers in het splitsingsvoorstel is voldoende nauwkeurig, nu het hof de grief beperkt uitlegde als gericht op kenbaarheid voor de borg en zijn vennootschap, niet op derdenwerking in het algemeen.
  • Een bestuurder en enig aandeelhouder die borg staat voor zijn eigen vennootschap is geen particuliere borg in de zin van artikel 7:857 BW, ook niet als de akte het kopje 'Borgtocht (particulier)' draagt.
  • Het beroep op dwaling faalt omdat de borg niet voldoende heeft gesteld dat hij de overeenkomst niet zou hebben gesloten als hij zich bewust was geweest van de risico's.
  • De schuldhoogte van € 10 miljoen staat vast op grond van het vonnis van de rechtbank Noord-Nederland van 15 juli 2020 en het partijdebat; de borg heeft geen concreet aanknopingspunt gegeven dat er meer betalingen in aftrek moesten worden gebracht.
  • De Procureur-Generaal adviseert toepassing van artikel 81 lid 1 RO, nu de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van rechtseenheid of rechtsontwikkeling.

Samenvatting

Een man die zich persoonlijk borg had gesteld voor zijn vennootschap Megalim Investments B.V. moet volgens de rechter € 9 miljoen betalen aan het investeringsbedrijf Cumberland Investments. Zowel de rechtbank Rotterdam als het gerechtshof Den Haag veroordeelden hem daartoe. In cassatie bij de Hoge Raad concludeert de Procureur-Generaal dat ook dit beroep moet falen.

De zaak begon in 2007, toen de man een borgtochtovereenkomst sloot met Fortis Bank voor een maximumbedrag van ruim € 15 miljoen, om schulden van zijn bedrijf Megalim te dekken. In 2013 verstrekte ABN AMRO een krediet van bijna € 23 miljoen aan Megalim, dat in 2016 werd opgezegd. In 2017 spliste ABN AMRO een deel van haar vorderingen af naar een nieuwe vennootschap, Stack NewCo, die de vordering op Megalim vervolgens overdroeg aan Cumberland. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelde Megalim in 2020 al tot betaling van € 10 miljoen aan Cumberland. Na verkoop van de woning van de man voor € 640.000 en verrekening van andere betalingen bleef een schuld van € 9 miljoen over, die Cumberland op de borg verhaaldeaard.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man voerde in cassatie vier hoofdargumenten aan. Ten eerste stelde hij dat de afsplitsing van de vordering van ABN AMRO naar Stack NewCo niet rechtsgeldig was, omdat de vorderingen in het splitsingsvoorstel waren aangeduid met interne banknummers, zogenoemde BCDB-nummers, die voor buitenstaanders niet kenbaar zouden zijn. De Procureur-Generaal verwerpt dit betoog. Het hof had de grieven van de man uitgelegd als gericht op de vraag of de splitsing voor hemzelf en zijn vennootschap voldoende duidelijk was, niet op de geldigheid van de splitsing voor derden in het algemeen. Bovendien had Cumberland onweersproken gesteld dat klanten van ABN AMRO konden inloggen om te zien welk BCDB-nummer bij hun contract hoorde. Er is dan ook geen aanleiding om hierover prejudiciële vragen te stellen aan het Europese Hof van Justitie.

Ten tweede betoogde de man dat hij had gedwaald bij het sluiten van de borgtochtovereenkomst, omdat de akte het kopje 'Borgtocht (particulier)' droeg en zijn echtgenote ook had getekend. Hij stelde dat hij als particuliere borg aangesproken had moeten worden, met bijbehorende bescherming en zorgplicht van de bank. Het hof wees dit af: de man is bestuurder en enig aandeelhouder van Megalim en valt daarmee buiten de wettelijke definitie van particuliere borg. De omschrijving in de akte weerspiegelde slechts de eigen terminologie van de bank, die iedere natuurlijke persoon een 'particuliere borg' noemde ongeacht de wettelijke kwalificatie. De Procureur-Generaal onderschrijft dit oordeel en wijst erop dat de bijzondere zorgplicht van een bank jegens een borg uitsluitend geldt voor particuliere borgen in wettelijke zin.

Ten derde betwistte de man de hoogte van de vordering. Hij stelde dat Cumberland niet inzichtelijk had gemaakt welke bedragen al waren geïncasseerd vóór het vonnis van 15 juli 2020. Het hof wees erop dat juist dat vonnis de schuld van Megalim op € 10 miljoen heeft vastgesteld, en dat de man als bestuurder en enig aandeelhouder van Megalim zelf aanknopingspunten had kunnen aandragen om aan te tonen dat er nog meer bedragen waren afgelost. Dat heeft hij nagelaten. Cumberland had bovendien al in eerste aanleg een gespecificeerd overzicht overgelegd, waar de man niet inhoudelijk op had gereageerd.

Ten vierde beriep de man zich op een aantal procedurele bezwaren, waaronder een kennelijke schrijffout in het arrest. De Procureur-Generaal oordeelt dat dit een vergissing betreft die het hof met 'aankopen' in plaats van 'verkopen' heeft gemaakt, wat aan de geldigheid van het arrest niets afdoet.

De conclusie van de Procureur-Generaal strekt tot verwerping van het cassatieberoep. Tegelijkertijd adviseert hij de Hoge Raad om gebruik te maken van de vereenvoudigde afdoeningsroute van artikel 81 lid 1 van de Wet op de Rechterlijke Organisatie, wat betekent dat de Hoge Raad de zaak zonder nadere motivering kan verwerpen omdat de klachten niet nopen tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of rechtsontwikkeling.

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

PHR:2026:1047
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
PHR:2026:1048
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
PHR:2026:1046
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
A-G: levensgezel heeft geen verschoningsrecht als getuige onder oud recht, Hoge Raad moet beroep verwerpen

Een vrouw wil niet getuigen in een zaak waarin haar levenspartner procespartij is. Zij is de levensgezel van de man en woont met hem samen met drie kinderen, van wie twee gezamenlijk. De man en zijn persoonlijke holding Sandscape zijn partij in een bodemprocedure die Kievhorst Real Estate wil voorbereiden. Kievhorst vroeg de rechtbank daarvoor om een voorlopig getuigenverhoor, een verhoor van getuigen vooraf, om opheldering te krijgen over onregelmatigheden in de boekhouding. De vrouw was tot eind 2022 enig bestuurder van het bedrijf en staat op de lijst van getuigen. Het verzoek werd op 5 juni 2024 ingediend en op 24 februari 2025 toegewezen. Bij het verhoor door de rechter-commissaris op 14 mei 2025 deed de vrouw een beroep op het familiale verschoningsrecht. Dat recht maakt het mogelijk te weigeren te getuigen tegen een naaste, om gewetensnood te voorkomen. De rechter-commissaris wees het beroep af. Het hof Arnhem-Leeuwarden bekrachtigde die beslissing op 10 februari 2026. Daartegen stelde de vrouw cassatieberoep in bij de Hoge Raad. Het draait om een wetswijziging. Sinds 1 januari 2025 geldt het familiale verschoningsrecht ook voor een levensgezel van een partij. Daarvoor kwam het alleen toe aan echtgenoten, geregistreerde partners en bloed- of aanverwanten tot de tweede graad. Het verzoek om het getuigenverhoor dateert van vóór die datum, dus het hof paste het oude recht toe. Een levensgezel hoorde daar niet bij. Het hof vond het ook niet passend om het oude artikel anticiperend te lezen, dus alvast uit te leggen zoals het nieuwe recht luidt. Volgens het hof koos de wetgever bewust voor een overgangsregeling, en dat er daardoor situaties zijn waarin het oude recht nog geldt, is geen reden om daarvan af te wijken. In cassatie betoogt de vrouw dat het hof het oude artikel wel anticiperend had moeten lezen. De omstandigheden dat levensgezellen vroeger geen bescherming hadden en dat er overgangsrecht bestaat, zouden volgens haar niet redengevend zijn. Ook vindt zij de redenering van het hof innerlijk tegenstrijdig. Advocaat-generaal Coenraad van het parket bij de Hoge Raad adviseert het beroep te verwerpen. Hij wijst erop dat de wet niet regelt wanneer een rechter vooruit mag lopen op komend recht. Uit eerdere conclusies leidt hij af dat anticipatie mogelijk is als het nieuwe recht aansluit bij ontwikkelingen onder het oude recht of een leemte opvult. Bij een breuk met het geldende recht moet de rechter daarentegen grote terughoudendheid betrachten. Het oude artikel kende volgens de A-G een duidelijk afgebakende groep verschoningsgerechtigden, waar levensgezellen zonder twijfel niet bij hoorden. Er was dus geen leemte, en het nieuwe recht is een breuk met het oude. Vanuit het oogpunt van rechtszekerheid is dan een door de wet bepaald omslagmoment het meest gediend. Het oordeel van het hof getuigt volgens hem niet van een onjuiste rechtsopvatting. De overige klachten falen volgens de A-G ook. Het hof heeft niet alleen beoordeeld of het nieuwe recht van toepassing was, maar ook de subsidiaire stelling over anticipatie besproken. Het woord 'daarnaast' in de overweging van het hof verwijst alleen naar die subsidiaire stelling. De klacht daarover berust dus op een verkeerde lezing van de beschikking. Tot slot wijst de A-G erop dat de vrouw niet zonder bescherming staat. De rechter kan tijdens het verhoor beletten dat een bepaalde vraag wordt beantwoord (artikel 179 lid 2 Rv). Hij moet dan het zwaarwegende belang van waarheidsvinding afwegen tegen het belang van de bescherming van de relatie tussen partners. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep.

Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
PHR:2026:987
Parket bij de Hoge Raad·
Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht