AG adviseert Hoge Raad cassatieberoep tegen veroordeling voor aanranding te verwerpen — PHR:2026:759
cassatieberoep over bewijsminimum bij veroordeling wegens feitelijke aanranding
Eiser / verzoeker
Verdachte
Verweerder / gedaagde
Openbaar Ministerie
Advocaat-generaal adviseert de Hoge Raad het cassatieberoep te verwerpen, waardoor de veroordeling tot een voorwaardelijke gevangenisstraf van 2 weken en een taakstraf van 80 uur voor feitelijke aanranding in stand blijft.
- Cassatiemiddel stelt dat de veroordeling in strijd met artikel 342 lid 2 Sv uitsluitend berust op de verklaring van de aangeefster als enige getuige
- Het wettelijke bewijsminimum vereist niet dat een steunbewijs de aanranding zelf moet hebben waargenomen, zolang het de tenlastelegging als geheel maar ondersteunt
- Verklaring van de vriendin over het telefoongesprek, de indringende vraag om de jas te brengen en de verwarde, huilende toestand van de aangeefster levert voldoende steunbewijs op
- Alternatieve verklaring van de verdediging voor de emotionele toestand van de aangeefster wordt door het hof impliciet en niet onbegrijpelijk verworpen
- Advocaat-generaal ziet ook ambtshalve geen grond voor vernietiging en concludeert tot verwerping van het cassatieberoep
Samenvatting
Een man werd door het gerechtshof Amsterdam veroordeeld wegens feitelijke aanranding van de eerbaarheid, nadat hij 's nachts een vrouw op straat van achteren had vastgepakt, haar over haar kleding aan haar borsten en buik had betast en haar in haar nek had gekust. Het hof legde hem een voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken op, met een proeftijd van twee jaar, plus een taakstraf van 80 uur. Ook moest hij de schadevergoeding aan de benadeelde partij betalen. Opvallend is dat de rechtbank de man in eerste aanleg nog had vrijgesproken; pas het hof kwam in hoger beroep tot een veroordeling.
De man ging in cassatie bij de Hoge Raad. Zijn advocaat voerde aan dat het hof de veroordeling in strijd met de wet uitsluitend had gebaseerd op de verklaring van één getuige, namelijk de aangeefster zelf. De wet verbiedt een veroordeling die louter steunt op de verklaring van een enkele getuige zonder voldoende steun in ander bewijs.
De advocaat-generaal bij de Hoge Raad, die de zaak beoordeelt voordat de Hoge Raad zelf uitspraak doet, ging de aangevoerde bezwaren stuk voor stuk na. Volgens het hof vond de verklaring van de aangeefster wel degelijk steun in de verklaring van haar vriendin, bij wie de aangeefster die avond op bezoek was geweest. Die vriendin had de aangeefster niet zien aanranden, maar had wel relevante omstandigheden zelf waargenomen: zij belde de aangeefster precies op het moment van het incident om te vragen waarom die zomaar zonder iets te zeggen was vertrokken, de aangeefster drong er tijdens dat gesprek indringend op aan dat haar jas onmiddellijk moest worden gebracht, en toen de vriendin haar even later kwam tegemoetlopen, trof zij de aangeefster verward en hard huilend aan.
De advocaat-generaal wees erop dat de wettelijke regel over het bewijsminimum betrekking heeft op de tenlastelegging als geheel, en niet vereist dat een tweede getuige de aanranding zelf moet hebben gezien. De verklaring van de vriendin was bovendien geen hervertelling van wat de aangeefster haar had verteld, maar ging over wat de vriendin zelf tijdens hun ontmoeting en telefoongesprek had waargenomen. Ook het argument dat het hof de emoties van de aangeefster te snel als 'oprecht' had bestempeld, hield volgens de advocaat-generaal geen stand: een getuigenverklaring over een waargenomen emotie bij een ander is toegestaan bewijs, mits het om een eigen waarneming gaat en niet om een gissing.
De verdediging had bovendien een alternatieve verklaring aangedragen voor de emotionele toestand van de aangeefster, namelijk dat die al vóór de ontmoeting met de verdachte zou zijn ontstaan. Het hof had dit scenario impliciet verworpen door te overwegen dat er geen aanleiding was om aan te nemen dat de emoties een andere oorsprong hadden dan de gebeurtenis die er direct aan voorafging. De advocaat-generaal vond dat oordeel niet onbegrijpelijk, mede omdat het laatste appbericht van de aangeefster vlak voor het incident nog geen enkel teken van paniek of verwarring liet zien.
Ook de overige klachten, onder meer over de duur van het telefoongesprek en over het gewicht dat het hof had toegekend aan het feit dat de aangeefster en haar vriendin het gedragen shirtje apart hadden bewaard en aan de politie hadden gegeven, verwierp de advocaat-generaal stuk voor stuk als onvoldoende onderbouwd of van te ondergeschikt belang om de bewijsvoering onderuit te halen.
De advocaat-generaal concludeert dat alle klachten van de verdediging falen en dat er ook ambtshalve geen redenen zijn om het arrest van het hof te vernietigen. De conclusie strekt tot verwerping van het cassatieberoep, wat betekent dat de advocaat-generaal de Hoge Raad adviseert de veroordeling tot de voorwaardelijke celstraf en de taakstraf in stand te laten.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2025:8434, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 18-12-2025, 21-004898-21
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:8061, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 09-12-2025, 21-001094-24
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2025:11731, Rechtbank Gelderland, 22-08-2025, 05/720402-18
Rechtbank Gelderland · Strafrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:4119, Rechtbank Midden-Nederland, 25-07-2025, 16.318052.24 (P)
Rechtbank Midden-Nederland · Strafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.