AG adviseert strafvermindering in fraudezaak, veroordeling blijft in stand — PHR:2026:771
cassatie tegen veroordeling voor valsheid in geschrift en bedrieglijke bankbreuk
Eiser / verzoeker
de verdachte (cassatieberoep)
Verweerder / gedaagde
openbaar ministerie
AG adviseert vernietiging van alleen de opgelegde straf wegens overschrijding van de redelijke termijn in cassatie, met vermindering van de gevangenisstraf van 30 maanden volgens de gebruikelijke maatstaf; de veroordeling zelf blijft in stand.
- Hof veroordeelde de bestuurder tot 30 maanden cel wegens valsheid in geschrift en het feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk, terwijl de rechtbank hem van het bankbreukfeit had vrijgesproken
- Verdachte ondertekende een brief die ten onrechte deed voorkomen dat toegezegde leningen waren gestort, terwijl het geld in werkelijkheid kwam van de verkoop van een vordering aan Deutsche Bank; AG vindt het bewijs van opzet toereikend
- Tien maanden voor het faillissement liet de bestuurder bijna € 5,94 miljoen zonder rechtsgrond overmaken naar een aan hem gelieerde vennootschap; AG onderschrijft het oordeel over voorwaardelijk opzet op benadeling van schuldeisers
- Beroep op afwezigheid van alle schuld faalt: niet is gebleken dat de geraadpleegde adviseurs wisten dat de brief onjuist was en dit toch goedkeurden
- AG signaleert overschrijding van de redelijke termijn in cassatie en adviseert daarom alleen de opgelegde straf te verminderen; voor het overige adviseert hij verwerping van het cassatieberoep
Samenvatting
Een voormalig bestuurder van het Kamper zuivelbedrijf Lyempf werd door het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden veroordeeld tot 30 maanden gevangenisstraf wegens valsheid in geschrift en het feitelijk leidinggeven aan bedrieglijke bankbreuk. Via twee advocaten stelde hij zeven cassatiemiddelen voor. De advocaat-generaal adviseert de Hoge Raad zes daarvan te verwerpen, maar wil de straf wel verlagen omdat de zaak in cassatie te lang heeft geduurd.
De zaak draait om de overname van Lyempf in 2010 door een vennootschap waarvan de verdachte enig bestuurder was. Bij die overname was afgesproken dat zijn vennootschap miljoenen euro's aan leningen aan Lyempf zou verstrekken. In plaats daarvan verkocht de verdachte, inmiddels bestuurder van Lyempf zelf, een grote vordering van het bedrijf op klant DSM voor bijna € 14 miljoen aan Deutsche Bank in Londen. Toen de bank een deel van dat bedrag, ruim € 12,4 miljoen, op de rekening van Lyempf stortte, liet de verdachte in een brief aan de accountant van Lyempf ten onrechte doorschemeren dat dit geld de eerder toegezegde leningen betrof.
De verdachte betwistte in cassatie dat hij wist dat de brief onjuist was op het moment van ondertekenen, en dat hij de bedoeling had de brief extern te gebruiken. De advocaat-generaal wijst dit af: de verdachte heeft zelf verklaard dat hij bij het ondertekenen al wist dat de inhoud niet klopte, en de brief is via de accountant ook daadwerkelijk doorgestuurd naar Deutsche Bank Nederland. Dat de brief voor extern gebruik bestemd was, is dan ook niet onbegrijpelijk vastgesteld.
Op 3 juni 2010, tien maanden voor het faillissement van Lyempf, liet de verdachte bijna € 5,94 miljoen zonder enige rechtsgrond overmaken naar een aan hem gelieerde vennootschap. Volgens het hof bestond er op dat moment al een aanzienlijk risico op een faillissement: Lyempf kampte met verliesgevende melkcontracten en was door de verkoop van de DSM-vordering een belangrijke inkomstenbron kwijtgeraakt. De advocaat-generaal onderschrijft het oordeel dat de verdachte, als enig ingeschreven bestuurder die naar eigen zeggen van de cfo alle financiële beslissingen moest goedkeuren, feitelijk leiding heeft gegeven aan deze overboeking en daarbij bewust het risico op benadeling van de schuldeisers heeft aanvaard.
Ook het beroep op de oude, voor de verdachte gunstigere versie van het wetsartikel over bankbreuk gaat volgens de advocaat-generaal niet op, omdat de wetswijziging niet voortkwam uit een nieuw inzicht van de wetgever over de strafwaardigheid van dit soort feiten. Verder wees de verdediging erop dat de verdachte had gehandeld op advies van Nederlandse advocaten en zijn eigen juridisch adviseur, die zouden hebben gezegd dat er niets onwettigs aan de brief was. Volgens de advocaat-generaal blijkt echter niet dat deze adviseurs wisten dat de inhoud van de brief onjuist was, zodat de verdachte zich niet met succes kan beroepen op afwezigheid van alle schuld.
Wel is de advocaat-generaal het eens met de klacht dat de behandeling van de zaak in cassatie te lang heeft geduurd. Dat moet volgens vaste rechtspraak leiden tot vermindering van de opgelegde straf. Om die reden adviseert de advocaat-generaal de Hoge Raad de uitspraak van het hof alleen op het punt van de strafmaat te vernietigen en de gevangenisstraf van 30 maanden volgens de gebruikelijke maatstaf te verlagen, en het cassatieberoep voor al het overige te verwerpen. De veroordeling voor valsheid in geschrift en bedrieglijke bankbreuk blijft daarmee in stand.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHARL:2025:5303, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 19-08-2025, 21-000488-20
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht
ECLI:NL:GHAMS:2025:1792, Gerechtshof Amsterdam, 10-07-2025, K24/230405
Gerechtshof Amsterdam · Strafrecht
ECLI:NL:GHARL:2025:2579, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 30-04-2025, 21-000880-21
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Strafrecht; Strafprocesrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:2105, Rechtbank Rotterdam, 14-02-2025, 10-131188-21
Rechtbank Rotterdam · Strafrecht
Gegevens
Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nlFormele relaties
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.