Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBAMS:2024:2698Internationaal Publiekrecht

ECLI:NL:RBAMS:2024:2698, Rechtbank Amsterdam, 07-05-2024, 13/016381-24 — RBAMS:2024:2698

Samenvatting

Belgisch EAB ter tenuitvoerlegging vonnis - detentieomstandigheden - terugkeergarantie - toestaan overlevering

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. B.J. Schadd

openbaar ministerie

Schadd Advocaten, ARNHEM

174 uitspraken

mr. K. van der Schaft

openbaar ministerie

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

13/016381-24

Procedure

Eerste en enige aanleg

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. O.P.M. Fruytier
  • mw. mr. H.J. Bos
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBAMS:2026:10949
Rechtbank Amsterdam·
Internationaal Publiekrecht
RBAMS:2026:10948
Rechtbank Amsterdam·
Internationaal Publiekrecht
RBAMS:2026:10947
Rechtbank Amsterdam·
Internationaal Publiekrecht
Rechtbank staat overlevering van Nederlandse vrouw aan Italië toe

Een vrouw met de Nederlandse nationaliteit werd door de rechtbank Amsterdam behandeld naar aanleiding van een Europees aanhoudingsbevel van een Italiaanse rechtbank in Catanzaro. Italië verdenkt haar van deelname aan een criminele organisatie die zich zou bezighouden met terroristische moorden en aanslagen op politieke tegenstanders van een buitenlands regime. Omdat de feiten als lijstfeiten zijn aangemerkt, met een strafmaximum van minstens drie jaar naar Italiaans recht, hoefde de rechtbank niet te beoordelen of de feiten ook naar Nederlands recht strafbaar zijn. Omdat de vrouw de Nederlandse nationaliteit heeft en haar leven grotendeels in Nederland heeft opgebouwd, kon zij een garantie krijgen dat zij een eventuele Italiaanse gevangenisstraf in Nederland mag uitzitten. Italië gaf die garantie, en de rechtbank vond deze voldoende. De verdediging voerde meerdere verweren aan om overlevering te voorkomen. Zo zou het onderdeel over deelname aan een criminele organisatie overlappen met strafzaken die al in Spanje en Nederland tegen de vrouw lopen, omdat daarin ook pogingen tot moord een rol spelen. De rechtbank verwierp dit: de Italiaanse verdenking van georganiseerde criminaliteit is een ander feitencomplex dan de afzonderlijke moordpogingen in Spanje en Nederland, die in het Italiaanse dossier alleen als voorbeeld worden genoemd. De Italiaanse autoriteiten bevestigden bovendien dat zij de vrouw niet voor die specifieke moordpogingen kunnen vervolgen omdat die zich niet in Italië hebben afgespeeld. Ook een beroep op een eerdere Italiaanse toezegging dat zij slechts als getuige en niet als verdachte zou worden gehoord, hielp niet: dit was geen onherroepelijke beslissing die verdere vervolging uitsluit. Een verweer dat het feit deels op Nederlands grondgebied zou zijn gepleegd en daarom in Nederland zou moeten worden afgedaan, verwierp de rechtbank eveneens, mede omdat het onderzoek in Italië is gestart en het bewijs zich daar bevindt. De zwaarste discussie ging over de detentieomstandigheden in Italiaanse gevangenissen. De verdediging wees op recente rapporten over ernstige overbevolking, met bezettingsgraden tot boven de 200 procent in sommige instellingen, en op de kwetsbare positie van vrouwelijke gedetineerden, van wie er nog maar drie volledig vrouwelijke inrichtingen in Italië over zijn. De rechtbank erkende dat de signalen zorgwekkend zijn, maar oordeelde dat de aangedragen rapporten niet aantonen dat gedetineerden in Italië structureel over minder dan drie vierkante meter persoonlijke ruimte beschikken, de norm die volgens Europese rechtspraak minimaal gewaarborgd moet zijn. Daarmee kon geen algemeen reëel gevaar van onmenselijke behandeling worden vastgesteld, en stond artikel 11 van de Overleveringswet niet aan overlevering in de weg. De rechtbank wees ook het verzoek af om de vrouw na deze uitspraak alsnog in vrijheid te stellen in afwachting van de daadwerkelijke overlevering: nu vaststaat dat zij zal worden overgeleverd, is het vluchtgevaar juist toegenomen. Wel stelde de rechtbank vast dat er ook een eerder toegewezen Spaans aanhoudingsbevel loopt, wegens een poging tot moord op een politicus, en dat op grond van de wet aan dat Spaanse bevel voorrang moet worden gegeven boven de overlevering aan Italië. De rechtbank stond daarom de overlevering aan Italië toe, maar bepaalde dat de vrouw eerst aan Spanje moet worden overgeleverd voordat de overlevering aan Italië feitelijk kan plaatsvinden.

Rechtbank Amsterdam·
Internationaal Publiekrecht
RBAMS:2026:1707
Rechtbank Amsterdam·
Internationaal Publiekrecht