ECLI:NL:RBAMS:2026:11370, Rechtbank Amsterdam, 17-11-2026, 13-258334-26 — RBAMS:2026:11370
Samenvatting
Executie-EAB Polen. Tussenuitspraak. Artikel 12 OLW. Heropening van het onderzoek ter zitting om de officier van justitie in de gelegenheid te stellen nadere vragen aan de uitvaardigende justitiële autoriteit te stellen. Artikel 7 OLW. Feit dubbel strafbaar. Artikel 6a OLW. De rechtbank is van oordeel dat de opgeëiste persoon thans niet heeft aangetoond dat zij ten minste vijf jaren ononderbroken rechtmatig in Nederland verblijft. Nu het onderzoek ter zitting wordt heropend, biedt dit de raadsvrouw de gelegenheid om het gevoerde gelijkstellingsverweer nader te onderbouwen. Artikel 11 OLW – artikel 47 Handvest. Geen sprake van individueel reëel gevaar van schending van het grondrecht op een eerlijk proces voor een onafhankelijk en onpartijdig gerecht dat vooraf bij wet is ingesteld. Artikel 11 OLW - detentieomstandigheden in Polen. Geen sprake van een algemeen gevaar voor onmenselijke of vernederende behandeling in de gevangenissen in Polen voor gedetineerden die een gevangenisstraf moeten ondergaan in het algemeen dan wel voor veroordeelde gedetineerden in Polen die tot de LHBTIQ+-gemeenschap horen of wegens onvoldoende zorg in Poolse detentie. De rechtbank komt dan ook niet toe aan de vraag of sprake is van een dergelijk concreet individueel gevaar. Toets aan artikel 35, derde lid, OLW komt pas aan de orde nadat is beslist of de overlevering wordt toegestaan.
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
13-258334-26
Procedure
Eerste en enige aanleg
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Op 5 februari 2026 omstreeks half elf 's avonds werd bij een parkeergarage aan de Cruquiusweg in Amsterdam een bedrijfsbus gestolen. Een donkere auto blokkeerde de uitgang van de garage, waardoor de bus moest stoppen. De inzittenden werden gedwongen uit te stappen en de bestuurder werd uit de bus getrokken. Volgens de aangevers werd daarbij een vuurwapen getoond, en een van hen werd met dat wapen tegen het hoofd geslagen. In de bus lagen paspoorten, een identiteitsbewijs, telefoons en kleding. De daders reden met de bus weg, de donkere auto volgde. De bus werd een dag later gestript aangetroffen in een garagebox. De rechtbank Amsterdam moest beoordelen of een man van in de dertig, die de BMW had gehuurd, bij deze overval betrokken was. Hij ontkende en zei dat hij de auto vooraf had uitgeleend en zijn telefoon in de auto had laten liggen. De officier van justitie vond die verklaring niet geloofwaardig. De raadsman voerde aan dat niet vaststond dat het om dezelfde BMW ging en dat de gegevens van de zendmasten waarop de telefoon was aangesloten niet betrouwbaar waren. Ook zei hij dat uit de camerabeelden niet bleek dat de verdachte uit de auto was gestapt en dat niet vaststond dat er een vuurwapen was. De rechtbank volgde de verdediging niet. Uit de GPS-gegevens van de BMW bleek dat de auto vlak voor de diefstal rond de uitgang van de garage reed. De kentekenregistraties op de snelweg lieten zien dat de BMW kort na de diefstal een paar seconden achter de bus reed. Ook de telefoon van de verdachte volgde dezelfde route als de BMW, zowel rond de diefstal als bij de plek waar de bus de volgende dag werd gevonden. De rechtbank vond de zendmastgegevens betrouwbaar: ze geven geen exact tijdstip, maar wel een tijdsvenster waarbinnen de zendmast is gebruikt. De verklaring van de verdachte vond de rechtbank niet geloofwaardig. Hij wilde niet zeggen aan wie hij de auto had uitgeleend, en hij had zijn enige telefoon niet bij zich gehad. Bovendien verklaarde hij eerst dat hij die avond thuis was en later dat hij niet meer wist waar hij was. Volgens de rechtbank werkte de verdachte nauw en bewust samen met anderen. De BMW, die al langer bij de garage stond, werd gebruikt om de bus klem te rijden. Daarna reden bus en BMW dezelfde route. Dat wees op een vooraf beraamd plan om de bus te carjacken. Het was voorzienbaar dat de slachtoffers de bus niet zomaar zouden afstaan, dus de verdachte aanvaardde bewust dat er geweld zou worden gebruikt. Wie precies welke geweldshandeling verrichtte, kon de rechtbank niet vaststellen, maar dat is niet nodig om een medepleger te veroordelen. Dat er geen vuurwapen was, wordt volgens de rechtbank weerlegd door de aangiften van beide aangevers. Bij de straf woog de rechtbank mee dat het feit zich op de openbare weg in een woonwijk afspeelde, waar omwonenden getuige of zelfs slachtoffer hadden kunnen worden. De verdachte is eerder veroordeeld voor geweldsfeiten, en de reclassering kon het recidiverisico door zijn proceshouding niet inschatten. Omdat hij ontkende, kreeg de rechtbank ook geen inzicht in zijn motief. Voor autodiefstal onder bedreiging met een wapen bestaat geen landelijk strafmaatafspraak, dus keek de rechtbank naar straffen in vergelijkbare zaken. De officier van justitie eiste vijftien maanden gevangenisstraf; de raadsman voerde geen strafmaatverweer. De rechtbank veroordeelde de verdachte voor diefstal met geweld en bedreiging met geweld, gepleegd door twee of meer verenigde personen, tot een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van twaalf maanden, met aftrek van het voorarrest. De straf wordt volledig in de penitentiaire inrichting uitgezeten, tot de verdachte in aanmerking komt voor een penitentiair programma. Ook verklaarde de rechtbank de in beslag genomen bus onttrokken aan het verkeer, omdat die uit een strafbaar feit komt en verborgen ruimtes bevat die doorgaans voor criminele doeleinden worden gebruikt.
Een vrouw uit Hoogezand liet jarenlang een verstandelijk beperkte jonge vrouw haar huishouden doen en voor haar kinderen zorgen, zonder daarvoor te betalen. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting. Het slachtoffer is een vrouw met cerebrale parese en een IQ van 59, wat overeenkomt met de ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen 7 en 11 jaar. Zij werd op school gepest en kwam daardoor steeds vaker bij het gezin van de verdachte, dat haar in bescherming nam. Vanaf 2014 woonde zij bij de moeder van de verdachte, die haar uitbuitte, mishandelde en haar bankpas, uitkering en spaargeld beheerde. De moeder wordt in een aparte zaak vervolgd. De verdachte liet het slachtoffer vanaf 2016 de kinderen verzorgen als zij bij haar moeder was. Toen zij vanaf de zomer van 2020 vlakbij woonde, moest het slachtoffer elke ochtend om 07:00 uur komen, de verdachte wakker maken en haar medicatie geven, de kinderen aankleden en naar school brengen, daarna huishoudelijke taken doen en de kinderen weer ophalen. Ook deed zij boodschappen, die deels van haar eigen rekening werden betaald. Voor de verdachte werden bovendien goederen en telefoonabonnementen op naam van het slachtoffer afgesloten. De verdachte ontkende uitbuiting en zei dat het slachtoffer graag hielp en dat zij haar had gevraagd of ze echt wilde helpen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de verdachte wist dat het slachtoffer met iedereen meepraatte, geen nee durfde te zeggen en bang voor haar was. Zij maakte misbruik van de kwetsbare positie van het slachtoffer en van het overwicht dat zij en haar moeder op haar hadden. De verdachte gebruikte geen fysiek geweld. De rechtbank rekent het haar wel zwaar aan dat zij wist van de situatie bij haar moeder en er zelf van profiteerde, ook financieel. Van medeplegen met haar moeder spreekt de rechtbank de verdachte vrij: er was geen nauwe en bewuste samenwerking gericht op de uitbuiting. Ook van de handelingen van de moeder, zoals vernederen, het afpakken van telefoon en bankpassen en het onthouden van vrije tijd, wordt zij vrijgesproken. Bewezen is wel dat zij van 1 januari 2016 tot en met 18 november 2021 het slachtoffer heeft laten werken en daar opzettelijk voordeel uit heeft getrokken. Bij de straf weegt mee dat de verdachte een blanco strafblad heeft, de uitbuitingssituatie niet zelf creëerde en geen geweld gebruikte. Zij heeft een borderline-persoonlijkheidsstoornis, ADHD en functioneert op beneden gemiddeld tot zwakbegaafd niveau. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding was het onvoorwaardelijke deel groter geweest. De officier van justitie eiste 29 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 176 dagen voorwaardelijk met 2 jaar proeftijd, plus een taakstraf van 240 uur. Aan de voorwaardelijke straf zijn bijzondere voorwaarden verbonden: meldplicht, behandeling en begeleiding, controle op middelengebruik en een contactverbod met het slachtoffer. De verdachte moet het slachtoffer € 40.943,75 aan materiële schade (niet betaald loon) en € 5.000 aan immateriële schade betalen, met wettelijke rente vanaf 10 december 2018. Daarvoor krijgt zij ook een schadevergoedingsmaatregel van € 45.943,75. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis wordt opgeheven.