Rechter wijst vordering Huurgemak B.V. af wegens oneerlijke bedingen in algemene voorwaarden — RBAMS:2026:1379
consumentenhuur / oneerlijke bedingen in algemene voorwaarden / informatieplichten
Eiser / verzoeker
Huurgemak B.V.
Verweerder / gedaagde
gedaagde consument (naam niet vermeld)
De vordering van Huurgemak B.V. wordt integraal afgewezen; Huurgemak wordt veroordeeld in de proceskosten, begroot op nihil.
- De kantonrechter vernietigt ambtshalve twee bedingen in de algemene voorwaarden van Huurgemak als oneerlijk op grond van Richtlijn 93/13 EG.
- Huurgemak schond meerdere informatieplichten (bestelknopverplichting, totale prijs, ontbindingsrecht), wat leidt tot een sanctie van 60% over de volledige hoofdsom van € 2.629,66.
- Het sanctiebedrag van € 1.577,79 overstijgt het toewijsbare deel van de vordering (€ 345,44), waardoor de gehele vordering wordt afgewezen.
- Buitenproportionele gevolgen van vernietiging kunnen niet aan ambtshalve toepassing van de richtlijn in de weg staan; een partij kan geen voordeel halen uit eigen onrechtmatig gedrag.
- Het oneerlijke proceskostenbeding in de algemene voorwaarden wordt eveneens vernietigd, zodat de gedaagde consument niet in de proceskosten wordt veroordeeld.
Samenvatting
Huurgemak B.V., een verhuuronderneming gevestigd in Steenwijk, spande een procedure aan tegen een consument om achterstallige huurbetalingen te incasseren. De zaak draaide uiteindelijk om meer dan alleen een betalingsgeschil: de kantonrechter bekeek ook of de algemene voorwaarden van Huurgemak eerlijke bedingen bevatten en of het bedrijf aan zijn informatieplichten had voldaan.
In een eerder tussenvonnis, van 23 oktober 2025, had de rechter al aangekondigd dat hij twee bedingen in de algemene voorwaarden als oneerlijk beschouwde en Huurgemak de kans gegeven daarop te reageren. De Europese richtlijn over oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten verplicht rechters om dergelijke bedingen ambtshalve, dus uit eigen beweging, te vernietigen als ze het evenwicht tussen de rechten en plichten van partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoren.
Huurgemak gebruikte haar reactie om uitgebreid in te gaan op de informatieplichten, terwijl de rechter haar daar geen gelegenheid voor had gegeven. Bovendien verzocht het bedrijf de rechter de zaak te beoordelen aan de hand van in 2020 geldende richtlijnen, in plaats van het huidige zogenoemde Sanctiemodel. De rechter wees dat verzoek van de hand: in 2020 bestond dat model nog niet en werden vorderingen bij schendingen destijds juist integraal afgewezen. Het toepassen van het huidige model werkt feitelijk in het voordeel van Huurgemak.
De rechter stelde vast dat Huurgemak meerdere informatieplichten had geschonden. De zogeheten bestelknopverplichting was niet nageleefd, de consument was niet correct geïnformeerd over de totale prijs, en de informatie over het ontbindingsrecht voldeed niet aan het vereiste van duidelijkheid en begrijpelijkheid. Daarbovenop kwamen nog contractuele schendingen. Samen leidde dit tot een sanctie van 60 procent over de volledige hoofdsom van € 2.629,66, wat neerkomt op een sanctiebedrag van € 1.577,79.
Huurgemak betoogde dat vernietiging van de oneerlijke bedingen buitenproportionele gevolgen zou hebben. De rechter verwierp dat argument uitdrukkelijk. Zowel de Europese richtlijn als vaste rechtspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie laat geen ruimte voor die redenering. Een partij kan geen economisch voordeel halen uit eigen onrechtmatig gedrag, en evenmin compensatie eisen voor nadelen die door dat gedrag zijn ontstaan.
Door de vernietiging van de oneerlijke bedingen was de gedaagde geen resterende huurtermijnen meer verschuldigd vanaf het moment dat Huurgemak de overeenkomst wilde ontbinden. Alleen de werkelijk onbetaald gebleven termijnen tot dat moment waren nog toewijsbaar: een bedrag van € 345,44. De factuur voor alle resterende termijnen, ten bedrage van € 2.284,22, hoefde de consument niet te betalen.
Omdat het sanctiebedrag van € 1.577,79 het toewijsbare deel van de vordering ruimschoots oversteeg, wees de kantonrechter de gehele vordering van Huurgemak af. Voor een proceskostenveroordeling ten laste van de gedaagde was geen ruimte, ook al omdat het proceskostenbeding in de algemene voorwaarden zelf al als oneerlijk was vernietigd. Huurgemak werd als de verliezende partij veroordeeld in de proceskosten, die aan de kant van de gedaagde op nihil werden begroot.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Kantonrechter verbiedt Vattenfall terugleverkosten te rekenen bij klant met zonnepanelen
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2026:9895, Rechtbank Amsterdam, 04-09-2026, 11985672 CV EXPL 25-16533
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2026:6716, Rechtbank Amsterdam, 25-06-2026, 11971975 \ CV EXPL 25-16096
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Rechter verklaart werknemer niet-ontvankelijk in verzoek om voorlopig getuigenverhoor tegen Google
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; Europees Civiel RechtZaaknummer
9062650 \ CV EXPL 21-3522
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. E. Pennink
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man uit Duitsland spande een procedure aan bij de rechtbank Amsterdam om wettelijke rente te vorderen over een waarborgsom van € 3.870,00. Die waarborgsom was eerder verschuldigd op grond van een huurovereenkomst voor een appartement in Duitsland. Het bedrijf Depositdirect Finance had de vordering van de verhuurder op de huurder overgenomen, maar betaalde de hoofdsom pas nadat de man zijn verzoekschrift had ingediend. Omdat de hoofdsom inmiddels was voldaan, beperkte de man zijn eis tot de wettelijke rente over de periode van 1 april 2026 tot en met 3 september 2026, de datum waarop Depositdirect Finance had betaald. Daarnaast vroeg hij om vergoeding van het griffierecht van € 265,00. Depositdirect Finance reageerde niet op het vorderingsformulier, ook niet nadat de rechtbank haar daarvoor in de gelegenheid had gesteld. De procedure verliep via de Europese procedure voor geringe vorderingen, een vereenvoudigde rechtbankprocedure voor grensoverschrijdende geschillen waarbij het financiële belang beperkt is. De kantonrechter beoordeelde echter allereerst of de Nederlandse rechter überhaupt bevoegd was om de zaak te behandelen. Volgens de Europese bevoegdheidsregels is bij geschillen over huur van onroerende goederen uitsluitend de rechter bevoegd van het land waar het onroerend goed zich bevindt. Deze exclusieve bevoegdheid geldt ongeacht waar partijen wonen of gevestigd zijn. Het Hof van Justitie van de Europese Unie heeft eerder bepaald dat deze regel niet ruimer mag worden uitgelegd dan noodzakelijk: de gedachte erachter is dat de rechter in het land van de onroerende zaak het beste op de hoogte is van de plaatselijke feiten en regels. Hoewel de vordering in deze zaak niet rechtstreeks over de huurovereenkomst ging maar over de overgenomen waarborgsom, oordeelde de kantonrechter dat de vordering haar grondslag vindt in diezelfde huurovereenkomst voor een appartement in Duitsland. Daarmee is de Duitse rechter exclusief bevoegd en heeft de Nederlandse rechter geen zeggenschap over de zaak. De kantonrechter verklaarde zich dan ook onbevoegd om van de vordering kennis te nemen.