Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst van ICT-adviseur die weigerde op school te werken — RBAMS:2026:6467
ontbinding arbeidsovereenkomst wegens verwijtbaar handelen (werkweigering fysieke aanwezigheid)
Eiser / verzoeker
schoolbestuur (verzoekster)
Verweerder / gedaagde
beleidsadviseur ICT (verweerder)
Arbeidsovereenkomst ontbonden per 1 augustus 2026 wegens verwijtbaar handelen; medewerker ontvangt transitievergoeding van € 17.184,09 bruto, billijke vergoeding afgewezen.
- Structurele weigering om op vaste dagen fysiek op school aanwezig te zijn levert verwijtbaar handelen op dat ontbinding rechtvaardigt.
- Jarenlange gedoogpraktijk van thuiswerken leidt niet tot een verworven arbeidsvoorwaarde; daarvoor zijn meer omstandigheden vereist dan een bestendige feitelijke praktijk.
- Het ontbindingsverzoek houdt geen verband met de ziekmelding omdat de gronden daarvoor volledig liggen in gedragingen van vóór de ziekte.
- Billijke vergoeding afgewezen: de school heeft een overgangsregeling aangeboden en mediation ingezet; de escalatie is aan de werknemer zelf te wijten.
- Transitievergoeding van € 17.184,09 bruto toegewezen omdat het handelen verwijtbaar maar niet ernstig verwijtbaar was, mede gezien de achtergrond als zzp-er.
Samenvatting
Een beleidsadviseur ICT van een scholengemeenschap voor voortgezet onderwijs verloor zijn baan nadat hij jarenlang weigerde op vaste dagen fysiek op school aanwezig te zijn. De kantonrechter in Amsterdam ontbond de arbeidsovereenkomst wegens verwijtbaar handelen.
De medewerker werkte al vanaf 2003 als zelfstandige voor de school, voordat hij in oktober 2019 in vaste dienst trad. Bij zijn aanstelling was in een addendum bij de arbeidsovereenkomst vastgelegd dat hij iedere woensdag en twee dagdelen per week op school aanwezig zou zijn. Na een korte periode van wekelijkse aanwezigheid verdween die structurele aanwezigheid al vanaf januari 2020 volledig. De medewerker werkte sindsdien vrijwel uitsluitend vanuit huis.
De school trok daar pas in december 2023 formeel aan de bel en herhaalde de eis daarna meerdere keren. De medewerker stelde daar tegenover dat zijn werkzaamheden nu eenmaal grotendeels 's avonds en 's nachts moesten worden uitgevoerd om verstoringen van de dagelijkse schoolprocessen te voorkomen, en dat wisselende diensten schadelijk waren voor zijn gezondheid. Bovendien betoogde hij dat door jarenlange gedoogpraktijk een verworven arbeidsvoorwaarde was ontstaan op grond waarvan hij recht had op thuiswerken.
De kantonrechter verwierp beide argumenten. Uit de e-mails uit 2019 en het ondertekende addendum bleek overduidelijk dat aanwezigheid op vaste dagen een structurele afspraak was, geen tijdelijke regeling. Dat de school die afspraak jarenlang niet had gehandhaafd, maakte die verplichting niet ongedaan: voor een verworven arbeidsvoorwaarde is meer nodig dan een gedoogpraktijk. Ook de stelling dat het werk niet overdag kon worden gedaan, achtte de rechter onvoldoende onderbouwd, mede omdat de school had uitgelegd dat de ICT-omgeving grotendeels overdag te beheren is en avondwerk alleen bij uitzondering nodig is.
Toen ook een mediationtraject, dat liep van november 2025 tot februari 2026, geen oplossing bracht, diende de school een ontbindingsverzoek in. De medewerker had zich kort voor de start van dat traject ziekgemeld. De rechter oordeelde dat het ontbindingsverzoek geen verband hield met die ziekmelding: de gronden voor ontbinding lagen al vóór de ziekte.
De medewerker vroeg ook een billijke vergoeding, omdat hij meende dat de school de situatie bewust had laten escaleren om een ontslagdossier op te bouwen. De rechter wees dat af. De school had hem meerdere kansen gegeven, een overgangsregeling aangeboden en mediation ingezet. Dat het toch tot ontbinding kwam, lag aan de weigering van de medewerker zelf.
Wel ontving de medewerker een transitievergoeding. De rechter vond zijn gedrag weliswaar verwijtbaar, maar niet ernstig verwijtbaar: tegen de achtergrond van zijn jarenlange werkwijze als zzp-er en de beperkte handhaving door de school kon bij hem de indruk zijn ontstaan dat fysieke aanwezigheid geen harde verplichting was. De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst per 1 augustus 2026 en veroordeelde de school tot betaling van € 17.184,09 bruto aan transitievergoeding, te vermeerderen met wettelijke rente vanaf 1 september 2026.
Betrokken advocaten
mr. C. van der Goot-Koenig
eiser
mr. L.R. Harteveld
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2023:2215, Centrale Raad van Beroep, 23-11-2023, 21/3892 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2023:1591, Rechtbank Midden-Nederland, 07-04-2023, 21-4214 en 21-3579
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2017:12971, Rechtbank Den Haag, 09-11-2017, AWB - 17 _ 1497
Rechtbank Den Haag · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBDHA:2017:11362, Rechtbank Den Haag, 05-10-2017, C-09-535883-HA RK 17-345
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12102870 EA VERZ 26-197
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een medewerkster van HEMA viel op 3 november 2023 in de bedrijfskantine van een filiaal toen zij op een kantinestoel stond om koffiebonen in de koffiemachine aan te vullen. Een ambulance bracht haar naar het ziekenhuis. Zij hield HEMA aansprakelijk voor de gevolgen en vroeg de kantonrechter in Amsterdam om te verklaren dat HEMA als werkgever voor haar schade moet opdraaien. Dat verzoek is afgewezen. De vrouw werkte sinds 15 augustus 2022 met contracten voor bepaalde tijd voor 24 uur per week bij het filiaal. Op 15 maart 2024 stelde zij HEMA aansprakelijk. HEMA deelde in maart 2025 verklaringen van drie leidinggevenden. Daarin staat dat zij is ingewerkt, dat haar nadrukkelijk is verteld voor het werken op hoogte een trapje of olifantenpoot te gebruiken, en dat zij de huisregels en het B Safe protocol voor akkoord heeft getekend. Op 23 maart 2026 nam HEMA definitief het standpunt in dat zij niet aansprakelijk is. De procedure liep als deelgeschil. Dat is een snelle procedure waarin de rechter tijdens de onderhandelingen over letselschade één kernvraag beoordeelt om partijen weer op gang te helpen. De kantonrechter vond dat het verzoek daarvoor geschikt was, omdat een oordeel over de aansprakelijkheid de impasse tussen partijen kan doorbreken. De rechter ging uit van artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Een werkgever is in beginsel aansprakelijk voor schade die een werknemer tijdens het werk oploopt, tenzij hij aantoont dat hij zijn zorgplicht is nagekomen, of dat de schade grotendeels komt door opzet of bewuste roekeloosheid van de werknemer. Dat de val tijdens het werk gebeurde, stond niet ter discussie. Het ging dus om de vraag of HEMA genoeg had gedaan. De kantonrechter vond van wel. De vrouw betwistte niet dat zij het B Safe protocol kende, dat het protocol op meerdere plekken in het gebouw hing, onder meer in de lift, en dat zij instructies over werken op hoogte had gehad. Ook betwistte zij niet dat er voldoende geschikte hulpmiddelen in het filiaal aanwezig waren. Haar verzoek aan de filiaalmanager om extra hulpmiddelen te bestellen, dat niet is uitgevoerd, maakte volgens de rechter niet dat er te weinig waren. Het verzoek liet juist zien dat zij wist dat zij een hulpmiddel moest gebruiken. Andere maatregelen die HEMA redelijkerwijs had moeten treffen, noemde zij niet. Voortdurend controleren of instructies worden nageleefd, kan volgens de rechter niet van HEMA worden verlangd. Dat de vrouw zelf besloot de voorschriften niet te volgen, komt voor haar rekening. Over de kosten van het deelgeschil beslist de rechter dat deze worden begroot op € 0,00, te vermeerderen met het door de vrouw betaalde griffierecht. Omdat de aansprakelijkheid niet vaststaat, wordt HEMA niet veroordeeld tot betaling. Dat hoeft alleen als haar aansprakelijkheid later alsnog komt vast te staan. De kantonrechter wijst het verzoek om HEMA aansprakelijk te verklaren voor het ongeval van 3 november 2023 af.