Voorzieningenrechter wijst verzoek tot schorsing WorldPride-vergunning af — RBAMS:2026:7762
schorsing evenementenvergunning WorldPride Amsterdam
Eiser / verzoeker
omwonende en drie belangenverenigingen
Verweerder / gedaagde
de burgemeester van Amsterdam
Voorzieningenrechter wijst het verzoek tot schorsing van de evenementenvergunning voor WorldPride 2026 af wegens het ontbreken van spoedeisend belang
- Spoedeisend belang bij een voorlopige voorziening vereist dat de gevolgen van het besluit anders niet meer hersteld kunnen worden; algemene bezwaren tegen beleid volstaan daarvoor niet
- Principiële bezwaren tegen de systematiek van een gemeentelijk geluidbeleid lenen zich voor behandeling in een bezwaar- of beroepsprocedure, niet voor een spoedprocedure
- Bij periodiek terugkerende evenementen blijft er ook na afloop ervan procesbelang bestaan bij een inhoudelijke behandeling van de bezwaren
- Zonder spoedeisend belang kan een voorlopige voorziening alleen nog worden getroffen als het besluit evident onrechtmatig is
- Een evenementenvergunning die aansluit bij het geldende geluidbeleid is niet evident onrechtmatig, ook niet als verzoekers het met de inhoud van dat beleid oneens zijn
Samenvatting
De burgemeester van Amsterdam verleende in juni 2026 een evenementenvergunning aan Stichting Pride Amsterdam voor WorldPride 2026, een reeks evenementen die van 25 juli tot en met 8 augustus 2026 door de stad plaatsvond. Een omwonende, het Comité Westelijke Grachtengordel, Vereniging VoordeStad en Wijkcentrum d'Oude Stadt maakten bezwaar tegen die vergunning en vroegen de voorzieningenrechter om deze te schorsen. Een deel van hen richtte zich specifiek tegen de evenementen op de Westermarkt op 31 juli en 1 augustus, een ander deel tegen de vergunning voor alle WorldPride-evenementen.
De verzoekers waren het vooral oneens met de geluidsnorm die voor de evenementen gold. Die norm volgt uit het gemeentelijke Geluidbeleid, en volgens de verzoekers deugt zowel de manier waarop dat beleid is vastgesteld als de systematiek ervan niet. Zij vreesden dat omwonenden gehoor- en gezondheidsschade zouden oplopen als de evenementen, die al op 25 juli waren begonnen, gewoon zouden doorgaan voordat in bezwaar of beroep inhoudelijk over de vergunning kon worden beslist.
De voorzieningenrechter stelt eerst vast dat in elk geval de omwonende, gelet op de afstand tussen haar woning en de Westermarkt, als belanghebbende kan worden aangemerkt; of dat ook voor de drie verenigingen geldt, laat de rechter over aan de burgemeester in de lopende bezwaarprocedures.
Voor het treffen van een voorlopige voorziening is onverwijlde spoed vereist, wat vooral gaat om de vraag of de gevolgen van het besluit nog kunnen worden hersteld. De voorzieningenrechter oordeelt dat dat spoedeisend belang ontbreekt: de verzoekers hebben niet concreet onderbouwd dat de evenementen tot onomkeerbare gehoor- of gezondheidsschade zouden leiden. Hun bezwaren gaan volgens de rechter in de kern niet zozeer over deze ene vergunning, maar over het bredere evenementen- en geluidbeleid van de gemeente, en zulke principiële bezwaren horen thuis in een bezwaar- of beroepsprocedure, niet in een spoedprocedure. Omdat WorldPride een periodiek terugkerend evenement is, blijft er bovendien ook na afloop ervan belang bestaan bij een inhoudelijke behandeling van de bezwaren.
Omdat een spoedeisend belang ontbreekt, kan de voorzieningenrechter alleen nog ingrijpen als de vergunning evident onrechtmatig is, dat wil zeggen dat zonder diepgaand onderzoek al ernstig moet worden betwijfeld of die in stand kan blijven. Daarvan is volgens de rechter geen sprake: de vergunning sluit wat de geluidsnormen betreft aan bij het geldende Geluidbeleid, en dat de verzoekers het met de inhoud van dat beleid oneens zijn, maakt de vergunning niet evident onrechtmatig.
De voorzieningenrechter wijst de verzoeken daarom af, zodat de WorldPride-evenementen zoals vergund konden doorgaan. Omdat de verzoekers geen gelijk krijgen, krijgen zij ook geen vergoeding van het griffierecht.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
Voorzieningenrechter laat sluiting winkel Aalsmeer na vondst wapens in stand
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBAMS:2026:8600, Rechtbank Amsterdam, 28-08-2026, AMS 26/3981 en AMS 26/3982
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht; Bestuursprocesrecht
Rechtbank verplicht staatssecretaris tot afgifte VOG ondanks brandstichting
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht
Rechtbank laat last onder dwangsom tegen short stay verhuur in stand
Rechtbank Amsterdam · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank AmsterdamRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AMS 26/4284 en AMS 26/4460
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. M.H.W. Franssen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Lange rijen klanten die buiten wachten op hun bestelling, op straat eten en hun afval achterlaten: bewoners in het centrum van Amsterdam klagen al jaren over de overlast van snackbar Fabel Friet. De zaak, populair geworden door filmpjes op TikTok en vooral bezocht door toeristen, ligt in een smal, drukbezocht deel van de stad aan de Keizersgracht. Omwonenden wilden voorkomen dat de snackbar haar exploitatievergunning kreeg en stapten naar de rechter. De burgemeester van Amsterdam had op 20 september 2023 een exploitatievergunning verleend voor een alcoholvrij horecabedrijf met terras, voor drie jaar. Na bezwaar van de omwonenden paste hij die vergunning op 4 april 2024 aan. Hij nam een extra voorschrift op: zodra tien klanten buiten wachten op hun bestelling, mag de tweede kassa tijdelijk geen nieuwe bestellingen meer aannemen. Daarnaast bevat de vergunning voorschriften over de inzet van crowdmanagers, het opruimen van afval en de plek waar de wachtrijen zich moeten opstellen. Het bezwaar van de omwonenden verklaarde de burgemeester voor het overige ongegrond. Daartegen kwamen zij in beroep bij de rechtbank Amsterdam. De rechtbank oordeelde eerst dat alle eisers belanghebbenden zijn, ook de bewoners die niet in de straat van de snackbar zelf wonen. De overlast waaiert volgens de rechtbank uit naar de omliggende straten. Ook hadden de eisers nog belang bij een beoordeling, hoewel de vergunning inmiddels was verlopen. De burgemeester heeft op 13 april 2026 opnieuw een vergunning voor drie jaar verleend, met grotendeels dezelfde voorschriften, en de uitkomst van deze zaak is van belang voor toekomstige besluiten. De eisers vonden dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. Volgens de plaatselijke verordening mag hij dat doen als het woon- en leefklimaat, de openbare orde of de veiligheid nadelig wordt beïnvloed. De omwonenden spraken van ondraaglijke overlast, gevaarlijke verkeerssituaties door te smalle trottoirs en onvoldoende optreden van de gemeente. De rechtbank toetste alleen de situatie op 4 april 2024, de datum van het bestreden besluit. Meldingen en foto's van na die datum liet zij buiten beschouwing, evenals de nieuwe vergunning van 2026. De burgemeester heeft bij het verlenen van een vergunning ruimte om naar eigen inzicht te beslissen, en de rechtbank toetst zijn afweging daarom terughoudend. Zij kijkt wel indringend of hij alle relevante omstandigheden heeft meegewogen. De rechtbank nam aan dat het druk is in de buurt, dat veel afval op straat ligt en dat de toeloop gevaar kan opleveren voor de verkeersveiligheid. Maar zij woog mee dat de snackbar in een deel van de stad zit dat sowieso al veel bezoekers trekt. De foto's van de eisers waren volgens de rechtbank ongedateerd en zonder tijdstip, zodat niet duidelijk werd wanneer en hoe vaak welke overlast voorkomt. Ook bleef onduidelijk of er de hele dag of alleen op bepaalde dagen overlast is. De wijkagent verklaarde bovendien dat ook andere horecazaken in de buurt veel bezoekers en wachtrijen hebben. Stichting het Koffiehuis, die sinds april 2023 meermalen per dag de omgeving schoonmaakt, liet weten dat veel afval niet van klanten van Fabel Friet afkomstig is. Daardoor was niet aannemelijk dat de overlast alleen of vooral door deze snackbar wordt veroorzaakt. De eisers hadden niet genoeg onderbouwd dat de overlast zo ernstig is dat de burgemeester de vergunning had moeten weigeren. De rechtbank begrijpt het dilemma van de burgemeester, die een balans moet vinden tussen bewoners, ondernemers en de gevolgen van het toerisme in de binnenstad. Ten overvloede wees zij erop dat tegen de nieuwe vergunning nog een bezwaarprocedure loopt. Daarin moet de burgemeester beoordelen of de aangescherpte voorschriften voldoende tegemoetkomen aan de omwonenden, of dat de overlast inmiddels zo groot is dat weigering op zijn plaats is. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en veroordeelde niemand in de proceskosten. Het beroep van de snackbar zelf was op de zitting ingetrokken.
Wie in Amsterdam een rondvaart aanbiedt, betaalt de gemeente een heffing per passagier, de vermakelijkhedenretributie te water. Sinds 2020 was dat € 1,50. Met ingang van 1 januari 2024 verhoogde de gemeenteraad het tarief met € 1 naar € 2,50. Rederij Stromma Nederland vond die verhoging onrechtmatig en stapte naar de rechter. Die gaf haar gelijk. De zaak gaat over twee voldoeningen op aangifte, dat zijn bedragen die de rederij zelf aangeeft en betaalt: over het derde kwartaal van 2024 en het eerste kwartaal van 2025. Stromma maakte bezwaar, maar de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam verklaarde die bezwaren op 4 december 2025 ongegrond. Daartegen kwam Stromma in beroep. De rechtbank behandelde de zaken op 6 juli 2026, samen met zaken van drie andere rederijen. De verhoging van € 1 bestond uit twee delen. Het college van burgemeester en wethouders had voorgesteld het tarief met € 0,50 te verhogen, zodat de gemeente tekorten kon dekken op het beheer van de nautische keten en de havengelden voor de pleziervaart. Bij de begrotingsbehandeling voegde de gemeenteraad via amendementen nog eens € 0,50 toe. Dat geld was bedoeld voor gratis openbaar vervoer voor kinderen, een lerarenbeurs, vergroening van de openbare ruimte en initiatieven tegen kansenongelijkheid. Volgens de rechtbank is een retributie een vergoeding voor een voorziening waarvan de betalende partij zelf profijt heeft. De gemeente mag de kosten van zo'n voorziening niet in euro's uitrekenen, maar er moet wel een concrete tegenprestatie zijn: de vermakelijkheid moet profiteren van een voorziening die de gemeente geld kost. Bij de amendementen ontbreekt dat. Kinderopenbaarvervoer, lerarenbeurzen en groene straten staan los van de rondvaart. Daarmee gebruikte de gemeenteraad de heffing voor een ander doel dan waarvoor de wet haar toestaat, wat in het bestuursrecht 'détournement de pouvoir' heet. Dat deel van de verhoging is onverbindend verklaard. De heffingsambtenaar voerde aan dat rederijen profiteren van de groeiende stroom toeristen en van voorzieningen die uit de algemene middelen worden betaald. De rechtbank vond dat te algemeen om een individuele tegenprestatie aan te nemen. Ook het argument dat de gemeentelijke kosten een veelvoud van de opbrengst zijn, paste volgens haar niet in het systeem van retributie. Bij het andere deel, de € 0,50 voor het Programma Varen, lag het anders, maar het ging evengoed mis. De rechtbank vond de enkele verwijzing naar dat programma te mager. Onder 'varen' valt veel dat niets met de beroepsvaart te maken heeft. Het aanbod van de heffingsambtenaar om het programma alsnog in het geding te brengen wees ze af, omdat hij dat pas op de zitting deed terwijl hij de stukken veel eerder had kunnen indienen. Bovendien bleek niet dat de gemeenteraad de belangen van de rederijen had meegewogen. Stromma legde uit dat ze de hogere heffing niet in zes tot acht weken kon doorberekenen, omdat ze vastzit aan prijsafspraken die soms een jaar eerder zijn gemaakt, bijvoorbeeld met reisorganisaties. De rechtbank vond dat aannemelijk. Ze liet het tarief ten aanzien van Stromma buiten toepassing voor zover het was verhoogd tot € 2,00. Het verzoek om schadevergoeding wegens te lange duur wees de rechtbank af. De redelijke termijn voor een bezwaar- en beroepsprocedure is twee jaar, en die is niet verstreken sinds de bezwaarschriften van 19 november 2024 en 12 mei 2025. De rechtbank verklaarde de beroepen gegrond en vernietigde de uitspraken op bezwaar. Het tarief van € 1,50 blijft van toepassing en de voldoeningen op aangifte worden daarop verminderd. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 794 vergoeden en betaalt € 1.920 aan proceskosten.