ECLI:NL:RBDHA:2022:10120, Rechtbank Den Haag, 04-10-2022, C/09/634124 / KG ZA 22-760 — RBDHA:2022:10120
Samenvatting
Gedaagde oefent gepretendeerd retentierecht uit op nieuwbouwwoingen van eisers. Voorshands niet aannemelijk dat gedaagde de feitelijke macht had ten tijde van inroepen retentierecht. Gedaagde moet uitoefening retentierecht staken en gestaakt houden.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:7114, Rechtbank Rotterdam, 19-03-2025, C/10/685376 / HA ZA 24-761
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHARL:2024:3596, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 28-05-2024, 200.326.209/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:RVS:2023:4626, Raad van State, 13-12-2023, 202203557/1/R3
Raad van State · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:2805, Rechtbank Rotterdam, 29-03-2023, C/10/651522 / HA ZA 23-86
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/634124 / KG ZA 22-760
Procedure
Kort geding
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. S.J. Hoekstra-van Vliet
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.