Gezinshereniging met broer in Nederland afgewezen — RBDHA:2024:23387

Een jonge vrouw uit Sierra Leone (geboren in 2004) en haar dochtertje (geboren in 2020) probeerden via een zogenoemde machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) naar Nederland te komen om bij haar broer te wonen. Die broer heeft in Nederland een asielvergunning gekregen in november 2020. De vrouw is de zus van de referent, haar dochtertje zijn nichtje. De rechtbank Den Haag moest beoordelen of de minister van Asiel en Migratie de aanvragen terecht had afgewezen.

De minister weigerde de aanvragen al in mei 2021 en handhaafde die beslissing in februari 2024 na bezwaar. De kern van het geschil draaide niet om de vraag of er een familierechtelijke band bestaat — dat nam de minister voor de zus gewoon aan — maar om de vraag of Nederland op grond van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) verplicht is het gezinsleven van de vrouw en haar broer in Nederland mogelijk te maken.

Voor het dochtertje oordeelde de rechtbank kort en bondig: er zijn geen hechte, persoonlijke banden aangetoond tussen het kind en haar oom (de referent). Zonder die banden is er geen beschermenswaardig gezinsleven in de zin van artikel 8 EVRM, en hoefde de minister al helemaal geen belangenafweging te maken. Die aanvraag mocht dus worden afgewezen.

Voor de moeder lag het iets ingewikkelder. Vast stond dat zij en haar broer wel degelijk hechte persoonlijke banden hebben en dat er sprake is van beschermenswaardig gezinsleven. Toch moet de minister dan nog een zogeheten 'fair balance' maken: het belang van de betrokkenen om samen te leven wordt afgewogen tegen het algemeen belang van Nederland bij een restrictief toelatingsbeleid.

De rechtbank oordeelde dat de minister die afweging correct heeft gemaakt. Het restrictieve toelatingsbeleid gaat verder dan alleen de vraag of iemand een uitkering zal aanvragen. Het omvat ook druk op schaarse voorzieningen zoals woningen, zorg en andere maatschappelijke infrastructuur. De broer verdient onvoldoende om zichzelf én zijn zus en nichtje te onderhouden, ook al werkt hij zo veel mogelijk naast zijn studie. Dat de zus vloeiend Engels spreekt en snel werk zou kunnen vinden, rekende de minister terecht niet mee: dat is een onzekere toekomstige gebeurtenis.

Aan de andere kant van de weging stond het gezinsleven tussen broer en zus, maar daar kende de minister slechts een beperkt gewicht aan toe. De vrouw heeft immers haar eigen leven opgebouwd in Sierra Leone, heeft een kind en een vast woonadres, en kan — met hulp van een buurvrouw — voor zichzelf en haar dochter zorgen. Bovendien is contact op afstand mogelijk, en bezoeken aan Ghana (waar de broer haar jaarlijks zou zien) zijn ook geen onmogelijkheid. De sterke banden van de vrouw met Sierra Leone en het ontbreken van banden met Nederland werkten eveneens in haar nadeel.

De rechtbank concludeerde dat de minister alle relevante feiten en omstandigheden heeft meegenomen en de belangen op een evenwichtige manier heeft afgewogen. Het beroep werd ongegrond verklaard. De vrouw en haar dochtertje krijgen geen verblijfsvergunning om naar Nederland te komen. Ook worden het griffierecht niet terugbetaald en krijgen zij geen vergoeding voor de proceskosten.