WoonInvest krijgt bijdrage in gevelherstel woontorens van penthouse-eigenaren — RBDHA:2025:13754
kostenverdeling herstel gemeenschappelijke gevels binnen VvE
Eiser / verzoeker
Stichting WoonInvest
Verweerder / gedaagde
penthouse-eigenaren (vier koppels)
Alle vier koppels penthouse-eigenaren worden veroordeeld tot betaling van respectievelijk € 88.211,29 (twee koppels) en € 83.874,89 (twee koppels) aan WoonInvest, vermeerderd met wettelijke rente en proceskosten van € 12.925,84.
- Het besluit van 18 augustus 2021 waarbij WoonInvest alle herstelkosten zou dragen, is nietig wegens strijd met de splitsingsakte die kostenverdeling naar breukdelen voorschrijft.
- Het besluit van 22 november 2021 vervangt het nietige besluit: WoonInvest financierde slechts voor, hangende het aansprakelijkheidsonderzoek.
- De penthouse-eigenaren konden niet aantonen dat WoonInvest als opdrachtgever voor de bouw juridisch aansprakelijk is voor de bouwfouten; uit de notariële stukken volgt dat de projectontwikkelaar die rol had.
- Penthouse-eigenaren zijn op grond van artikel 5:113 lid 4 en 5 BW rechtstreeks door WoonInvest aangesproken, ook zonder dagvaarding van de VvE's.
- Wettelijke rente wordt toegewezen vanaf de dag van dagvaarding, niet eerder, omdat de penthouse-eigenaren niet eerder rechtsgeldig in verzuim waren gesteld.
Samenvatting
Woningcorporatie WoonInvest en de eigenaren van vier penthouses in twee identieke woontorens in Den Haag zijn al jaren verwikkeld in een geschil over wie de kosten van een omvangrijke gevelherstelling moet betalen. Het metselwerk van de gevels bleek gebrekkig en moest volledig worden vervangen. WoonInvest heeft alle kosten voorgeschoten, in totaal ruim € 2,3 miljoen. Zij eist nu dat de penthouse-eigenaren hun statutaire aandeel daarin betalen.
De woontorens zijn tussen 2004 en 2006 gebouwd. Op grond van de splitsingsakte zijn de buitengevels gemeenschappelijke delen. De kosten van onderhoud en herstel van die gemeenschappelijke delen worden verdeeld naar rato van de breukdelen in de gemeenschap. Elk penthouse heeft een breukdeel van 160/2.176, wat neerkomt op 5/68e deel. WoonInvest is eigenaar van de overige appartementsrechten en draagt navenant de rest.
In 2021 leek de kwestie aanvankelijk eenvoudig opgelost. Tijdens de ledenvergadering van 18 augustus 2021 verklaarde WoonInvest bereid te zijn alle herstelkosten voor haar rekening te nemen, omdat partijen uitging van een bedrag van circa € 175.000. Maar later bleek dat de kosten opliepen tot ruim twee miljoen euro. WoonInvest trok haar toezegging in en er vond opnieuw overleg plaats. Tijdens de ledenvergadering van 22 november 2021 besloten alle leden dat WoonInvest de kosten zou voorfinancieren, in afwachting van een aansprakelijkheidsonderzoek naar de oorzaak van de bouwfouten.
De penthouse-eigenaren brachten daarna naar voren dat WoonInvest destijds zelf de opdrachtgever voor de bouw was geweest, en op grond daarvan aansprakelijk zou zijn voor de bouwfouten. Zij meenden dat zij niets hoefden bij te dragen als zij dit konden aantonen. De rechtbank verwerpt dit standpunt. Uit de notariële stukken volgt dat WoonInvest destijds enkel bouwgrond beschikbaar heeft gesteld. De projectontwikkelaar, een inmiddels gefailleerd bouwbedrijf, heeft de woontorens verkocht en gebouwd. WoonInvest heeft ook geen specifiek verwijt gemaakt gekregen over haar eigen handelen dat de schade heeft veroorzaakt.
De rechtbank stelt ook vast dat het besluit van 18 augustus 2021, waarbij WoonInvest alle kosten zou dragen, nietig is. Dat besluit week af van de in de splitsingsakte vastgelegde kostenverdeling. De wet bepaalt dat van zo'n regeling niet bij vergaderbesluit mag worden afgeweken, omdat voor derden kenbaar moet zijn welke regels voor de kosten gelden. Het besluit van 22 november 2021, waarbij uitsluitend sprake was van voorfinanciering hangende het aansprakelijkheidsonderzoek, vervangt het eerder nietige besluit en vormt het juridische uitgangspunt.
Over de hoogte van de gevorderde bedragen was eveneens discussie. De penthouse-eigenaren stelden dat kosten onjuist waren uitgesplitst over de twee woontorens. De rechtbank oordeelt dat de gevorderde bedragen voldoende zijn onderbouwd. WoonInvest heeft gedetailleerde facturen overgelegd en toegelicht dat het om vrijwel identieke werkzaamheden aan identieke torens gaat. Een verdere uitsplitsing per appartementseigenaar zou ondoenlijk zijn en extra kosten meebrengen, terwijl de penthouse-eigenaren niet hebben aangetoond dat dit voor hen enig voordeel zou opleveren.
De rechtbank wijst de vorderingen van WoonInvest toe. De penthouse-eigenaren in de ene toren worden ieder veroordeeld tot betaling van € 88.211,29, de eigenaren in de andere toren ieder tot € 83.874,89, alle bedragen vermeerderd met wettelijke rente vanaf de dag van dagvaarding. Daarnaast moeten de penthouse-eigenaren de proceskosten van WoonInvest betalen, begroot op € 12.925,84.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2026:744, Rechtbank Rotterdam, 16-01-2026, 11646008 CV EXPL 25-9256
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBDHA:2025:20077, Rechtbank Den Haag, 31-10-2025, C/09/692335 / KG ZA 25-965
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:5558, Rechtbank Midden-Nederland, 27-10-2025, 11880083
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2025:16981, Rechtbank Den Haag, 16-09-2025, C/09/690217 / KG ZA 25-825
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/678758 / HA ZA 25-81
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. S.M. de Bruijn
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.