Rechter laat waterschap bewijzen dat bewoner strook grond in gebruik heeft — RBDHA:2025:26825
grensgeschil over gebruik van grond van waterschap en verjaringsverweer
Eiser / verzoeker
Hoogheemraadschap van Schieland en Krimpenerwaard (HHSK)
Verweerder / gedaagde
bewoner aan de Bergse Linker Rottekade
Rechtbank laat HHSK toe tot bewijslevering via kadastrale inmeting en grensreconstructie en houdt iedere verdere beslissing aan.
- Bewijslast dat de bewoner grond van HHSK in gebruik heeft, rust op HHSK; de eigen landmeetkundige kaart volstaat niet als voldoende bewijs.
- HHSK moet een officiële kadastrale inmeting en grensreconstructie door het Kadaster laten uitvoeren als bewijsmiddel.
- HHSK hanteert als beleidsregel alleen op te treden bij gebruik van meer dan tien vierkante meter; ook dit kon niet met voldoende zekerheid worden vastgesteld.
- De voorwaardelijke verjaringsvordering van de bewoner (eigendomsverkrijging door verjaring) wordt aangehouden totdat de bewijslevering is afgerond.
- Alle verdere beslissingen, zowel in conventie als in reconventie, zijn aangehouden in afwachting van de kadastrale meting.
Samenvatting
Het Hoogheemraadschap van Schieland en Krimpenerwaard (HHSK) is in een geschil beland met een bewoner aan de Bergse Linker Rottekade over een smalle strook grond achter diens woning. Het waterschap stelt dat de bewoner ruim 22 vierkante meter grond van HHSK in gebruik heeft genomen en wil dat hij die grond ontruimt.
HHSK ontdekte het vermeende gebruik bij eigen onderzoek in 2021 en liet een eigen landmeetkundige de grond opmeten. Volgens die meting heeft de bewoner een strook grond van 22 vierkante meter bij zijn tuin getrokken: er is een beschoeiing geplaatst, de tuin is opgehoogd en er zijn wilgen geplant. Het waterschap bood de bewoner aan de strook te huren voor € 1,66 per vierkante meter per jaar, maar de bewoner weigerde en betwistte de hele meting.
De bewoner wees erop dat HHSK bij zijn metingen een eigen methodiek hanteert die verschilt van een officiële kadastrale inmeting. Bij andere percelen aan dezelfde straat bleek die methode van HHSK onjuist te zijn, nadat het Kadaster zelf nametingen had verricht. Bovendien hangen de wilgenkruinen grotendeels boven het water, waardoor op luchtfoto's en kaarten de werkelijke grens tussen sloot en walkant moeilijk te bepalen is. Zonder officiële grensreconstructie door het Kadaster, zo stelde de bewoner, kan helemaal niet worden vastgesteld of hij daadwerkelijk grond van het waterschap in gebruik heeft.
Tegelijk stelde de bewoner in een voorwaardelijke tegenvordering dat hij, als blijkt dat hij wél grond van HHSK gebruikt, door verjaring eigenaar is geworden van die strook. Hij vroeg de rechtbank dit te verklaren en het waterschap te verplichten mee te werken aan inschrijving in de openbare registers.
De rechtbank oordeelt dat de bewijslast bij HHSK ligt: het waterschap moet aantonen dat de bewoner grond in gebruik heeft. De eigen kaart van de landmeetkundige dienst van HHSK volstaat daarvoor niet, omdat de bewoner de meting voldoende gemotiveerd heeft betwist. Bovendien hanteert HHSK als beleidsregel dat het alleen optreedt bij gebruik van meer dan tien vierkante meter, en ook dat kan op dit moment niet met zekerheid worden vastgesteld.
De rechtbank laat HHSK toe tot bewijslevering via een officiële inmeting en grensreconstructie door het Kadaster. De zaak wordt verwezen naar de rol van 7 mei 2025, waarop HHSK de kadastrale meting moet overleggen en zich moet uitlaten over de gevolgen daarvan. De bewoner krijgt daarna tot 4 juni 2025 de tijd om te reageren. Iedere verdere beslissing, zowel over de vorderingen van HHSK als over de verjaringsvordering van de bewoner, houdt de rechtbank aan.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:14761, Rechtbank Rotterdam, 22-10-2025, C/10/691228 / HA ZA 24-1133
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBOVE:2024:220, Rechtbank Overijssel, 10-01-2024, C/08/271025 / HA ZA 21-377
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBDHA:2023:13957, Rechtbank Den Haag, 13-09-2023, C/09/635647 / HA ZA 22-807
Rechtbank Den Haag · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:RBROT:2023:7063, Rechtbank Rotterdam, 02-08-2023, C/10/640875 / HA ZA 22-532
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/668042 / HA ZA 24-511
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.dr. R.C. Hartendorp
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.