Hoogheemraadschap van Schieland verliest strook grond door verjaring na vlonder in achtertuin — RBDHA:2025:5036
Eigendomsverkrijging door verkrijgende verjaring van een strook grond
Eiser / verzoeker
Hoogheemraadschap van Schieland en Krimpenerwaard (HHSK)
Verweerder / gedaagde
[partij B] c.s.
Rechtbank verklaart voor recht dat gedaagden door verkrijgende verjaring eigenaar zijn geworden van de strook grond en wijst alle vorderingen van HHSK af; HHSK moet € 3.038 aan proceskosten betalen.
- De combinatie van een duurzame walbeschoeiing en een houten vlonder, aangebracht in 1996-1997, kwalificeert als een ondubbelzinnige bezitsdaad die het bezit van HHSK teniet heeft gedaan.
- Het ontbreken van een hek aan de slootzijde is niet doorslaggevend voor de vraag of sprake is van bezit, omdat de sloot zelf een natuurlijke barrière vormt.
- Bezit te goeder trouw werd aangenomen: het echtpaar mocht redelijkerwijs denken eigenaar te zijn, mede gelet op de verkoopbrochure die het perceel tot aan het water toonde.
- De verjaringstermijn van tien jaar voor verkrijgende verjaring was al in 2007 voltooid, waardoor de aanschrijving van HHSK in 2021 geen stuitende werking meer had.
- HHSK moet meewerken aan een notariële akte van verjaring en inschrijving in de openbare registers, maar de rechtbank verbindt daar geen dwangsom aan.
Samenvatting
Een echtpaar uit de regio Rotterdam woont al sinds 1996 in hun woning aan de Bergse Linker Rottekade. Achter hun huis ligt een tuin die tot aan een sloot loopt. Wat het stel niet wist, was dat een smalle strook grond van 16 vierkante meter aan de slootkant niet tot hun eigendom behoorde, maar van het Hoogheemraadschap van Schieland en Krimpenerwaard (HHSK) was.
Het hoogheemraadschap ontdekte in 2021 bij een grondenonderzoek dat meerdere bewoners grond van HHSK in gebruik hadden. Na een meting stuurde HHSK een brief aan het echtpaar met het voorstel om de strook te huren voor € 1,66 per vierkante meter per jaar. Het echtpaar weigerde dat en stelde in plaats daarvan dat zij al zo lang de grond gebruikten dat zij er door verjaring eigenaar van waren geworden.
Tot de kern van het geschil behoorde de vraag of het echtpaar de strook grond ooit juridisch 'in bezit' had genomen. Bij verjaring van onroerend goed gaat het er niet om of iemand de grond fysiek gebruikt, maar of dat gebruik naar buiten toe zo duidelijk zichtbaar was dat de eigenaar had kunnen zien dat de gebruiker zich als eigenaar gedroeg. Dat is een strenge maatstaf.
De rechtbank oordeelde dat het echtpaar die drempel heeft gehaald. De projectontwikkelaar die de woning bouwde, legde in 1996 al een walbeschoeiing aan over de volledige breedte van de strook. In 1997 bouwde het stel een grote houten vlonder die deels over die beschoeiing heen lag en boven het water uitstak. Daarbij kwamen sierbestrating en beplanting. De rechtbank benadrukte dat de combinatie van walbeschoeiing en vlonder doorslaggevend was: HHSK kon daardoor niet meer vrijelijk beschikken over de oever en de grond onder de vlonder. Bovendien waren de constructies duurzaam met de grond verbonden en duidelijk zichtbaar vanaf het water. HHSK baggert de sloot eens per tien jaar en inspecteert het aangrenzende natuurgebied, zodat het hoogheemraadschap de situatie had kunnen waarnemen.
HHSK voerde aan dat het ontbreken van een hek aan de slootzijde betekende dat het bezit niet ondubbelzinnig was. De rechtbank verwierp dat argument. De sloot zelf vormt een natuurlijke barrière: HHSK kan de strook alleen bereiken met een schip of ponton, niet via de aangrenzende percelen. Dat er geen hek staat, maakt het bezit dus niet minder duidelijk.
Voor verkrijgende verjaring, waarbij de verjaringstermijn tien jaar bedraagt, is ook vereist dat de bezitter te goeder trouw was. Dat wil zeggen: mocht het echtpaar redelijkerwijs denken dat zij eigenaar waren van die strook? De rechtbank oordeelde van wel. De verkoopbrochure van de projectontwikkelaar toonde de kavel als doorlopend tot aan het water. Bij de oplevering was niemand van het kadaster langsgeweest die hen wees op de perceelsgrens. De strook was zo smal dat er geen reden was om te vermoeden dat die niet van hen was. HHSK slaagde er niet in het tegendeel te bewijzen.
Dat betekent dat de verjaringstermijn van tien jaar al in 2007 verstreek, ruim veertien jaar voordat HHSK in mei 2021 voor het eerst een brief stuurde. Op dat moment was het echtpaar al lang eigenaar geworden. De brief van HHSK kon de verjaring dus niet meer stuiten.
Alle vorderingen van HHSK, waaronder de ontruiming, de schadevergoeding en de gebruiksvergoeding, wees de rechtbank af. De rechtbank verklaarde voor recht dat het echtpaar door verkrijgende verjaring eigenaar is geworden van de strook grond. HHSK moet bovendien meewerken aan het opstellen van een notariële akte van verjaring en de inschrijving ervan in de openbare registers. Aan die veroordeling verbond de rechtbank geen dwangsom. HHSK werd ook veroordeeld in de proceskosten van € 3.038.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:14761, Rechtbank Rotterdam, 22-10-2025, C/10/691228 / HA ZA 24-1133
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2024:5991, Rechtbank Gelderland, 04-09-2024, C/05/433926 / HA ZA 24-168
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:220, Rechtbank Overijssel, 10-01-2024, C/08/271025 / HA ZA 21-377
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2023:7063, Rechtbank Rotterdam, 02-08-2023, C/10/640875 / HA ZA 22-532
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/669287 / HA ZA 24-579
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.dr. R.C. Hartendorp
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.