Vrouw wordt door verjaring erfpachter van strook grond langs sloot van waterschap — RBDHA:2025:5068
Verkrijgende verjaring erfpachtrecht op strook grond langs watergang
Eiser / verzoeker
Vrouw, erfpachter van perceel grenzend aan watergang
Verweerder / gedaagde
Hoogheemraadschap van Schieland en Krimpenerwaard (HHSK)
Rechtbank verklaart voor recht dat eiseres door verkrijgende verjaring erfpachter is geworden van de strook grond en veroordeelt haar tot betaling van € 1.483,50 aan canon aan HHSK.
- Combinatie van beschoeiing en duurzaam gebouwd terras levert voldoende ondubbelzinnige bezitsdaad op voor verkrijgende verjaring van een erfpachtrecht.
- Ontbreken van een hek aan de slootkant is niet doorslaggevend wanneer de sloot zelf een natuurlijke barrière vormt die toegang voor de eigenaar sterk bemoeilijkt.
- Verjaringstermijn van tien jaar voor verkrijgende verjaring was al voltooid op 14 april 2014, ruim voor de eerste aanschrijving door HHSK in november 2021.
- Bezit te goeder trouw aangenomen omdat kadastrale grens niet eenvoudig kenbaar was en de gedachte dat het perceel doorloopt tot aan de sloot niet onlogisch is.
- Vrouw moet € 1.483,50 aan achterstallige erfpachtcanon betalen voor de strook grond, omdat die bij de oorspronkelijke canonberekening buiten beschouwing was gelaten.
Samenvatting
Een vrouw die erfpachter is van een woning in een plaats in de regio Rotterdam, heeft via verjaring ook erfpachter geworden van een smalle strook grond van 15 vierkante meter langs de oever van een sloot. Die strook grond is eigendom van het Hoogheemraadschap van Schieland en de Krimpenerwaard (HHSK), maar de vrouw en haar rechtsvoorgangers gebruikten de strook al tientallen jaren als onderdeel van hun tuin.
De kern van het geschil was of de vrouw en haar rechtsvoorgangers de strook grond lang genoeg, en op de juiste manier, in bezit hadden genomen om via verjaring rechten te verwerven. De vrouw voerde aan dat de strook al sinds 1983 bij de tuin is getrokken: er was een beschoeiing geplaatst, de grond geëgaliseerd en een houten terras over de beschoeiing heen gebouwd. Het waterschap betwistte dat sprake was van ondubbelzinnig bezit, onder meer omdat de strook aan de slootkant nooit was afgesloten met een hek.
De rechtbank volgde dat argument niet. Hoewel de strook aan de waterkant inderdaad niet was afgesloten, vormt de sloot zelf een natuurlijke barrière voor derden. HHSK kon de strook alleen bereiken via een schip of ponton dat aan de overkant te water wordt gelaten. Onder die omstandigheden is het ontbreken van een hek niet doorslaggevend.
Doorslaggevend was de combinatie van de beschoeiing en het terras. De rechtbank oordeelde dat wie een beschoeiing plaatst en daar vervolgens op duurzame wijze een terras over bouwt, daarmee naar buiten toe laat zien dat hij of zij pretendeert rechthebbende te zijn. De constructie was zichtbaar vanaf de overkant van de sloot, waarvan HHSK zelf eigenaar is en waar het waterschap regelmatig onderhoud uitvoert. HHSK had het bezit dus kunnen waarnemen.
Voor verkrijgende verjaring geldt een termijn van tien jaar, en dan moet de bezitter ook te goeder trouw zijn. De rechtbank oordeelde dat de vrouw en haar rechtsvoorgangers redelijkerwijs mochten aannemen dat de strook deel uitmaakte van het eigen perceel. De strook is klein in verhouding tot het totale perceel, de gedachte dat een tuin doorloopt tot aan de sloot is niet onlogisch, en uit kadastrale tekeningen was de exacte ligging van de grens niet eenvoudig op te maken. Het waterschap slaagde er niet in het ontbreken van goede trouw te bewijzen.
Omdat het terras en de beschoeiing in ieder geval al aanwezig waren op 14 april 2004, de datum waarop een foto werd gemaakt waarop het terras zichtbaar is, liep de verjaringstermijn van tien jaar af op 14 april 2014. Toen het waterschap in november 2021 voor het eerst schreef dat de vrouw grond van HHSK in gebruik had, was de verjaring al lang voltooid.
Het waterschap voerde in een tegenvordering nog aan dat de vrouw de strook grond moest ontruimen. Dat werd afgewezen. Wel werd, in lijn met een subsidiaire eis van HHSK, bepaald dat dezelfde algemene erfpachtvoorwaarden die gelden voor het hoofdperceel ook van toepassing zijn op de strook grond. Bovendien moet de vrouw alsnog canon betalen voor de strook grond, omdat bij de oorspronkelijke berekening van de canon geen rekening was gehouden met deze extra 15 vierkante meter.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de vrouw door verjaring erfpachter is geworden van de strook grond en veroordeelde HHSK om mee te werken aan registratie van het erfpachtrecht in de openbare registers. HHSK moet de proceskosten in conventie betalen, begroot op € 1.865,30. De vrouw moet aan HHSK een bedrag van € 1.483,50 aan achterstallige canon betalen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBROT:2025:14761, Rechtbank Rotterdam, 22-10-2025, C/10/691228 / HA ZA 24-1133
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBNHO:2024:9761, Rechtbank Noord-Holland, 25-09-2024, C/15/350226 / HA ZA 24-151
Rechtbank Noord-Holland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBGEL:2024:5991, Rechtbank Gelderland, 04-09-2024, C/05/433926 / HA ZA 24-168
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
ECLI:NL:RBOVE:2024:220, Rechtbank Overijssel, 10-01-2024, C/08/271025 / HA ZA 21-377
Rechtbank Overijssel · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/671764 / HA ZA 24-737
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr.dr. R.C. Hartendorp
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.