ABN AMRO mag woning ontruimen na betalingsachterstand op hypothecaire lening — RBDHA:2025:7691
executie hypotheek / inroepen huurbeding en ontruiming onderpand
Eiser / verzoeker
ABN AMRO Bank N.V.
Verweerder / gedaagde
Twee hypotheekgevers (verweerder sub 1 en sub 2)
ABN AMRO krijgt verlof het huurbeding in te roepen en machtiging het onderpand per 5 maart 2025 in beheer te nemen en te ontruimen; alle aanwezigen moeten de woning verlaten.
- Verlof verleend aan ABN AMRO om het huurbeding uit de hypotheekakte in te roepen tegen huurders van het onderpand.
- Bank gemachtigd het onderpand vanaf 5 maart 2025 in beheer te nemen en te ontruimen, met bijstand van de deurwaarder.
- Alle aanwezigen die niet als beschermde huurder kwalificeren ex artikel 3:264 lid 4 en 8 BW, zijn veroordeeld de woning te verlaten.
- Afzonderlijke machtiging voor de sterke arm geweigerd omdat die bevoegdheid al rechtstreeks uit de wet (artikelen 556 en 557 Rv) voortvloeit.
- Verzoek niet inhoudelijk betwist: advocaat verweerders kon bij de vastgestelde feiten geen inhoudelijk verweer voeren.
Samenvatting
ABN AMRO Bank stapte naar de rechtbank in Den Haag nadat twee hypotheekgevers hun betalingsverplichtingen niet nakwamen. De bank had in september 2024 de hypothecaire geldlening opgezegd en een openstaand saldo van ruim € 413.547 opgeëist. Toen betaling uitbleef, zette ABN AMRO het executietraject in gang en plande een openbare veiling van het onderpand, een woning in een niet nader genoemde woonplaats, voor 27 maart 2025.
De bank had ook signalen dat de woning mogelijk aan derden was verhuurd of in gebruik was gegeven. Uit de Basisregistratie Personen en het register van de Kamer van Koophandel bleek dat een groot aantal personen en bedrijven op het adres stonden ingeschreven, terwijl de hypotheekgevers bij het afsluiten van de lening hadden verklaard dat het pand niet aan derden was verhuurd. In de hypotheekakte waren een huurbeding, een beheersbeding en een ontruimingsbeding opgenomen, die ABN AMRO nu wenste in te roepen.
De bank had voorafgaand aan de procedure meerdere pogingen gedaan om tot een betalingsregeling te komen. Via een boekhoudkantoor dat als tolk optrad, was de betalingscapaciteit vastgesteld op € 7.000 per maand. De achterstand bedroeg op dat moment bijna € 12.000, zodat die in twee maanden ingelopen had kunnen worden. Na een navraag over het rekeningnummer volgde echter geen betaling meer en de hypotheekgevers reageerden daarna op geen enkel schrijven van de bank.
Tijdens de zitting vroeg de rechter of ABN AMRO bereid was alsnog een regeling te treffen om een gedwongen verkoop te voorkomen. De bank wees dat voorstel gemotiveerd van de hand. De advocaat van de hypotheekgevers gaf vervolgens aan geen inhoudelijk verweer meer te kunnen voeren en wees er alleen op dat zijn cliënten met minderjarige kinderen in de woning woonden en geen alternatieve huisvesting hadden.
Naar aanleiding hiervan bood ABN AMRO aan de ontruimingsdatum te verzetten naar 5 maart 2025, een week voor de termijn voor het uitbrengen van onderhandse biedingen. De bank wilde het pand toonbaar maken voor bezichtiging en een inpandige taxatie uitvoeren om de veilingopbrengst te maximaliseren. De advocaat van de hypotheekgevers refereerde zich aan het oordeel van de rechter.
De voorzieningenrechter stelde vast dat het verzoek van de bank niet werd weersproken en wees het toe. ABN AMRO kreeg verlof om het huurbeding in te roepen tegen eventuele huurders en de machtiging om de woning vanaf 5 maart 2025 in beheer te nemen en te ontruimen. Alle aanwezigen, voor zover zij niet als beschermde huurder kwalificeren, moeten de woning verlaten en de sleutels afgeven. De gevraagde machtiging om de sterke arm in te schakelen wees de rechter af, omdat die bevoegdheid al rechtstreeks uit de wet voortvloeit.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBGEL:2025:9931, Rechtbank Gelderland, 10-11-2025, C/05/456748 / KG RK 25-709
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBROT:2025:14761, Rechtbank Rotterdam, 22-10-2025, C/10/691228 / HA ZA 24-1133
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
ECLI:NL:RBGEL:2025:7485, Rechtbank Gelderland, 15-07-2025, C/05/451647 / KG RK 25-424
Rechtbank Gelderland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBAMS:2025:10423, Rechtbank Amsterdam, 02-07-2025, C/13/771642 / KG ZA 25-520
Rechtbank Amsterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Den HaagRechtsgebied
Civiel Recht; GoederenrechtZaaknummer
C/09/678074 / KG RK 25-2
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. T.F. Hesselink
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een gepensioneerde man van 83 jaar, die ruim dertig jaar voor IBM werkte, verrichtte na zijn pensionering adviesdiensten voor een bedrijf dat een samenwerking was aangegaan met twee andere ondernemingen. Doel van die samenwerking was digitaal inburgeringsonderwijs voor onder meer vluchtelingen. Beide samenwerkende bedrijven gingen failliet, in 2019 en 2020, en dezelfde curator werd in beide faillissementen benoemd. De curator stelde niet alleen de formele bestuurders aansprakelijk wegens kennelijk onbehoorlijk bestuur, maar ook de gepensioneerde man, met als argument dat hij als feitelijk beleidsbepaler heeft opgetreden. Vanaf 2022 voerde de man daartegen uitgebreid verweer. Toen de curator in 2025 opnieuw aanspraak maakte op betaling van de faillissementstekorten, vroeg en kreeg hij in mei 2026 verlof om conservatoir beslag te leggen op zowel de woning als de pensioenuitkering van de man. De man stapte naar de voorzieningenrechter met het verzoek om alleen het beslag op zijn pensioenuitkering op te heffen. Hij voerde drie argumenten aan: de vordering van de curator zou summierlijk ondeugdelijk zijn, het beslag op de pensioenuitkering zou onnodig zijn omdat zijn woning al voldoende zekerheid biedt, en er zouden vormfouten zijn gemaakt omdat hij niet vooraf is gehoord en de curator zijn verweer niet volledig in het beslagrekest zou hebben weergegeven. De voorzieningenrechter kon niet vaststellen dat de vordering van de curator summierlijk ondeugdelijk is. Partijen verschillen sterk van mening over een verklaring van een voormalig HR manager, die volgens de curator laat zien dat de man feitelijk de touwtjes in handen had, onder meer bij het aannemen van personeel, het beheer van de cursusadministratie en het doorsluizen van inkomsten. Die discussie vergt volgens de rechter een inhoudelijke beoordeling waarvoor in een kort geding geen plaats is. Ook het argument dat het beslag onnodig is, hield geen stand. De rechter schatte de verkoopwaarde van de woning op ongeveer € 800.000, lager dan de € 893.000 uit een taxatie op afstand waar de man zich op beriep, omdat zo'n taxatie niet is gebaseerd op een bezoek aan de woning en niet bruikbaar is voor een hypotheekaanvraag. De vordering van de curator, destijds al begroot op ruim € 794.000 en volgens de curator sindsdien met circa € 200.000 aan faillissementskosten opgelopen, overstijgt daarmee de waarde van de woning. Het aanvullend aangeboden pandrecht op een vordering van € 150.000 vond de rechter evenmin voldoende zekerheid bieden, omdat de man als pandgever zelf bevoegd bleef om die vordering te innen of erover een regeling te treffen. De rechter erkende dat de man voorafgaand aan het beslag niet is gehoord, zoals de wet bij beslag op periodieke uitkeringen voorschrijft, maar oordeelde dat dit verzuim niet tot nietigheid leidt en bovendien in de eerste plaats aan de griffie van de rechtbank te wijten is, niet aan de curator. Bovendien was de man kort daarvoor al gehoord door de rechter-commissaris. Ook het verwijt dat de curator zijn waarheids- en substantiëringsplicht schond, verwierp de rechter: het beslagrekest verwees uitdrukkelijk naar een uitgebreide eerdere brief waarin de verweren van de man wel degelijk aan bod kwamen. Bij de afweging van belangen woog mee dat de man, ondanks het beslag, nog altijd € 855 per maand aan pensioen ontvangt en daarnaast ongeveer € 2.051 aan andere maandelijkse inkomsten heeft, zonder hypotheeklasten. Ook zijn vermogen in box 3, dat volgens de curator tussen de € 351.000 en ruim € 1 miljoen bedraagt, weerlegde de man onvoldoende. Gezondheidsklachten van hemzelf en zijn vrouw en gestelde reputatieschade vond de rechter niet zwaar genoeg wegen om het beslag op te heffen. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van de man af en veroordeelde hem in de proceskosten van € 2.101, te vermeerderen met wettelijke rente.