Naturalisatie geweigerd vanwege taakstraf van 40 uur en lopende proeftijd — RBDHA:2026:6916

Een man vroeg in september 2024 de Nederlandse nationaliteit aan via naturalisatie. De minister van Asiel en Migratie weigerde dat verzoek, omdat de man in 2022 door de strafrechter was veroordeeld tot een taakstraf van 40 uur — met 20 dagen jeugddetentie voorwaardelijk en een proeftijd van twee jaar. Die proeftijd liep door tot september 2025, en was dus nog niet verstreken op het moment dat de minister besliste op het naturalisatieverzoek.

Volgens de wet kan naturalisatie worden geweigerd als er ernstige vermoedens bestaan dat iemand een gevaar vormt voor de openbare orde. De minister hanteert daarvoor beleid dat is vastgelegd in de zogeheten Handleiding RWN. Daarin staat onder meer dat een taakstraf van 36 uur of meer automatisch als zo'n ernstig vermoeden geldt, evenals het feit dat iemand zich nog in een proeftijd bevindt. Aan beide voorwaarden was in dit geval voldaan: de taakstraf bedroeg 40 uur en de proeftijd liep nog.

De man ging in bezwaar en vervolgens in beroep bij de rechtbank Den Haag. Hij voerde aan dat de grens van 36 uur willekeurig en onredelijk is, en dat de minister die keuze beter had moeten motiveren. De rechtbank verwierp dat standpunt. Zij oordeelde dat de Handleiding RWN een beleidsregel is waarop de minister zich mag beroepen zonder aanvullende uitleg per geval. Bovendien is in de handleiding zelf toegelicht waarom die grens is gekozen: die sluit aan bij de omzettabel van het Openbaar Ministerie, die ook bij geldboetes wordt gebruikt om de zwaarte van een straf te bepalen.

De man stelde verder dat zijn persoonlijke omstandigheden aanleiding hadden moeten zijn om van het beleid af te wijken. Hij wees op zijn minderjarigheid ten tijde van het delict en op de financiële en emotionele gevolgen van de afwijzing, onder meer in verband met de aankoop van een woning in Duitsland. De rechtbank oordeelde dat de strafrechter zijn jeugdige leeftijd en de omstandigheden van het delict al had meegewogen bij het opleggen van de straf. De minister mocht daarnaar verwijzen zonder die beoordeling over te doen. De gevolgen van de weigering — zoals de woningkwestie — mogen bij de naturalisatiebeoordeling helemaal niet worden meegenomen, aldus de rechtbank.

Ook het verwijt dat de man in de bezwaarfase ten onrechte niet was gehoord, trof geen doel. De rechtbank stelde vast dat zijn bezwaar kennelijk ongegrond was: al uit het bezwaarschrift zelf bleek dat de argumenten niet zouden slagen, zodat een hoorzitting achterwege mocht blijven.

De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van zijn proceskosten.