Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2025:10392Strafrecht

ECLI:NL:RBLIM:2025:10392, Rechtbank Limburg, 22-10-2025, 03/054061-23 — RBLIM:2025:10392

Samenvatting

Vrijspraak van medeplegen van mishandeling met voorbedachten rade. Er was geen sprake van een nauwe en bewuste samenwerking. De verklaring van de verdachte dat hij enkel meeging ter bescherming van zijn vriendin en dat hij – anders dan het wegduwen van een van de slachtoffers om zijn vriendin uit de woning te halen – geen geweld heeft gebruikt, wordt ondersteund door de inhoud van het dossier. Daarnaast was aan de verdachte als enige geen rol toebedeeld in het plan om het slachtoffer te mishandelen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. M.W. Kok

verdachte

Kok Advocaten Tegelen, TEGELEN

60 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Strafrecht

Zaaknummer

03/054061-23

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. M.J.A.G. van Baal
  • mw. mr. L. Feuth
  • mw. mr. L.M.W. Peters
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank legt 9 maanden cel op voor betasten zevenjarig meisje, 9 maanden minder dan geëist

Een man uit Landgraaf paste regelmatig op zijn buurmeisje, dat destijds zeven jaar oud was. In 2025 trof de politie op zijn telefoon vijf filmpjes aan, opgenomen in juni en juli 2022 met een webcam in zijn woonkamer. Daarop is te zien hoe hij het meisje op de bank betast aan haar benen, haar schaamstreek en haar blote buik. Op een van de beelden zegt het kind duidelijk 'nee'. De man bekende dat hij op de beelden te zien is en dat ze in zijn woonkamer zijn gemaakt. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Maastricht, achtte ontucht met een minderjarige wettig en overtuigend bewezen. Het subsidiair ten laste gelegde feit, ontucht met een kind dat aan zijn zorg was toevertrouwd, hoefde de rechtbank niet meer te beoordelen. Wel woog de rechtbank bij de strafmaat mee dat het meisje wel aan zijn zorg en waakzaamheid was toevertrouwd. De verdachte schond daarmee het vertrouwen van het kind en van haar moeder, die haar dochter veilig achterliet als zij werkte. De officier van justitie eiste 18 maanden gevangenisstraf, waarvan 3 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 5 jaar. Ze wees op de vertrouwensrelatie, de dwang richting het meisje en het filmen van de handelingen. De verdediging wees op de kwetsbaarheid en psychische problematiek van de man, die in behandeling is bij een psycholoog. Hij moest zijn woning verlaten, werd mishandeld en heeft geen sociaal netwerk meer. De raadsvrouw vroeg om een straf waarvan het onvoorwaardelijke deel gelijk is aan het voorarrest, plus een taakstraf van 60 uur. De rechtbank vond een andere straf dan gevangenisstraf niet passend. Zij hield rekening met de ernst van de feiten en de gevolgen voor het meisje, dat geslotener en angstig is geworden en niet alleen naar buiten durft. Ook woog mee dat de man zich naar eigen zeggen niets herinnert, geen verantwoordelijkheid neemt en geen inlevingsvermogen toont. Daarnaast stuurde hij het meisje manipulatieve berichten waarin hij haar verantwoordelijk maakte voor zijn gemoedstoestand, nadat zij afstand van hem had genomen. Vanwege zijn persoonlijke omstandigheden maakte de rechtbank een deel van de straf voorwaardelijk. De rechtbank veroordeelde de man tot 9 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van 3 jaar en aftrek van het voorarrest. De bijzondere voorwaarden uit het reclasseringsadvies gelden: meldplicht, ambulante behandeling, een contactverbod met het meisje en een ander kind, een locatieverbod voor de gemeente Landgraaf, het vermijden van contact met minderjarigen en van bepaalde digitale omgevingen. De rechtbank adviseert de reclassering om deelname aan het COSA-traject te realiseren, een vrijwillig traject met een netwerk van vrijwilligers rond de verdachte. Van de gevorderde € 3.029,07 aan schadevergoeding wees de rechtbank € 2.500 immateriële schade toe, met wettelijke rente vanaf 1 juli 2022. De gevorderde materiële schade bestond uit proceskosten en werd daarom afgewezen. Een eventuele uitkering van het Schadefonds Geweldsmisdrijven komt niet in mindering op de vordering. De man moet ook € 506 proceskosten betalen en krijgt de schadevergoedingsmaatregel van € 2.500 opgelegd, met 25 dagen gijzeling als verhaal niet lukt. Zijn telefoon is onttrokken aan het verkeer.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 maanden cel op voor kinderporno en aanranding van achterneefje, helft voorwaardelijk

Een man uit Venlo filmde twee achterneefjes heimelijk in zijn badkamer. De jongens logeerden regelmatig bij hem en hij paste vaak op hen. Hij verborg een oude mobiele telefoon in een doos en nam op wanneer ze gingen douchen. De beelden van hun onderlichaam bewerkte hij en sloeg hij op meerdere gegevensdragers op. Toen hij de telefoon aan een van de jongens gaf, werd die op dertienjarige leeftijd geconfronteerd met de filmpjes, die in een verborgen map stonden. De rechtbank Limburg, zittingsplaats Roermond, veroordeelde de man op 10 november 2026. Hij werd schuldig bevonden aan drie feiten. Het eerste is het vervaardigen en bezitten van kinderporno van de twee jongens in de periode van 5 februari 2023 tot en met 17 juni 2025. Het tweede is het bezit van kinderpornografisch materiaal over een periode van ongeveer acht jaar, vanaf 4 maart 2017. Het gaat om 74 afbeeldingen, ook de beelden die hij zelf van zijn achterneefjes had gemaakt. Het derde feit is de aanranding van een van de jongens, die destijds 13 jaar oud was. Omdat de Wet seksuele misdrijven op 1 juli 2024 inging, splitste de rechtbank de eerste twee feiten in een periode voor en een periode na die datum. Over de aanranding was de verdediging het niet eens met bewezenverklaring. De man had de handeling bekend en ook in zijn dagboek beschreven, maar de raadsman bepleitte vrijspraak, omdat er geen bewijs uit een onafhankelijke bron was dat zijn verklaring ondersteunde. De wet staat niet toe dat het bewijs alleen op de verklaring van de verdachte rust. De rechtbank vond voldoende steunbewijs. De moeder van de jongens verklaarde dat haar zoon al jaren meerdere keren per week bij de man sliep, ook in 2025. De man had zelf verklaard dat hij seksueel is aangetrokken tot jongens in de beginnende puberteit. De aanranding viel in dezelfde periode als het heimelijk filmen van de jongens, en de rechtbank beoordeelde beide feiten in onderling verband. Bij de straf woog de rechtbank de ernst van de feiten zwaar. De man heeft misbruik gemaakt van zijn positie als oppas en logeeroom en het vertrouwen van de jongens en hun moeder ernstig geschaad. Een taakstraf, zoals de verdediging bepleitte, vond de rechtbank niet passend. Wel hield de rechtbank rekening met de proceshouding van de man. Hij bekende van meet af aan en zocht zelf behandeling. Een psycholoog stelde bij hem een persoonlijkheidsstoornis met borderline en narcistische trekken vast, maar rekende hem de feiten volledig toe. De reclassering schat in dat er een zeker recidiverisico is en adviseert behandeling binnen een forensisch kader. Die behandeling loopt al bij De Rooyse Wissel. De rechtbank legde een gevangenisstraf van 12 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 5 jaar. De tijd in voorarrest gaat eraf. De officier van justitie had 30 maanden geëist, waarvan 6 voorwaardelijk. Aan het voorwaardelijke deel zijn bijzondere voorwaarden verbonden: een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, een contactverbod met beide jongens en het vermijden van digitale omgevingen waar seksueel kindermisbruik voorkomt, met controle van digitale apparaten door de reclassering. De schorsing van de voorlopige hechtenis blijft doorlopen. Beide jongens hadden zich als benadeelde partij gevoegd. Een van hen vroeg € 6.500 aan immateriële schade en kreeg € 2.500 toegewezen. De ander vroeg € 4.000 en kreeg € 1.500. Voor het overige zijn ze niet-ontvankelijk en kunnen ze zich tot de burgerlijke rechter wenden. De man moet de bedragen betalen met wettelijke rente vanaf 17 juni 2025. De rechtbank legde daarnaast schadevergoedingsmaatregelen op, waarbij het CJIB int en bij niet-betaling gijzeling van 25 en 15 dagen kan volgen.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
Rechtbank legt 12 jaar cel op voor foltering in loods Sittard, vier jaar boven de eis

Op 13 juni 2023 werden vier mannen in een loods in Sittard gegijzeld, vastgebonden en urenlang mishandeld. Drie van hen werden met een gasbrander verbrand. De daders wilden weten waar 1230 kilo cocaïne was gebleven, een partij die in de nacht van 11 op 12 juni uit dezelfde loods was ontvreemd. Voor zijn rol daarin heeft de rechtbank Limburg een man (geboren in 1984) veroordeeld tot 12 jaar gevangenisstraf. De officier van justitie had 8 jaar geëist. De slachtoffers kwamen rond 13.00 uur op afspraak naar de loods. Een van hen, [slachtoffer 1], fungeerde als distributeur van de cocaïne en schatte de waarde van de verdwenen partij op 25 miljoen euro. Hij wist niet dat de politie de cocaïne al in de nacht van de diefstal had onderschept. Vier mannen bonden de slachtoffers vast met tie-wraps en ducttape, namen hun telefoons af en sloegen en schopten hen. Tegen 19.00 uur kwamen twee andere mannen binnen, die vooraf waren aangekondigd als de 'butchers'. Zij brachten brandwonden toe met een gasbrander die kort daarvoor bij een bouwmarkt was gekocht. De slachtoffers werden ook overgoten met bio-ethanol of terpentine, over hun wonden heen. Na ruim tien uur verlieten de daders de loods en bevrijdden de slachtoffers zich. Een van hen vluchtte naakt en zwaar gewond naar buiten. De verdachte ontkende niet dat hij erbij was. Hij zei dat hij pas arriveerde toen de slachtoffers al waren vastgebonden en dat hij alleen boodschappen doorgaf via een telefoon. De rechtbank vond zijn verklaringen niet geloofwaardig. Hij had bij de politie gezegd dat hij zijn eigen telefoons thuis had gelaten, terwijl uit berichten aan zijn vriendin en uit telefoongegevens bleek dat hij wel een Spaanse prepaid telefoon meenam. Pas ter zitting gaf hij dat toe. Volgens de rechtbank paste hij zijn verhaal telkens aan op het moment dat het forensisch bewijs hem inhaalde. Zijn DNA werd aangetroffen op werkhandschoenen, op de dop van een fles bio-ethanol en op een tie-wrap uit een tas die na afloop in een container was gegooid. Verder pasten de slachtoffers' beschrijvingen van 'man 2', een kale, Hollands sprekende man, bij zijn uiterlijk en kleding op camerabeelden. Zij zeiden dat deze man er vanaf het begin bij was. In een afgeluisterd gesprek met zijn vriendin zei de verdachte bovendien dat hij een man had 'ondervraagd met stompen in het gezicht'. De rechtbank oordeelde dat de verdachte medepleger was van de vrijheidsberoving van alle vier de slachtoffers en van het geweld tegen drie van hen. Bij [slachtoffer 3] en [slachtoffer 4] bleef het letsel juridisch onder de grens van zwaar lichamelijk letsel, maar het toegepaste geweld vormde volgens de rechtbank een poging tot zware mishandeling met voorbedachten rade. Bij [slachtoffer 1] was wel sprake van zwaar letsel: een gebroken oogkasbodem, een gebroken neusbeen, een gescheurd trommelvlies en blijvend verminderd zicht. De vierde man, [slachtoffer 2], kreeg alleen klappen in zijn gezicht van de verdachte zelf. Dat was een mishandeling met voorbedachten rade. Bij de straf ging de rechtbank bewust boven de eis uit. Zij noemde het vastbinden, ontkleden en bewerken van weerloze mensen met een gasbrander mensonterend en sadistisch. De feiten speelden zich af in de georganiseerde drugscriminaliteit en wijzen op gewetenloosheid en koud calculeren. De verdachte zag het als een klus en had er volgens de rechtbank een fors bedrag voor ontvangen. Een redelijke-termijnkorting kwam er niet. De termijn van twee jaar werd met 11 maanden overschreden, maar dat vond de rechtbank in zo'n omvangrijke zaak met meer verdachten en getuigenverhoren te billijken. De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 12 jaar gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Zijn verzoek om de voorlopige hechtenis te schorsen wees zij af, onder meer vanwege de maatschappelijke onrust die ontstaat als iemand na zo'n zware straf vrij blijft en de vrees voor herhaling. Ook gelastte zij de tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke taakstraf van 60 uren uit 2022.

Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12130
Rechtbank Limburg·
Strafrecht
RBLIM:2026:12129
Rechtbank Limburg·
Strafrecht