ECLI:NL:RBROT:2024:13329, Rechtbank Rotterdam, 18-12-2024, C/10/671936 / HA ZA 24-52 — RBROT:2024:13329
Samenvatting
Eindvonnis na tussenvonnis (ECLI:NL:RBROT:2024:8128). Toerekening van betalingen. Analogische toepassing van art. 6:43 lid 2 BW. (Ver)koop van onroerende zaak in Duitsland. Verkopers vorderen betaling van koopsom. Heeft koopster bevrijdend betaald aan tussenpersoon? De aan de tussenpersoon gedane betalingen betroffen ook koopovereenkomsten met andere verkopers. Rb. past voor de toerekening van de betalingen art. 6:43 lid 2 BW analoog toe. Toerekening naar evenredigheid. Koopster moet het restant van de koopsom betalen. Bevel verkopers tot medewerking aan eigendomsoverdracht.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:CRVB:2025:1645, Centrale Raad van Beroep, 12-11-2025, 24/1213 WIA
Centrale Raad van Beroep · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:10392, Rechtbank Limburg, 22-10-2025, 03/054061-23
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBLIM:2025:3660, Rechtbank Limburg, 18-04-2025, 03.164744.21
Rechtbank Limburg · Strafrecht
ECLI:NL:RBROT:2024:8128, Rechtbank Rotterdam, 21-08-2024, C/10/671936 / HA ZA 24-52
Rechtbank Rotterdam · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/10/671936 / HA ZA 24-52
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. J.E. Molenaar
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een man die al eerder een rechter had willen wraken, probeerde nu ook de drie rechters te wraken die dat eerste wrakingsverzoek hadden behandeld. Daarmee kwam hij te laat. Wraking is bedoeld om te voorkomen dat een rechter zich nog langer met een zaak bemoeit, en dat kan niet meer als die rechter al een einduitspraak heeft gedaan. Het gaat om een verzoek dat verzoeker op 6 november 2026 bij de rechtbank Rotterdam indiende. Het richtte zich tegen mr. drs. J. van den Bos, mr. J.F. Koekebakker en mr. C. Sikkel. Zij vormden de meervoudige wrakingskamer die eerder had beslist op zijn wrakingsverzoek tegen een andere rechter, mr. M.P. van Eeden-van Harskamp. Die rechter behandelde een civielrechtelijke zaak tussen verzoeker en een derde. De nu aangezochte wrakingskamer kreeg toegang tot het dossier van die eerdere wrakingsprocedure. De rechtbank wijst erop dat de eerdere wrakingskamer op 15 oktober 2026 uitspraak had gedaan. Die beslissing was een eindbeslissing, waarmee de behandeling van het wrakingsverzoek tegen mr. Van Eeden-van Harskamp was afgerond. Het nieuwe verzoek is pas drie weken later, op 6 november 2026, ontvangen. Op dat moment behandelden de drie rechters de eerdere wrakingsprocedure dus niet meer. Daarom is het verzoek kennelijk niet-ontvankelijk en is het zonder behandeling ter zitting afgedaan, op grond van artikel 39, lid 3, van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De wrakingskamer begrijpt dat verzoeker er last van heeft dat de rechtbank de uitspraak in zijn civiele zaak blijkbaar te laat heeft verzonden. Daar kan een wrakingskamer volgens de rechtbank niets aan veranderen, omdat zij niet over uitspraken kan beslissen die al zijn gedaan. Verzoeker kan over de late verzending wel een klacht indienen bij de rechtbank. De wrakingskamer verklaart verzoeker niet-ontvankelijk in zijn wrakingsverzoek. Tegen deze beslissing staat geen rechtsmiddel open.
Een binnenvaartschip, de Oostzee, liet in 2021 en in 2024 zijn tanks reinigen door Martens Havenontvangstinstallatie Vlissingen. Martens heeft de werkzaamheden nooit betaald gekregen. Het bedrijf stuurde een rekening naar de huidige eigenaar van het schip, een BV uit Vlaardingen, en spande een procedure bij de rechtbank Rotterdam aan. De eigenaar betwistte dat zij kon worden aangesproken en stelde daarnaast zelf schade te hebben geleden, omdat bij de reiniging in 2024 brandstof verloren zou zijn gegaan. In een eerder tussenvonnis van 8 april 2026 had de rechtbank de zaak al voor een groot deel beslist. De rekening voor het werk uit 2024, ruim € 39.000, lag voor toewijzing gereed. De tegeneis van de eigenaar over de verloren brandstof lag voor afwijzing gereed. Over het werk uit 2021 was nog niets beslist. Daarvoor eiste Martens € 32.431,63, maar de eigenaar had die opdracht niet zelf gegeven. Martens stelde daarom dat een vertegenwoordiger van de eigenaar, de financieel directeur van het concern waartoe de BV behoort, had toegezegd de rekening te zullen betalen. De rechtbank droeg Martens op dat te bewijzen. Martens liet drie getuigen horen. Zij vertelden over gesprekken in november 2024 en april 2025 op het kantoor in Vlaardingen. Volgens hen zei de financieel directeur dat de rekening zou worden betaald als de verzekeraar het geld had uitgekeerd, en wilde hij dat samen laten gaan met een aanbod om ook de andere tanks te reinigen. Berichten waarin hij dat zou hebben bevestigd, waren automatisch verwijderd. De directeur zelf verklaarde als getuige van de eigenaar dat hij niets had toegezegd. Het geld was volgens hem nooit binnengekomen, omdat de verzekeraar het had verrekend met andere facturen. De BV waar het om ging was een lege vennootschap die zonder geld niet kon betalen. De rechtbank vond dat Martens niet in de bewijsopdracht is geslaagd. De verklaringen van de getuigen gingen niet verder dan wat zij eerder schriftelijk hadden verklaard. Geen van hen verklaarde met zekerheid dat de directeur namens de eigenaar had toegezegd te betalen, en een van hen wist niet eens welke BV hij bedoelde. Er was dus niets wezenlijks veranderd ten opzichte van de situatie voor de bewijslevering. Zonder vaststaande toezegging ontbreekt ook de grondslag voor betaling op basis van een betalingsafspraak. De rechtbank wijst de vordering van € 32.431,63 voor het werk uit 2021 daarom af. De eigenaar moet wel de rekening van € 39.146,46 voor het werk uit 2024 betalen, met wettelijke rente vanaf 26 juni 2025. De tegeneis van de eigenaar wordt afgewezen. De eigenaar betaalt daarnaast € 7.859,88 aan proces- en beslagkosten, omdat zij al in het tussenvonnis grotendeels in het ongelijk was gesteld. De kosten van de getuigenverhoren over het werk uit 2021 zijn daarbij niet meegeteld. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Een Belgische belegger kocht in november 2024 drie nog te bouwen bungalows in een project op West-Bali, bij een bedrijf dat in Nederland is gevestigd. De bungalows moesten uiterlijk op 14 november 2025 sleutelklaar worden opgeleverd. Dat gebeurde niet. De koper had inmiddels € 279.000 aanbetaald op de Nederlandse zakelijke bankrekening van de verkoper. Na een ingebrekestelling op 18 mei 2026 ontbond hij de overeenkomst op 27 mei 2026 per deurwaardersexploot. Hij vorderde bij de rechtbank Rotterdam € 317.013,35, bestaande uit de aanbetaling en een contractuele boete van 10 procent, plus rente en beslagkosten. De verkoper stelde dat de Rotterdamse rechter niet bevoegd is. Hij wees op een bepaling in de overeenkomst: geschillen worden voorgelegd aan de rechter in het arrondissement waar de onroerende zaak ligt, en dat is in Indonesië. De koper stelde dat hij als consument handelde. Voor consumenten geldt in de Europese bevoegdheidsregels (Brussel I bis) een beschermende regeling. Daarin kan een consument zijn wederpartij dagvaarden bij de rechter van zijn eigen woonplaats of van de woonplaats van de wederpartij. Een forumkeuze die vóór het ontstaan van het geschil is gemaakt, wordt dan opzijgeschoven als de consument daardoor slechter af is. De rechtbank stelde vast dat de beschermende regeling alleen geldt voor iemand die een overeenkomst sluit los van enige bedrijfs- of beroepsmatige doelstelling, uitsluitend om aan eigen particuliere behoeften te voldoen. Dat het niet-beroepsmatige aspect zwaarder weegt, is niet voldoende: het beroepsmatige gebruik moet zo marginaal zijn dat het in de globale context onbetekenend is. Dat de koper de bungalows als privébelegging kocht en geen belegger van beroep is, bleef onbetwist. Voor zijn koopbeslissing was echter van belang of de bungalows geschikt gemaakt konden worden voor verhuur, om zijn vermogen verder op te bouwen. De rechtbank woog daarnaast mee dat het om drie identieke bungalows op één bungalowpark gaat, op grote afstand van België. Voor zover de koper ze mede voor eigen gebruik kocht, ligt het volgens de rechtbank voor de hand dat hij hooguit één bungalow nu en dan zelf met familie zou bewonen. Daarom oordeelde de rechtbank dat de koper niet als consument handelde. De forumkeuze voor Indonesië bleef daarmee overeind. Omdat Indonesië geen lidstaat is, ging de rechtbank niet na of die keuze op grond van de Europese regels geldig is, maar toetste zij haar aan artikel 8 Rv. Dat artikel bepaalt dat de Nederlandse rechter geen rechtsmacht heeft als partijen bij overeenkomst een buitenlandse rechter bij uitsluiting hebben aangewezen. De rechtbank verklaarde zich onbevoegd kennis te nemen van de vorderingen. De koper moet de proceskosten van de verkoper betalen, begroot op € 3.645, vermeerderd met € 98 plus betekeningskosten als het vonnis wordt betekend. De voorwaardelijke vordering van de verkoper om de koper niet-ontvankelijk te verklaren, kwam niet meer aan de orde. De kosten van dat incident werden gecompenseerd: iedere partij draagt de eigen kosten.
Twee bestuurders runden samen een vereniging die de golfvaardigheid en handicaps van golfers centraal registreert. De vereniging werkte samen met een bedrijf dat klanten aanbracht die bij de Nederlandse Golf Federatie (NGF) een officiële handicap wilden laten registreren. Die klanten werden via het bedrijf lid van de vereniging, en het overgrote deel van het ledenbestand bestond uit deze klanten. De samenwerkingsovereenkomst liep voor onbepaalde tijd en was opzegbaar per einde van het kalenderjaar. Op 1 juli 2025 zegde het bedrijf de overeenkomst op tegen 31 december 2025. Het liet tegelijk weten zijn klanten al direct onder te brengen bij een andere organisatie, en vroeg de vereniging om de leden over te dragen. Die organisatie bleek een stichting, waarvan de levenspartner van een van de twee bestuurders zelf bestuurder was. Haar besloten vennootschap, bedoeld om de verdiensten van de stichting te verzamelen, was kort daarvoor opgericht. De bestuurder aan wie de brief was gericht gaf heel kort daarna gevolg aan het verzoek en droeg het klantenbestand over. Zijn medebestuurder liet hij daarover in het ongewisse. Die kwam er pas een week later achter, toen de IT-er die de leden moest overzetten aan de bel trok. De vereniging stelde de bestuurder aansprakelijk, op grond van bestuurdersaansprakelijkheid (artikel 2:9 BW) en onrechtmatige daad. Ze vorderde € 250.000 schadevergoeding, subsidiair een voorschot van € 100.000 en een verklaring voor recht met verwijzing naar de schadestaatprocedure. De bestuurder voerde aan dat een ernstig persoonlijk verwijt ontbreekt, dat de overeenkomst geen exclusiviteit kende en dat de schade niet is onderbouwd. In reconventie vorderde hij opheffing van het conservatoir beslag dat op zijn bankrekeningen was gelegd, en vergoeding van zijn eigen schade. De rechtbank oordeelde dat de bestuurder ernstig verwijtbaar heeft gehandeld. Dat hij zonder medeweten van zijn medebestuurder de samenwerking liet eindigen en wist of had moeten weten dat dit omzetverlies kon geven, was niet weersproken. Bovendien had hij door de band met de partner die de stichting bestuurt een belang dat tegenover dat van de vereniging stond. Hij maakte dat belang niet kenbaar aan zijn medebestuurder. Volgens de rechtbank is dat een zwaarwegende omstandigheid die de aansprakelijkheid in beginsel vestigt, en andere omstandigheden die anders wezen zijn niet gesteld of gebleken. Ook wist hij dat zijn medebestuurder vond dat leden individueel moesten opzeggen, en liet hij die opvatting welbewust links liggen. Of de vereniging ook echt schade heeft geleden, staat volgens de rechtbank nog niet vast. Schade is aannemelijk, maar het is onzeker of de vereniging per saldo inkomsten misloopt. Het besluit om geen nieuwe leden meer aan te brengen kwam van het bedrijf zelf, en het is de vraag of inspanningen van de bestuurder de samenwerking hadden gered. De vorderingen van € 250.000 en € 100.000 wees de rechtbank daarom af. Wel verklaarde zij voor recht dat de bestuurder aansprakelijk is voor de schade die de vereniging lijdt doordat het bedrijf in de tweede helft van 2025 geen leden meer aanbrengt, en verwees zij de zaak naar de schadestaatprocedure. Daarbij moet de schade worden verminderd met contributies over november en december, de afdrachten aan de NGF, 9% btw en de provisie die de vereniging aan het bedrijf had moeten betalen. De vorderingen in reconventie wees de rechtbank af, omdat die alleen waren ingesteld voor het geval de bestuurder niet aansprakelijk zou zijn. Hij moet de proceskosten van € 10.233,16 in conventie en € 281,50 in reconventie betalen, met wettelijke rente.
Een huurster in Rotterdam betaalt al jaren maar een deel van de huur van haar woning, omdat het water er nog steeds naar binnen komt. De verhuurder, woningcorporatie Hef Wonen, vond dat genoeg en stapte naar de kantonrechter. Tot 1 december 2025 liep de huurachterstand op tot € 14.886,14. Hef Wonen eiste betaling van dat bedrag met wettelijke rente, ontbinding van de huurovereenkomst, ontruiming van de woning en een vergoeding van € 1.204,87 per maand zolang de huurster er nog woonde. Volgens de corporatie was zij met drie maanden of meer achterstand in verzuim. De zaak is niet nieuw. In een vonnis van 15 december 2023 had een kantonrechter al geoordeeld dat de huurster de betaling terecht had opgeschort vanwege een lekkage. Hef Wonen liet daarna werkzaamheden uitvoeren, maar stelde in de dagvaarding toch dat er geen lekkage was. Dat standpunt hield geen stand. Tijdens de zitting van 6 maart 2026 liet de huurster video's zien die van na het vonnis van 2023 dateren, en daarop is de lekkage te zien. Hef Wonen betwistte het bestaan ervan daarna niet meer. Wel zegde de corporatie toe de lekkage te onderzoeken, en er zijn later opnieuw werkzaamheden uitgevoerd. Die werkzaamheden losten het probleem niet op. De huurster verklaarde op 9 september 2026 dat het water nog steeds binnenkomt. Die verklaring is aan Hef Wonen gestuurd, maar daar kwam geen reactie op. De kantonrechter rekent dat als een niet-betwiste stelling. De huurachterstand zelf was niet in geschil. De huurster deed een beroep op opschorting (artikel 6:52 BW): wie verminderd huurgenot heeft door gebreken die voor rekening van de verhuurder komen en die de verhuurder niet verhelpt, mag de huur geheel of gedeeltelijk inhouden. Volgens de kantonrechter is daaraan voldaan. Omdat de huurster terecht opschortte, is zij niet in verzuim. Daarmee vallen ook de eisen tot ontbinding, ontruiming, betaling van de volledige huur vanaf 1 december 2025, buitengerechtelijke incassokosten en wettelijke rente weg. De rechter geeft de huurster wel een waarschuwing mee. Zij heeft verklaard dat zij de niet betaalde huur apart heeft gezet op haar rekening, en daar doet zij verstandig aan. Is de lekkage opgelost, dan moet zij de achtergehouden huur uiteindelijk alsnog betalen. De huurster kreeg haar eigen wensen ook niet toegewezen. Zij vroeg om gehele of gedeeltelijke kwijtschelding van de huurachterstand. De kantonrechter erkent dat een lekkage doorgaans het huurgenot vermindert en een huurprijsvermindering rechtvaardigt (artikel 7:207 BW). Toch kon hij nu geen evenredige vermindering vaststellen. De huurster had geen concrete vordering ingesteld, het was onduidelijk of de lekkage voortdurend aanwezig was en hoe ernstig die telkens was, zij had in 2021 en 2022 al huurkorting gekregen en zij had op de zitting erkend dat zij op een gegeven moment was gestopt met het melden van de lekkage. Ook haar eis tot schadevergoeding wees de rechter af. Zij voerde emotionele en lichamelijke schade aan en gemiste inkomsten van € 500 per maand, omdat zij door de lekkage een deel van de woning niet meer kon onderverhuren. Dat onderbouwde zij niet met stukken of concrete gegevens, waardoor de kantonrechter niet kon vaststellen of en hoeveel schade zij had geleden. De kantonrechter wijst alle eisen van Hef Wonen af. Hef Wonen krijgt ongelijk en moet de proceskosten betalen, die aan de kant van de huurster zijn begroot op € 50 aan reis-, verblijf- en verletkosten.