Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBLIM:2026:9122Bestuursrecht

Voorzieningenrechter wijst verzoek tot schorsing van bouwvergunning af — RBLIM:2026:9122

verzoek om schorsing van een omgevingsvergunning voor een dakverbouwing

Eiser / verzoeker

De buurman van de vergunninghouder, verzoeker om een voorlopige voorziening

VS

Verweerder / gedaagde

Het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Bergen (L.)

Voorzieningenrechter wijst het verzoek om schorsing van de omgevingsvergunning voor het wijzigen van de dakspant af.

  • Voorzieningenrechter oordeelt dat het bezwaar tegen de omgevingsvergunning voor het wijzigen van de dakspant geen redelijke kans van slagen heeft
  • Bij deze bouwactiviteit geldt een aannemelijkheidstoets zonder ruimte voor een belangenafweging, waardoor het belang van de buurman niet hoefde te worden meegewogen
  • De overgelegde statische berekening toont voldoende aan dat de nieuwe dakconstructie aan de bouwtechnische eisen voldoet
  • Voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af, waardoor de eerder getroffen ordemaatregel vervalt
  • Geen proceskostenvergoeding en geen teruggave van griffierecht

Samenvatting

Een man die vreest dat de verbouwing van de zolder bij zijn buren zijn eigen dak zal beschadigen, vangt bot bij de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg. Zijn verzoek om de daarvoor verleende omgevingsvergunning te schorsen, wordt afgewezen.

De zaak gaat over twee buren in Siebengewald die een gedeelde dakconstructie hebben. De buurvrouw wilde de eerste etage van haar woning verbouwen tot opslagruimte en vroeg daarvoor een omgevingsvergunning aan voor het wijzigen van de dakspant, het houten frame dat het dak draagt. De gemeente Bergen (L.) verleende die vergunning op 27 juli 2026.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man maakte bezwaar tegen dit besluit en vroeg de voorzieningenrechter om een voorlopige voorziening te treffen, omdat hij vreesde dat het werk aan de dakspant onomkeerbare gevolgen zou hebben voor het deel van het dak dat op zijn woning aansluit. Omdat de buurvrouw niet wilde zeggen wanneer zij met de werkzaamheden zou beginnen, trof de voorzieningenrechter op 4 augustus 2026 alvast een ordemaatregel: de vergunning werd per direct geschorst zodat er voorlopig niet gebouwd kon worden, in afwachting van een inhoudelijke beoordeling. Bij de zitting op 20 augustus 2026 was de man, zonder zich af te melden, niet aanwezig; wel waren de buurvrouw en de gemachtigden van de gemeente er.

Bij de inhoudelijke beoordeling kijkt de voorzieningenrechter of het bezwaar van de man een redelijke kans van slagen heeft. Alleen als dat zo is, is er reden om de vergunning voorlopig geschorst te houden. De voorzieningenrechter stelt vast dat de man wel voldoende spoedeisend belang heeft: de bezwaarprocedure bij de gemeente duurt nog maanden, terwijl het doorzagen van de dakspant vanwege de gedeelde constructie onomkeerbare gevolgen kan hebben.

Inhoudelijk gaat het echter mis voor de man. De voorzieningenrechter legt uit dat voor dit type bouwactiviteit een aannemelijkheidstoets geldt: de gemeente hoeft niet te bewijzen dat definitief aan alle bouwtechnische regels wordt voldaan, maar mag beoordelen of dat aannemelijk is op basis van de aangeleverde stukken. Bij die toets is geen ruimte voor een belangenafweging, zodat de gemeente het belang van de man bij het beoordelen van de aanvraag niet hoefde mee te wegen.

Vervolgens beoordeelt de voorzieningenrechter of het aannemelijk is dat de nieuwe situatie, dus het deel van de dakconstructie dat wordt vervangen, aan de bouwtechnische regels voldoet. Niet relevant is daarbij hoe het bestaande deel van het dak aan de kant van de man eraan toe is, en ook een eventuele toekomstige situatie, zoals het plaatsen van zonnepanelen, speelt geen rol. De buurvrouw had een rapport met een statische berekening overgelegd. Daarin bleek aanvankelijk te zijn uitgegaan van de verkeerde dakbedekking, maar na een aangepaste berekening erkende de man zelf dat de nieuwe constructie daarmee voldoende sterk is. Uit het rapport en de bouwtekening blijkt bovendien dat de constructeur naar de gehele dakconstructie heeft gekeken, dus ook naar het deel van het dak van de man, zonder dat dit tot problemen zou leiden.

Op grond hiervan oordeelt de voorzieningenrechter dat het bezwaar van de man geen redelijke kans van slagen heeft. De voorzieningenrechter wijst het verzoek om een voorlopige voorziening af, waardoor de eerder getroffen ordemaatregel vervalt en de omgevingsvergunning niet langer is geschorst. Omdat het verzoek wordt afgewezen, krijgt de man zijn griffierecht niet terug en bestaat er geen aanleiding voor een proceskostenvergoeding.

Betrokken advocaten

mr. V.M.H. Poels

verweerder

P.M.P. Opgenoort

verweerder

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Bestuursrecht

Zaaknummer

ROE 26/1923

Procedure

Voorlopige voorziening

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBLIM:2026:11958
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11852
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11849
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
Voorzieningenrechter laat dwangsom voor hondenfokkerij in woonhuis in Kessel in stand

Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.

Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht
RBLIM:2026:11601
Rechtbank Limburg·
Bestuursrecht