Rechtbank vernietigt WAO-besluit over arbeidsongeschiktheid verzekeringsadviseur — RBMAA:2003:AF7471
vernietiging WAO-besluit wegens onterecht meegewogen functies met diensttoeslag
Eiser / verzoeker
Verzekeringsadviseur (man)
Verweerder / gedaagde
Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV)
De rechtbank verklaart het beroep gegrond, vernietigt het WAO-besluit en draagt het UWV op een nieuw besluit te nemen op het bezwaar.
- De vastgestelde medische beperkingen houden stand omdat de man onvoldoende medische gegevens aanvoert om de rapportages van de verzekeringsartsen te weerleggen
- Functies met een toeslag voor afwijkende arbeidstijden mogen alleen worden meegeteld als die toeslag ook in het maatmanloon is verwerkt
- Wisselende werktijden op zichzelf bewijzen niet dat een toeslag voor afwijkende arbeidstijden in het maatmanloon is opgenomen
- Een provisieregeling hangt af van prestaties en kan niet worden gelijkgesteld met een toeslag voor afwijkende arbeidstijden
- De rechtbank vernietigt het bestreden besluit en draagt het UWV op een nieuw besluit op bezwaar te nemen
Samenvatting
Een man die als verzekeringsadviseur in de buitendienst werkte, meldde zich in november 1999 arbeidsongeschikt. Een verzekeringsarts van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen (UWV) stelde vast welke medische beperkingen hij had, waarna een arbeidsdeskundige functies aandroeg die de man ondanks die beperkingen nog zou kunnen uitoefenen. Op basis daarvan kende het UWV hem in 2000 een uitkering toe volgens de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO), berekend naar een arbeidsongeschiktheid van 55 tot 65 procent.
De man tekende bezwaar aan tegen dit besluit. Na een hoorzitting paste een bezwaarverzekeringsarts de vastgestelde beperkingen enigszins aan, wat er samen met een definitieve vaststelling van het zogeheten maatmanloon, het loon van een vergelijkbare gezonde werknemer, toe leidde dat de arbeidsongeschiktheid werd bijgesteld naar 45 tot 55 procent. Nadat de man opnieuw bezwaar maakte tegen dit voornemen en opnieuw werd gehoord, bevestigde een bezwaarverzekeringsarts de eerder vastgestelde belastbaarheid en verklaarde het UWV het bezwaar in februari 2002 ongegrond.
De man ging in beroep bij de rechtbank Maastricht. Hij voerde aan dat het UWV onvoldoende rekening had gehouden met zijn bezwaren en dat hij vanwege zijn psychische en lichamelijke klachten niet in staat was de aangewezen functies uit te oefenen. De rechtbank onderzocht eerst of de medische beperkingen juist waren vastgesteld en concludeerde, op basis van de rapportages van de verzekeringsartsen en de informatie van een psycholoog en een orthopedisch chirurg, dat daarvoor voldoende aanknopingspunten bestonden. De man had onvoldoende medische gegevens aangevoerd om dat oordeel te weerleggen.
Het beroep slaagde echter op een ander punt. Bijna alle functies waarop de vastgestelde arbeidsongeschiktheid was gebaseerd, hadden wisselende diensttijden, met uitzondering van de functie "dompelaar". Volgens de regelgeving mogen functies met een toeslag voor afwijkende arbeidstijden alleen worden meegeteld als zo'n toeslag ook is verwerkt in het maatmanloon waarmee wordt vergeleken. Het UWV voerde aan dat de man als verzekeringsadviseur toch al op wisselende tijden werkte, en dat de provisieregeling die bij zijn functie hoorde, als zo'n toeslag voor afwijkende arbeidstijden kon worden beschouwd. Het UWV beriep zich daarbij op een uitspraak van de Centrale Raad van Beroep over een all-in vergoeding voor extreem onregelmatig werk.
De rechtbank ging hier niet in mee. Dat iemand op wisselende tijden werkt, betekent nog niet dat in zijn maatmanloon automatisch een toeslag voor afwijkende arbeidstijden is verwerkt. Een provisieregeling hangt bovendien af van de prestaties van de werknemer, niet van de tijden waarop wordt gewerkt, en kan daarom niet worden gelijkgesteld met zo'n toeslag. De door het UWV aangehaalde uitspraak ging bovendien over een heel andere situatie, met een dienstrooster van 84 uur per week gedurende weken achtereen, wat niet vergelijkbaar was met het geval van de man. Omdat niet was gebleken dat een toeslag voor afwijkende arbeidstijden in zijn maatmanloon was meegenomen, had het UWV hem ten onrechte functies met zo'n toeslag voorgehouden.
De rechtbank Maastricht verklaart het beroep gegrond en vernietigt het bestreden besluit. Het UWV moet een nieuw besluit nemen op het bezwaar van de man, met inachtneming van deze uitspraak. Daarnaast moet het UWV het griffierecht van € 29 aan de man vergoeden en hem € 644 aan proceskosten voor rechtsbijstand betalen.
Betrokken advocaten
mr. C.J.H. Mijnes
eiser
mr. C.J.H. Gijzen
eiser
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBLIM:2017:12881, Rechtbank Limburg, 27-07-2017, C/03/237613 / BZ RK 17/1091
Rechtbank Limburg · Civiel Recht; Personen- En Familierecht
ECLI:NL:RBLIM:2013:4123, Rechtbank Limburg, 05-07-2013, AWB 11 / 1568
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2013:4124, Rechtbank Limburg, 05-07-2013, AWB 11 / 1600
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBLIM:2013:4226, Rechtbank Limburg, 05-07-2013, AWB-11_1213
Rechtbank Limburg · Bestuursrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank LimburgRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
AWB 02/461 WAO I
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Kessel fokt aan huis labradoodles onder de bedrijfsnaam 'Capelse Labradoodles'. Omwonenden klaagden bij de gemeente Peel en Maas over geluidsoverlast door de honden. Bij een eerste controle op 17 december 2025 trof een gemeentelijke toezichthouder tien honden en acht puppy's aan in de woning. Bij latere controles op 7 mei en 7 juli 2026 waren dat tien volwassen honden en vier puppy's, en daarna zes volwassen honden en twee puppy's. Op 15 juli 2026 legde het college van burgemeester en wethouders haar een last onder dwangsom op. Zij moest het bedrijfsmatig fokken, houden en verkopen van honden staken door alle honden boven het aantal van zes van het perceel te verwijderen. Daarnaast mocht zij hooguit twee keer per jaar een nestje fokken, waarbij puppy's jonger dan acht weken niet meetellen. Voor elke geconstateerde overtreding per week verbeurt zij € 15.000, tot een maximum van € 60.000. De vrouw maakte bezwaar en vroeg de voorzieningenrechter van de rechtbank Limburg om het besluit te schorsen totdat op dat bezwaar is beslist. De voorzieningenrechter vond dat zij een spoedeisend belang had, omdat zij zonder voorziening haar honden moest weghalen voordat op haar bezwaar was beslist. Toch wees hij het verzoek af, omdat het bezwaar volgens hem geen redelijke kans van slagen heeft. Het college mocht aannemen dat de fokkerij in strijd is met het omgevingsplan. Volgens het bestemmingsplan mag bij een woning hooguit 35 m² van de woning en de bijbehorende bouwwerken worden gebruikt voor een beroep of bedrijf aan huis. Het college had aan de hand van de bouwtekeningen uitgelegd dat de woonkamer, de garage en een van de twee kennels daarvoor in gebruik zijn en samen meer dan 35 m² beslaan. Die afmetingen betwistte de vrouw niet, en ze ontkende ook niet dat zij die ruimtes voor de fokkerij gebruikt. Of de fokkerij een bedrijf aan huis is, liet de rechter daarom in het midden: ook als dat zo was, wordt de maximale oppervlakte overschreden. De andere bezwaren van de vrouw slaagden evenmin. De hoogte van de dwangsom is afgestemd op de verkoopprijs per puppy van € 2.600 en het aantal puppy's dat sinds 1 januari 2024 is gefokt, op basis van een verkooplijst die zij zelf overhandigde. Volgens de rechter heeft het college dat voldoende gemotiveerd, en zij onderbouwde niet dat de dwangsom te hoog is. Het college hoeft ook niet te zeggen wanneer het controleert; bij invordering moet het zelf aannemelijk maken dat een dwangsom is verbeurd. Verder is volgens de rechter duidelijk dat zij aan de last voldoet zodra zij het aantal honden terugbrengt tot zes en maximaal twee nestjes per jaar fokt. De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af. Griffierecht wordt niet vergoed en het college hoeft de proceskosten niet te betalen. Het oordeel is voorlopig en bindt de rechtbank niet in een eventuele bodemprocedure; hoger beroep of verzet staat niet open.