ECLI:NL:RBMNE:2020:3192, Rechtbank Midden-Nederland, 29-07-2020, 8324186 MC EXPL 20-963 BmR/842 — RBMNE:2020:3192
Samenvatting
Eiser heeft opdracht gegeven tot asbestsanering van zijn kruipruimte. Gedaagde heeft op basis van een asbestsaneringsinventaristie uitgevoerd door een asbestinventarisatieburo de kruipruimte gesaneerd. Nadat door het asbestsaneringsburo de eindcontrole heeft plaatsgevonden en de sanering is goedgekeurd de kruipruimte opgeleverd. Nadien is gebleken dat opnieuw asbestresten aanwezig waren in de kruipruimte. Eiser heeft aan een ander saneerder opdracht gegeven de kruipruimte opnieuw te saneren. Eiser meent dat gedaagde toerekenbaar tekort is geschoten in de uitvoering van de opdracht en de kosten van de tweede sanering dient te dragen. Op grond van artikel 25 van het Certificatieschema voor de Procescertificaten Asbestinventarisatie en Asbestverwijdering geldt dat de asbestsaneerder, in dit geval [gedaagde], niet ook de asbestinventarisatie en eindcontrole mag doen. Deze regeling is er om zoveel mogelijk de veiligheid en onafhankelijkheid te waarborgen. Het asbestinventarisatieburo heeft op 7 juni 2019 een visuele inspectie (goedgekeurd) en luchtmeting (goedgekeurd) uitgevoerd, en bodemmonsters (goedgekeurd) genomen conform NEN 2990 en een certificaat eindcontrole na asbestverwijdering afgegeven. Uit de systematiek van de regelgeving volgt dat in beginsel daarmee is komen vast te staan dat gedaagde haar taak correct heeft uitgevoerd.
Betrokken advocaten
mr. Y.R.K. Waterman
eiser
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:4064, Rechtbank Midden-Nederland, 30-07-2025, 587989 HA ZA 25-67
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Ondernemingsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2025:3195, Rechtbank Midden-Nederland, 25-06-2025, 11569016 UE VERZ 25-50
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:1622, Rechtbank Noord-Nederland, 24-04-2025, LEE 24/261
Rechtbank Noord-Nederland · Bestuursrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:2300, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 16-07-2024, 200.329.249_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; VerbintenissenrechtZaaknummer
8324186 MC EXPL 20-963 BmR/842
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. R.M. Berendsen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een winkel in sportschoenen en sportkleding in Rotterdam veranderde per 1 augustus 2026 van franchiseformule. Tot die datum baatten twee vennootschappen de winkel uit als franchisenemer van TAF Global Operations. Sinds de beëindiging van die relatie wordt vanuit hetzelfde winkelpand een winkel van de formule FootKorner gerund, door twee andere vennootschappen. Dezelfde persoon is direct of indirect bestuurder van alle vier de bedrijven. TAF vond dat dit botste met het non-concurrentiebeding uit de franchiseovereenkomst en ging naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland. De franchiserelatie tussen TAF en de eerste twee gedaagden, SSF Rotterdam en SSF Nederland, liep van eind 2024 tot 1 augustus 2026. TAF zegde de overeenkomst op 24 april 2026 op, volgens de opzeggingsbrief vanwege betalingsachterstanden vanaf maart 2025. Op 5 augustus 2026 sloten partijen een vaststellingsovereenkomst over de afwikkeling. De vraag of het non-concurrentiebeding geldig en afdwingbaar is, noemden ze daarin wel, maar lieten ze liggen. Het beding verbiedt de franchisenemers om gedurende één jaar na het vertrek vanuit het winkelpand een gelijksoortige onderneming te drijven. TAF eiste dat gedaagden de exploitatie van de FootKorner-winkel staken en gestaakt houden. Daarnaast wilde zij € 100.000 als voorschot op verbeurde contractuele boetes. Het spoedeisend belang erkende de voorzieningenrechter wel: het beding duurt maar een jaar en een bodemprocedure is zelden binnen een jaar afgerond, dus TAF hoefde die niet af te wachten. Inhoudelijk strandde de vordering op de Wet franchise, die sinds 1 januari 2021 geldt. Volgens artikel 7:920 lid 2 onder c van het Burgerlijk Wetboek is een non-concurrentiebeding na afloop van een franchise alleen geldig als het onmisbaar is om de overgedragen knowhow te beschermen. De wetgever wilde de positie van franchisenemers verbeteren en concurrentiebeperkingen alleen toestaan in bijzondere gevallen. Andere belangen van de franchisegever, zoals zo weinig mogelijk concurrenten in de buurt of het gemakkelijk kunnen plaatsen van een nieuwe franchisenemer op dezelfde locatie, rechtvaardigen zo'n beding dus niet. Volgens de voorzieningenrechter moet TAF als franchisegever onderbouwen om welke knowhow het gaat en waarom het beding onmisbaar is om die te beschermen. Dat deed zij onvoldoende. TAF noemde onder meer formulegebonden bedrijfsvoering, assortiment- en productstrategie, leveranciersinformatie, prijsstrategieën en marketingkennis. De rechter vond die omschrijvingen zo algemeen en weinig specifiek dat niet te toetsen is of er knowhow is overgedragen en of het beding onmisbaar is. Het franchisehandboek, waaruit de onderbouwing wellicht had kunnen blijken, bracht TAF niet in het geding. Haar argument dat zij de inhoud daarvan niet opnieuw bekend wilde maken, veranderde dat oordeel niet. SSF Rotterdam c.s. betwistte bovendien dat de informatie in deze vorm en met deze intensiteit is verstrekt, en stelde dat veel ervan in de branche algemeen bekend is. Ook verklaarde zij op de zitting dat de SSF-vennootschappen geen zicht hadden op factuurprocessen en contacten met toeleveranciers. TAF heeft dat laatste onvoldoende weersproken. De geaggregeerde omzet- en voorraadtotalen van franchisenemers beschreef TAF wel enigszins concreet. Dat soort informatie veroudert volgens de rechter echter snel, en het is niet aannemelijk dat het nog meerwaarde heeft ten opzichte van wat in de branche algemeen bekend is. Ook dat maakt het beding niet onmisbaar. Daarmee vielen de vorderingen tegen de SSF-vennootschappen en hun bestuurder, die op wanprestatie berustten, om. De vorderingen tegen de FootKorner-vennootschappen, gebaseerd op onrechtmatig voordeel trekken uit die wanprestatie, vielen daarmee eveneens: zonder vaststaande wanprestatie is er niets om uit voordeel te trekken. Het overige verweer van de gedaagden bleef onbesproken. De voorzieningenrechter wees alle gevraagde voorzieningen af. TAF moet de proceskosten van SSF Rotterdam c.s. betalen, begroot op € 2.101, binnen veertien dagen na aanschrijving, met wettelijke rente als zij niet tijdig betaalt. Dit onderdeel van het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.