ECLI:NL:RBMNE:2021:470, Rechtbank Midden-Nederland, 25-01-2021, UTR 18/3080 — RBMNE:2021:470
Samenvatting
verzoek PKV no
Betrokken advocaten
mr. G. van Zon
verweerder
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2021:5316, Rechtbank Midden-Nederland, 02-11-2021, UTR 20/3274
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2021:2390, Rechtbank Midden-Nederland, 02-06-2021, UTR 20/3274
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2021:1169, Rechtbank Midden-Nederland, 24-03-2021, UTR 20/1584
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2020:4288, Rechtbank Midden-Nederland, 30-07-2020, UTR 19/5142
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
BestuursrechtZaaknummer
UTR 18/3080
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. R.C. Stijnen
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
De burgemeester van De Bilt besloot op 8 september 2026 de woning van een man voor drie maanden te sluiten. De aanleiding was een politieonderzoek naar drugshandel, waarbij in de auto van de man ruim een kilogram cocaïne en € 80.000 aan contant geld werden gevonden. In zijn woning trof de politie onder meer weegschalen, vacuümapparatuur, chemicaliën en een kleine hoeveelheid hennep aan. De burgemeester baseerde de woningsluiting op artikel 13b van de Opiumwet, maar de voorzieningenrechter stelt vast dat het besluit op meerdere punten tekortschiet. Ten eerste is niet duidelijk op welke grondslag de burgemeester de sluiting baseert. De cocaïne werd gevonden in een auto die buiten het erf van de woning stond; de wet staat sluiting toe als drugs in de woning of op het bijbehorende erf worden aangetroffen. De rechter volgt niet de redenering dat de auto als onderdeel van de woning kan worden beschouwd, zeker niet zonder nadere onderbouwing. Ten tweede heeft de burgemeester onvoldoende toegelicht waarom sluiting noodzakelijk was. Er waren geen concrete aanwijzingen voor geweldsdreigingen gericht op deze woning, geen meldingen van overlast en geen politiewaarnemingen die op drugsverkeer vanuit het pand wezen. De rechter benadrukt dat een woning alleen gesloten kan worden zonder dat de openbare orde al verstoord is, als aannemelijk is dat het pand een schakel vormt in de productie of distributie van drugs. Dat heeft de burgemeester niet concreet onderbouwd. Ten derde heeft de burgemeester het tijdsverloop niet meegewogen. Tussen de doorzoeking op 23 juni 2026 en het sluitingsbesluit op 8 september 2026 verstreken bijna drie maanden, zonder dat zich nieuwe incidenten voordeden. De rechter wijst erop dat de oorzaak van het tijdsverloop niet relevant is: de burgemeester had moeten uitleggen waarom sluiting nog nodig was ondanks dat de man al maandenlang zonder problemen in de woning verbleef. Ten slotte heeft de burgemeester de gevolgen van de sluiting voor de man niet onderzocht. De man had in zijn zienswijze al laten weten nergens naartoe te kunnen en te vrezen dat zijn huurovereenkomst zou worden ontbonden en hij op een zwarte lijst bij de woningcorporatie zou belanden. De burgemeester reageerde hier niet op en stelde dat de man zelf voor opvang moest zorgen. Dat is onvoldoende: de burgemeester is wettelijk verplicht om zelf onderzoek te doen naar de belangen van betrokkenen voordat hij een besluit neemt. De voorzieningenrechter concludeert dat het bezwaar van de man een redelijke kans van slagen heeft en dat zijn belang bij het behoud van zijn woning zwaarder weegt dan het belang van de burgemeester bij sluiting. De schorsing die eerder als spoedmaatregel was getroffen, wordt verlengd totdat een week na de beslissing op bezwaar is verstreken. De man mag voorlopig in zijn woning blijven. De burgemeester moet het griffierecht van € 200 vergoeden en € 1.868 aan proceskosten betalen.
De burgemeester van Utrecht sloot op 12 oktober 2026 een Indiaas restaurant per direct voor zes weken. De aanleiding was een strafrechtelijk onderzoek van de Nederlandse Arbeidsinspectie naar mogelijke arbeidsuitbuiting en mensenhandel bij een keten van Indiase restaurants in Nederland. De twee verdachten in dat onderzoek waren via hun vennootschap aandeelhouder van het restaurant en worden verdacht van grootschalig misbruik van verblijfs- en werkvergunningen, waardoor medewerkers slachtoffer werden van arbeidsuitbuiting. Het restaurant ging in bezwaar tegen de sluiting en vroeg tegelijk om een spoedmaatregel bij de rechtbank, om de sluiting op te schorten in afwachting van de bezwaarprocedure. De rechtbank bekeek of er voldoende reden was voor zo'n directe sluiting, waarbij de ondernemer vooraf geen gelegenheid had gekregen om zijn kant van het verhaal te vertellen. De rechtbank oordeelde dat de burgemeester onvoldoende heeft aangetoond dat er op dit moment concrete misstanden zijn bij dit specifieke restaurant. Daarvoor wees de rechtbank op twee belangrijke feiten. Ten eerste zijn de twee verdachten al sinds februari 2026 geen bestuurders meer en zijn zij sinds juni 2026 helemaal niet meer betrokken bij het restaurant. Bovendien zitten zij momenteel in voorlopige hechtenis. Dat zij formeel nog aandeelhouder zijn, betekent niet dat zij nog feitelijke invloed uitoefenen. Ten tweede dateren de vastgestelde overtredingen en de informatie waarop de burgemeester zich baseerde uit 2023 en 2024. De camerabeelden die de officier van justitie aanhaalde stammen uit december 2025, en van de OV-chipkaartgegevens van koks was niet duidelijk of die ook de periode ná februari 2026 bestreken. De rechtbank vond de onderbouwing daarmee te algemeen, te weinig toegespitst op de situatie in Utrecht en te weinig recent om een directe sluiting zonder hoor en wederhoor te rechtvaardigen. De rechtbank erkende dat er mogelijk wel aanleiding bestaat om de exploitatievergunning van het restaurant in te trekken, maar dat vereist zorgvuldig onderzoek. Een directe sluiting in het belang van de openbare orde en veiligheid was in dit geval niet gerechtvaardigd. De voorzieningenrechter schorste het sluitingsbesluit van 12 oktober 2026 daarom tot één week na bekendmaking van de beslissing op bezwaar. De burgemeester moet het griffierecht van € 397,- vergoeden en € 1.868,- aan proceskosten betalen.