Rechter wijst verzoek om bedrijfskrediet voor zelfstandige af wegens gebrekkige levensvatbaarheid — RBMNE:2026:4979
afwijzing Bbz-aanvraag bedrijfskapitaal wegens niet-levensvatbaarheid onderneming
Eiser / verzoeker
verzoekster (zelfstandige ondernemer)
Verweerder / gedaagde
college van burgemeester en wethouders van de gemeente Woudenberg
Het verzoek om voorlopige voorziening is afgewezen; de gemeente hoeft het Bbz-krediet van € 50.000 niet te verstrekken in afwachting van de bezwaarprocedure.
- Verzoek om voorlopige voorziening afgewezen omdat het bedrijf niet levensvatbaar is op basis van het IMK-adviesrapport
- IMK-rapport onvoldoende gemotiveerd over de rol van het eerdere faillissement van de onderneming van de echtgenoot; gemeente moet dit alsnog uitleggen in de bezwaarprocedure
- Openstaande vordering van minimaal € 70.000 op een Franse rederij buiten beschouwing gelaten wegens onzekerheid over toewijzing en betaling
- Exploitatieoverzicht toont negatief resultaat in 2026 (min € 19.400) en 2027 (min € 9.400), zelfs in het meest gunstige scenario
- Belang van zorgvuldig omgaan met publieke gelden weegt zwaarder dan de financiële nood van verzoekster, omdat toewijzing van de voorziening gelijk staat aan definitieve toewijzing van het krediet
Samenvatting
Een vrouw uit Woudenberg die samen met haar echtgenoot een logistiek bedrijf runt, vroeg om een spoedmaatregel nadat de gemeente haar aanvraag voor bedrijfskapitaal had afgewezen. Het bedrijf, actief in het wereldwijd verzenden van vrachten, verkeerde in financiële problemen. De gemeente weigerde het gevraagde krediet van € 50.000 omdat het bedrijf volgens een onafhankelijk advies niet levensvatbaar zou zijn.
Het bedrijf bestaat sinds april 2024 en is opgericht na het faillissement van een eerdere onderneming van de echtgenoot. Die eerdere onderneming ging begin 2024 failliet, maar het faillissement was ten tijde van de aanvraag nog niet formeel afgewikkeld. De gemeente baseerde haar afwijzing op een adviesrapport van het Instituut voor het Midden- en Kleinbedrijf (IMK), dat concludeerde dat het bedrijf de komende jaren verlieslatend zou zijn. Zelfs in het meest gunstige scenario werd voor 2026 een negatief resultaat van ruim € 19.000 en voor 2027 van bijna € 10.000 verwacht.
De vrouw verzette zich tegen deze afwijzing en voerde aan dat de financiële problemen vooral werden veroorzaakt door een openstaande vordering van minimaal € 70.000 op een Franse rederij. Dat bedrag was al vanaf juni 2025 onbetaald gebleven. Ze had een gerechtelijke procedure aangespannen om het geld alsnog te innen, maar die procedure liep nog.
De voorzieningenrechter stelde vast dat het IMK-rapport op één punt onvoldoende duidelijk was: het was niet goed uitgelegd welke rol het eerdere faillissement van de onderneming van haar echtgenoot speelde bij het oordeel over de levensvatbaarheid van het huidige bedrijf. De rechter droeg de gemeente op dit punt alsnog beter te motiveren bij de behandeling van het bezwaar.
Maar dit gebrek in het rapport was niet genoeg om de aanvraag alsnog toe te wijzen. De rechter volgde het IMK op het belangrijkste punt: de exploitatiecijfers lieten een negatief resultaat zien, zelfs in het meest gunstige scenario. De vrouw had geen feiten aangedragen die twijfel wierpen op die cijfers. De openstaande vordering op de Franse rederij kon het IMK buiten beschouwing laten, omdat onzeker was of en wanneer dat bedrag zou worden toegewezen en uitbetaald. Op 14 augustus 2026 staat er een uitspraak gepland in de civiele procedure over die vordering, en de gemeente kan die uitkomst meenemen bij de behandeling van het bezwaar.
De rechter erkende dat de vrouw in financiële nood verkeerde: ze keerde zichzelf nauwelijks loon uit, had een huurachterstand opgebouwd en de huur was per 31 mei 2026 opgezegd. Ze had tijdelijk een coulanceregeling met de verhuurder weten te treffen. Toch woog het belang van de vrouw niet op tegen het risico dat publiek geld niet zou kunnen worden terugbetaald. Het verstrekken van het krediet als spoedmaatregel zou neerkomen op het definitief toewijzen van de aanvraag, terwijl het bedrijf op dat moment niet aan de voorwaarden voldeed.
De voorzieningenrechter wees het verzoek om een voorlopige voorziening af, wat betekent dat de gemeente niet verplicht is om het bedrijfskrediet van € 50.000 te verstrekken in afwachting van de uitkomst van de bezwaarprocedure.
Betrokken advocaten
mr. N. van Rhijn
verweerder
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2025:4895, Rechtbank Midden-Nederland, 10-09-2025, UTR 25/4516
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2024:2201, Rechtbank Midden-Nederland, 19-03-2024, utr 23/4959
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
ECLI:NL:RBMNE:2024:1196, Rechtbank Midden-Nederland, 04-03-2024, UTR 22/5732
Rechtbank Midden-Nederland · Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Midden-NederlandRechtsgebied
Bestuursrecht; SocialezekerheidsrechtZaaknummer
UTR 26/5878
Procedure
Eerste aanleg - enkelvoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een vrouw uit Lelystad verhuurt al sinds 2019 een kamer in haar woning aan een andere vrouw. Die huurster staat op hetzelfde adres ingeschreven, krijgt daar haar post en betaalt het hele jaar huur. In de zomer slaapt zij vaak in een tuinhuisje op een camping, in de wintermaanden woont zij volledig in het huis. Voor de Sociale Verzekeringsbank (Svb) was dat reden om aan te nemen dat de twee een gezamenlijke huishouding voeren. De gevolgen zijn financieel. Bij een gezamenlijke huishouding krijgt een AOW'er geen pensioen voor een alleenstaande, maar het lagere gehuwdenpensioen. De Svb wijzigde het pensioen daarom per november 2025. De vrouw maakte bezwaar en stelde dat het gewoon om een zakelijke huurrelatie gaat. De Svb verklaarde het bezwaar ongegrond, waarna zij beroep instelde bij de rechtbank Midden-Nederland. De rechtbank keek eerst naar het hoofdverblijf. Dat ligt waar het zwaartepunt van het persoonlijk leven zit, en niet de beleving van betrokkenen maar concrete feiten wegen mee. De huurster heeft persoonlijke spullen en administratie in het huis, ontvangt er het hele jaar haar post (bij haar tuinhuisje is geen brievenbus), betaalt het hele jaar huur en kan altijd over haar kamer beschikken. Ook doet zij in de zomer haar was in het huis, omdat in het tuinhuisje geen wasmachine staat. Haar verblijf is bovendien niet tijdelijk bedoeld: de situatie bestaat sinds 2019 en zij zoekt niet naar een andere woning. Dat zij in bepaalde maanden in het tuinhuisje verblijft, weegt volgens de rechtbank te licht. Dat de tuinhuisjes van de twee ver uit elkaar liggen, is niet relevant voor de vraag of zij een gezamenlijk hoofdverblijf hebben in het huis. Daarna beoordeelde de rechtbank of de twee voor elkaar zorgen. Bij een huisbezoek in september 2025 verklaarden zij dat ze een gezamenlijke bankrekening hebben waarop ze elk € 50 per maand storten, voor boodschappen, uitstapjes en korte vakanties. Ze eten ongeveer twee keer per week samen, halen boodschappen voor elkaar, gaan samen op langere vakantie, de huurster laat soms de hond uit en mag de auto gebruiken, en bij ziekte zullen ze elkaar verzorgen. Dat de vaste lasten van de woning niet worden gedeeld, verandert daar volgens de rechtbank niets aan. De vrouw voerde aan dat het om een commerciële huurrelatie gaat. Bij een strikt zakelijke relatie is geen sprake van wederzijdse zorg, maar dan moeten de afspraken in een contract zijn vastgelegd en moet een commerciële prijs zijn betaald. Dat is hier niet het geval: veel van wat de twee voor elkaar doen staat niet in het huurcontract en daar staat ook geen betaling tegenover. De rechtbank volgt de stelling van een zakelijke huurrelatie daarom niet. Ook het argument dat de Svb in 2020 na een eerder onderzoek nog niet van een gezamenlijke huishouding uitging, slaagt niet. Volgens de Svb is er toen onvoldoende uitgevraagd en bestond de gezamenlijke bankrekening nog niet. Een nieuw oordeel na nieuw onderzoek is dan niet in strijd met het rechtszekerheidsbeginsel. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Het AOW-pensioen is dus terecht herzien naar de gehuwdennorm. De vrouw krijgt haar griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van haar proceskosten.