Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBMNE:2026:5796Civiel Recht

Rechter volgt uitleg werkneemster over commissieplan bij Labb — RBMNE:2026:5796

uitleg van een commissieplan en loonvordering na einde arbeidsovereenkomst

Eiser / verzoeker

voormalig verkoopmedewerkster van Labb (eiseres)

VS

Verweerder / gedaagde

Labb

Kantonrechter volgt de uitleg van de werkneemster over het commissieplan, wijst de wettelijke verhoging af en draagt Labb op de definitieve jaarcijfers over 2025 te overleggen zodat de hoogte van de commissie kan worden vastgesteld; verdere beslissingen zijn aangehouden.

  • Werkgever had de aparte commissieovereenkomst nooit opgesteld en informeerde de werkneemster onvoldoende duidelijk over de voorwaarden
  • Onduidelijkheid over de uitleg van het commissieplan komt voor risico van de werkgever vanwege diens informatieplicht over arbeidsvoorwaarden
  • Kantonrechter volgt de uitleg van de werkneemster: het target ziet op een totale omzet van € 18,6 miljoen, niet op een aparte groei-eis
  • Wettelijke verhoging wordt niet toegewezen omdat de vertraging in de uitbetaling niet aan de werkgever te wijten is
  • Labb moet bij akte de definitieve jaarcijfers over 2025 overleggen zodat de hoogte van de commissie kan worden vastgesteld; verdere beslissingen aangehouden

Samenvatting

Een verkoopmedewerkster die ruim een jaar bij het bedrijf Labb werkte, vond dat ze na het einde van haar arbeidsovereenkomst nog recht had op een fors bedrag aan commissie: € 130.000 bruto, bovenop haar jaarsalaris van eveneens € 130.000. Labb betwistte dat en betaalde uiteindelijk maar een fractie daarvan uit, € 18.200. De kantonrechter in Utrecht moest daarom uitleggen hoe het commissieplan van de vrouw eigenlijk in elkaar zat.

In haar arbeidsovereenkomst stond dat ze naast haar basissalaris een variabele beloning kon verdienen, gebaseerd op een apart commissieplan dat nog moest worden uitgewerkt. Die aparte overeenkomst kwam er nooit. In plaats daarvan kreeg de vrouw per e-mail een tabel met cijfers toegestuurd. Ze vroeg daarna meermaals aan haar leidinggevenden of haar eigen berekening klopte: dat het target voor haar commissie neerkwam op een totale omzet van € 18,6 miljoen voor het team. Op die vraag kreeg ze telkens instemmend antwoord, zonder verdere toelichting.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Toen het erop aankwam, bleek Labb er een heel andere uitleg op na te houden. Het bedrijf veranderde bovendien meerdere keren van standpunt: eerst zou de vrouw geen commissie krijgen omdat haar contract voortijdig zou zijn beëindigd (terwijl het gewoon afliep), toen zou het aan tegenvallende resultaten liggen, en uiteindelijk hield Labb vast aan de stelling dat het target niet op de totale omzet zag, maar op een omzetgroei van € 2,4 miljoen. Omdat die groei niet was gehaald, zou er volgens de eigen berekening van Labb zelfs helemaal geen commissie verschuldigd zijn. Later paste het bedrijf die berekening nog aan op basis van bijgestelde, voorlopige cijfers en betaalde het de € 18.200 uit.

De kantonrechter volgt de uitleg van de vrouw. Bij het uitleggen van een commissieplan gaat het niet alleen om de tekst van de overeenkomst, maar ook om wat partijen tegen elkaar hebben gezegd en gedaan en wat ze daaruit redelijkerwijs mochten afleiden. Daarbij weegt zwaar dat een werkgever de plicht heeft om een werknemer duidelijk te informeren over alle onderdelen van het loon, inclusief variabele beloning. Labb heeft dat niet gedaan: de toegezegde aparte commissieovereenkomst kwam er nooit, en toen de vrouw uit voorzorg meermaals checkte of haar uitleg klopte, kreeg ze telkens een bevestigend antwoord zonder dat werd gemeld dat een groei-eis een aparte, harde voorwaarde was. Als groei van het bedrijf echt een tweede knock-outvoorwaarde was voor het krijgen van commissie, had Labb dat expliciet moeten uitleggen in plaats van simpelweg 'ja' te antwoorden op de rekensom van de vrouw.

Wel wijst de kantonrechter de gevorderde wettelijke verhoging af, de extra vergoeding die normaal dient als prikkel voor een werkgever om loon op tijd te betalen. Omdat de definitieve jaarcijfers van Labb over 2025 nog niet vaststonden, kon het bedrijf niet eerder een concreet bedrag becijferen en heeft het dus ook niet te laat betaald.

Omdat de hoogte van de commissie afhangt van de uiteindelijke jaaromzet van Labb, en die cijfers nog niet definitief zijn vastgesteld, kan de rechter het exacte bedrag nu nog niet berekenen. De kantonrechter geeft Labb daarom de opdracht om bij een volgende proceshandeling de definitieve jaarcijfers over 2025 te overleggen en op basis daarvan zelf een berekening van de verschuldigde commissie te maken, waarbij het al uitbetaalde bedrag van € 18.200 wordt verrekend. De vrouw krijgt vervolgens de kans daarop te reageren. Iedere verdere beslissing, ook over de proceskosten, houdt de rechtbank aan tot die stukken zijn ingediend.

Betrokken advocaten

mr. C.A.B. Zeevenhooven

eiseres

Penrose, AMSTERDAM

13 uitspraken
mr. N. Asrish

Labb

Heussen, AMSTERDAM

3 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Rechtsgebied

Civiel Recht

Zaaknummer

12039862 \ UC EXPL 26-30

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBMNE:2026:8146
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Rechter beveelt columnist columns over Huttopia aan te passen en rectificatie te plaatsen

Camping [naam] in de Achterhoek werd in 2025 overgenomen door Huttopia, een exploitant van natuurcampings. Het bedrijf zegde daarna de huurovereenkomsten van de jaarplaatshouders op. Eén van hen, een columnist die zijn eigen website beheert, schreef vanaf mei 2026 vier columns over Huttopia en stuurde daarnaast e-mails naar media, overheidsinstanties, toezichthouders en campinggasten. Huttopia stapte naar de voorzieningenrechter van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Lelystad) om die uitlatingen te laten stoppen. In de columns noemt hij Huttopia onder meer een mogelijke sekte en een 'kampeerrover', en beschuldigt hij het concern van overtreding van de Recron-voorwaarden, vriendjespolitiek met Staatsbosbeheer en machtsmisbruik. In de e-mails stelt hij dat Huttopia speelt met de gezondheid van gasten (gevaarlijk zwemwater, open riolering, legionella), dat kinderen van klanten worden gepest en dat medewerkers op naam beschuldigd worden van misstanden. Hij liet ook weten dat ANWB-juristen een wetsovertreding zouden hebben bevestigd. Op een eerdere zitting in Zutphen over de beëindiging van zijn jaarplaats hadden partijen een schikking getroffen. De columnist stelde dat Huttopia daarom geen aanpassing van de columns meer kon eisen, maar de rechter wees dat af: Huttopia betwistte dat zo'n afspraak was gemaakt en uit het proces-verbaal bleek er niets van. Bij de inhoudelijke beoordeling woog de rechter twee gelijkwaardige rechten tegen elkaar af: de bescherming van eer en goede naam van Huttopia en de vrijheid van meningsuiting van de columnist. Een columnist mag scherp en kritisch over zijn persoonlijke ervaringen schrijven, maar geen lichtvaardige beschuldigingen doen die onvoldoende steun vinden in de feiten. Hier presenteerde hij gezondheidsrisico's, wetsovertredingen en persoonlijk verwijtbare gedragingen als vaststaande feiten. Hij kon ook op de zitting niet aangeven waarop hij dat baseerde en verwees vooral naar zijn eigen beleving en wat hij van anderen had gehoord. Dat zijn website maar vijf keer per dag wordt bekeken, nam de reputatieschade niet weg, zeker gezien het grote aantal verstuurde e-mails en de aanwezige pers. De afweging viel daarom in het voordeel van Huttopia uit. De vordering tot schadevergoeding van € 1.000 wees de rechter af. Een geldvordering is niet vanzelf spoedeisend, en Huttopia had niet gesteld of aannemelijk gemaakt dat zij een bodemprocedure niet kon afwachten. Ook de gevraagde algemene verboden voor de toekomst werden afgewezen. Die waren te ruim geformuleerd om te kunnen worden nageleefd en gehandhaafd, en Huttopia kon ze op de zitting niet concreter maken. Wel benadrukte de rechter dat de columnist de oorspronkelijke inhoud niet opnieuw in een andere vorm mag publiceren, ook niet in het boek dat hij wil uitbrengen. De voorzieningenrechter veroordeelt de columnist om binnen zeven dagen na betekening van het vonnis de vier columns op de aangegeven punten aan te passen of te verwijderen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 25.000. Daarnaast moet hij binnen dezelfde termijn drie maanden lang een rectificatie op zijn website plaatsen waarin staat dat de beschuldigingen onjuist waren en geen steun vonden in de feiten, ook onder een dwangsom van € 500 per dag tot maximaal € 25.000. Omdat hij grotendeels in het ongelijk is gesteld, betaalt hij de proceskosten van € 2.227,46, vermeerderd met wettelijke rente als hij niet binnen veertien dagen betaalt.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
RBMNE:2026:8119
Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Kantonrechter wijst ontruiming toe van overlastgevende huurder na inbraak bij buurvrouw

Een huurder uit Almere die al jaren overlast veroorzaakt voor zijn buren, moet zijn woning uit. Woningstichting GoedeStede vorderde in kort geding ontruiming van de woning. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland wees die vordering toe, maar gaf de man een maand om te vertrekken in plaats van de gevraagde zeven dagen. De man huurt sinds 9 januari 2004 een woning van GoedeStede. Sinds 26 april 2023 staat hij onder curatele wegens zijn lichamelijke en geestelijke toestand. De woningstichting kreeg al lange tijd klachten over zijn gedrag: overlast door alcohol en drugs, agressief en intimiderend gedrag, geluidsoverlast, scheldpartijen, discriminatie, vervuiling van de woning en ongewenste aanloop van derden. In 2015 en in 2019 sloot GoedeStede met hem aanvullende afspraken, elke keer als laatste kans. De meldingen bleven daarna binnenkomen. De zaak escaleerde op 9 juli 2026. Volgens de bestuurlijke rapportage van de politie trapte de man herhaaldelijk tegen de voordeur van zijn buurvrouw, gooide hij voorwerpen tegen haar woning en uitte hij discriminerende uitlatingen, ziekteverwensingen en homofobe beledigingen. Met een baksteen vernielde hij een ruit en ging hij de woning binnen. Daar werden bloedsporen en een ravage aangetroffen. Hij kreeg een gedragsaanwijzing: hij mag geen contact met de bewoonster opnemen of zoeken. De buurvrouw verblijft nog steeds tijdelijk elders, omdat zij niet meer naar haar eigen woning durft. De politie telde op naam van de man 46 registraties en 77 geregistreerde delicten, en 24 registraties die direct met zijn woonadres te maken hebben in de periode juli 2021 tot en met juli 2026. Omdat ontruiming in kort geding vaak onomkeerbaar is, geldt een strenge toets. Het moet in hoge mate waarschijnlijk zijn dat de rechter in een gewone procedure de huurovereenkomst ontbindt en de ontruiming toewijst. De kantonrechter vond dat hier het geval. Volgens de politie gaat het om een langdurig en structureel patroon, waarvan de inbraak van 9 juli 2026 geen op zichzelf staand incident is. Een huurder moet zich als een goed huurder gedragen, en dat deed hij niet. Daarbij woog mee dat de overlast bleef doorgaan ondanks twee laatste kansen en de opgelegde gedragsaanwijzingen. De curator voerde de medische problemen van de man en zijn woonbelang aan. De kantonrechter begreep dat de situatie daardoor mede wordt veroorzaakt en dat ontruiming voor hem ingrijpend is. Ook dat het door een recent toegewezen zorgmachtiging, met verplichte medicatie, nu iets beter lijkt te gaan, veranderde dat niet. De belangen van GoedeStede, haar andere huurders en de omwonenden wegen volgens de rechter zwaarder. Van de woningstichting kan niet worden gevergd dat zij een lange bodemprocedure afwacht. De curator van de man moet binnen een maand na betekening van het vonnis de woning ontruimen, de sleutels aan GoedeStede afgeven en de woning niet opnieuw betrekken. Zij moet ook de proceskosten van € 1.011,94 betalen, met wettelijke rente als dat niet binnen veertien dagen na betekening gebeurt. De veroordelingen zijn uitvoerbaar bij voorraad, dus GoedeStede hoeft een eventueel hoger beroep niet af te wachten.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht
Kantonrechter wijst vordering Centrada tegen huurder over camera aan woning af

Een huurder in Lelystad heeft een camera aan de buitenkant van zijn huurwoning hangen. Woningcorporatie Centrada wilde dat die weg zou gaan en stapte daarvoor naar de kantonrechter in een kort geding, een spoedprocedure waarin de rechter een voorlopig oordeel geeft. Centrada verloor: de kantonrechter vond onvoldoende grond voor de gevorderde verwijdering. De zaak heeft een voorgeschiedenis. In 2025 had Centrada al een kort geding aangekondigd, omdat de huurder zonder toestemming camera's aan de voor- en achterzijde van de woning had opgehangen, onder meer een deurbelcamera. Voor de mondelinge behandeling kwamen partijen tot een schikking. In een e-mail van 21 mei 2025 bevestigde de toenmalige gemachtigde van de huurder dat de camera's niet opnieuw zouden worden bevestigd en verwijderd zouden blijven. Centrada trok daarop het kort geding in. In mei 2026 ontving Centrada een brief van de gemachtigde van de huurder over overlast van buren. Daarbij zaten printscreens van cameraopnamen uit april en mei 2026. Centrada onderzocht de zaak en stelde vast dat er opnieuw een camera aan de gevel hing. Centrada sommeerde de huurder in juni 2026 de camera te verwijderen. Toen hij dat weigerde, startte Centrada dit kort geding. De corporatie vorderde primair dat de huurder de schikkingsafspraken zou nakomen, de camera zou verwijderen, geen nieuwe camera mocht ophangen en eventuele schade zou herstellen, op straffe van een dwangsom. Subsidiair vroeg Centrada dat de camera zo zou worden verplaatst of ingesteld dat alleen de eigen tuin en eigendommen in beeld komen. De kantonrechter nam wel een spoedeisend belang aan, maar wees de vorderingen toch af. Over de schikking oordeelde de rechter dat Centrada de afspraken te ruim uitlegt. De dagvaarding uit 2025 noemde drie specifieke camera's, en op basis van die formulering kwamen partijen tot overeenstemming. De uitleg van de huurder, dat de afspraak alleen die drie camera's betrof, vond de rechter niet onbegrijpelijk. Niet gebleken is dat een van die drie camera's is teruggeplaatst. Uit stukken van de huurder bleek bovendien dat de camera die nu in het geding is al enkele jaren geleden is opgehangen en ook in 2025 al aanwezig was. Centrada heeft dat onvoldoende gemotiveerd betwist. Ook de 'Richtlijnen voor het plaatsen van camera's bij huurwoningen', die Centrada op 31 maart 2026 vaststelde, bieden volgens de rechter geen grondslag. De huurder betwist dat hij ze kent, en het is niet gebleken hoe Centrada ze aan huurders heeft verspreid. Daarnaast is niet zonder meer aan te nemen dat de richtlijnen gelden voor een camera die er al hing. Artikel 9 van het huurreglement over zelf aangebrachte voorzieningen is algemeen van aard en ziet vooral op structurele wijzigingen aan de woning, niet specifiek op het plaatsen van een camera. Centrada voerde ten slotte aan dat de camera de privacy van derden kan schenden, in strijd met de AVG, de privacywet. De huurder zegt dat de camera alleen zijn eigen tuin en eigendommen filmt. De rechter vond onvoldoende aangetoond dat de camera ook op de omgeving is gericht, of dat hij niet zo kan worden afgesteld dat dit wel kan. De kantonrechter van de rechtbank Midden-Nederland, zittingsplaats Lelystad, wees alle vorderingen van Centrada af. Centrada moet de proceskosten van de huurder betalen, begroot op € 865,00 aan gemachtigdensalaris, binnen veertien dagen na aanschrijving. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.

Rechtbank Midden-Nederland·
Civiel Recht