Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNHO:2021:9976Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechtbank verklaart beroep tegen dwangbevelkosten niet-ontvankelijk, kent wel € 500 schadevergoeding toe — RBNHO:2021:9976

dwangbevelkosten en proceskostenvergoeding bij invordering van een belastingaanslag

Eiser / verzoeker

eiseres (vennootschap)

VS

Verweerder / gedaagde

de ontvanger van de Belastingdienst, kantoor Amsterdam

Beroep tegen de uitspraak op bezwaar niet-ontvankelijk verklaard wegens een dubbele bezwaarprocedure, met toekenning van € 500 schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn en teruggave van € 345 griffierecht

  • Beroep tegen de dwangbevelkosten niet-ontvankelijk verklaard omdat de Belastingdienst niet tweemaal op hetzelfde bezwaar kan beslissen
  • Beroep op betalingsonmacht griffierecht afgewezen omdat het inkomen van de bestuurder net boven de bijstandsnorm lag
  • Geen proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase omdat de dwangbevelkosten uit doelmatigheid en niet wegens een fout van de Belastingdienst zijn verminderd
  • Vennootschap, bestuurder en gemachtigdenkantoor worden vereenzelvigd, zodat sowieso geen sprake is van rechtsbijstand door een onafhankelijke derde
  • € 500 schadevergoeding en teruggave van € 345 griffierecht toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn

Samenvatting

Een vennootschap kreeg in 2014 een aanslag vennootschapsbelasting van € 4.560 opgelegd. Omdat betaling uitbleef, betekende de Belastingdienst in februari 2017 een dwangbevel en bracht daarbij € 340 aan invorderingskosten in rekening. De vennootschap maakte daartegen bezwaar, en toen de Belastingdienst in 2019 een uit te betalen bedrag verrekende met de openstaande aanslag, de invorderingsrente en diezelfde dwangbevelkosten, maakte zij opnieuw bezwaar tegen die kosten.

De Belastingdienst verklaarde dat tweede bezwaar gegrond en verminderde de dwangbevelkosten alsnog tot nihil, maar kende geen vergoeding toe voor de kosten van rechtsbijstand omdat er volgens haar geen sprake was van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand. Tegen die uitspraak op bezwaar stelde de vennootschap beroep in bij de rechtbank Noord-Holland.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Voordat de rechtbank aan de inhoud toekwam, beoordeelde zij eerst een beroep op betalingsonmacht van griffierecht. Net als in een vergelijkbare, gelijktijdig behandelde zaak van dezelfde vennootschap concludeerde de rechtbank dat het inkomen van de enige bestuurder net boven de bijstandsnorm lag en dat niet aannemelijk was gemaakt dat een aan hem gelieerde commanditaire vennootschap geen vermogen had. Het beroep op betalingsonmacht werd afgewezen en de vennootschap betaalde vervolgens het verschuldigde griffierecht.

Bij de inhoudelijke behandeling stuitte de rechtbank op een formeel probleem: de vennootschap had tweemaal bezwaar gemaakt tegen dezelfde dwangbevelkosten, en de Belastingdienst had daarop ook tweemaal een uitspraak op bezwaar gedaan. Volgens vaste rechtspraak van de Hoge Raad kan een bestuursorgaan niet tweemaal op hetzelfde bezwaar beslissen, zodat de tweede uitspraak op bezwaar niet als een besluit gold waartegen beroep openstond. Voor zover het tweede bezwaar had moeten worden doorgestuurd als beroep tegen de eerste, oudere uitspraak op bezwaar uit 2017, was dat beroep hoe dan ook veel te laat ingediend. De rechtbank verklaarde het beroep daarom niet-ontvankelijk.

Ondanks die formele uitkomst ging de rechtbank nog wel in op de vraag of de vennootschap recht had op een proceskostenvergoeding voor de bezwaarfase. Omdat de Belastingdienst had toegelicht dat zij de dwangbevelkosten alleen uit doelmatigheidsoverwegingen had verminderd en niet omdat deze onterecht in rekening waren gebracht, was er geen sprake van herroeping wegens een aan de Belastingdienst te wijten fout, en had de vennootschap al daarom geen recht op een kostenvergoeding voor die fase. Bovendien herhaalde de rechtbank haar eerdere bevinding dat de vennootschap, haar bestuurder en het adviesbureau waarvoor hij als gemachtigde optrad feitelijk met elkaar vereenzelvigd moesten worden, zodat toch al geen sprake was van rechtsbijstand door een echt onafhankelijke derde.

Wel kende de rechtbank de vennootschap een schadevergoeding van € 500 toe wegens overschrijding van de redelijke termijn voor de behandeling van het geschil, die met ongeveer zes maanden was overschreden. Die schadevergoeding, en ook het terugbetalen van het griffierecht van € 345, moest volgens de rechtbank door de Staat worden gedragen. Het beroep tegen de uitspraak op bezwaar werd voor het overige niet-ontvankelijk verklaard.

Betrokken advocaten

A. van Velsen

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

AWB - 19 _ 4672

Procedure

Eerste aanleg - meervoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. M.C. van As
  • dhr. mr. B. van Walderveen
  • mw. mr. T.N. van Rijn
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechtbank vraagt EU-hof naar douane-indeling van zitzak en hoes: kussen of meubel?

Een importeur van zitzakken, ook wel beanbags genoemd, strijdt met de Douane over de vraag in welke tariefcategorie zijn product thuishoort. Het gaat om een gevulde zitzak van 190 bij 140 centimeter, 7,5 kilo zwaar en met een inhoud van 350 liter, en om het lege omhulsel daarvan. Die indeling bepaalt onder meer welk invoertarief geldt. De Douane gaf in januari 2025 twee bindende tariefinlichtingen af: de gevulde zitzak kwam in de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' (kussens, poefs en peluws), het lege omhulsel in de categorie 'andere geconfectioneerde artikelen van textiel'. De importeur wil beide producten ingedeeld zien als zitmeubel. Zijn bezwaar werd in juli 2025 afgewezen, waarna hij in beroep ging bij de rechtbank Noord-Holland. De Douane vond zelf eigenlijk ook dat de zitzak een zitmeubel is, maar voelt zich gebonden aan een Europese uitvoeringsverordening uit december 2024. Daarin heeft de Europese Commissie bepaald dat het lege omhulsel van zo'n zitzak onder 'andere geconfectioneerde artikelen' valt. In de motivering staat dat de gevulde zitzak vergelijkbaar is met een kussen en geen zitmeubel, omdat hij instabiel is en meegeeft onder het lichaamsgewicht. Beide partijen hebben de rechtbank gevraagd vragen te stellen over de geldigheid van die verordening. De rechtbank heeft het product zelf bestudeerd en uitgeprobeerd. Met de twee riemen vast krijgt de zitzak een zitgedeelte en een rugleuning. Bij herhaald gebruik schuift de vulling van piepschuimbolletjes weg en zit de gebruiker steeds lager, tot de zitzak wordt opgeschud. Zonder riemen is de zitzak een groot kussen om op te zitten of te liggen. Volgens de rechtbank is de zitzak geen artikel voor bedden. Hij wordt zelfstandig op de grond gebruikt en niet bij een bed, en hij is geen kussen of matras in de zin van beddengoed. De rechtbank wijst er ook op dat de Commissie in vier eerdere verordeningen (over een hondenmand, een verwarmingsmat, een kampeermat en een koelmat) indeling bij artikelen voor bedden juist uitsloot, omdat die producten niet bij een bed worden gebruikt. Of de uitleg van die categorie consistent is, vindt de rechtbank twijfelachtig. Voorlopig oordeelt de rechtbank dat de zitzak onder zitmeubelen valt, of anders onder 'andere meubelen'. Vormvastheid is geen voorwaarde voor die laatste categorie. Het omhulsel is dan een onderdeel van dat meubel en hoort in dezelfde categorie, zodat het niet onder geconfectioneerde textielartikelen kan vallen. Een compleet zitmeubel is het lege omhulsel volgens de rechtbank niet, want de vulling ontbreekt. De rechtbank mag een Europese verordening zelf niet ongeldig verklaren en moet daarom het Hof van Justitie in Luxemburg om uitleg vragen. De rechtbank legt het Hof twee vragen voor. De eerste is of de categorie 'artikelen voor bedden en dergelijke' aldus moet worden uitgelegd dat de zitzak daaronder valt. Als dat niet zo is, vraagt de rechtbank of de uitvoeringsverordening ongeldig is voor zover daarin het omhulsel als geconfectioneerd textielartikel wordt ingedeeld. Alle verdere beslissingen houdt de rechtbank aan en het geding wordt geschorst tot het Hof heeft geantwoord. Tegen deze tussenbeslissing staat geen hoger beroep open.

Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12454
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12896
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12552
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBNHO:2026:12014
Rechtbank Noord-Holland·
Bestuursrecht; Belastingrecht