Naar inhoud
Juristi.nl

ECLI:NL:RBNHO:2022:10719, Rechtbank Noord-Holland, 12-12-2022, C/15/334085 / KG ZA 22-582 — RBNHO:2022:10719

Samenvatting

Bescherming bedrijfsgeheimen. Niet aannemelijk gemaakt dat de informatie, die verkregen is van een ex-werknemer, geheim waardoor zij niet als bedrijfsgeheim gekwalificeerd kan worden. Onvoldoende gebleken dat sprake is van onrechtmatige concurrentie.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. P.P.R. Hoekstra

eiser

PlasBossinade Advocaten, GRONINGEN

63 uitspraken

mr. R.P. van Huussen te Rotterdam

eiser

mr. F. Verduijn

eiser

mr. R.P. Van Huussen

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/15/334085 / KG ZA 22-582

Procedure

Kort geding

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. A.H. Schotman
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

RBNHO:2026:12590
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
RBNHO:2026:11723
Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Benegas wint merkenrechtelijk verbod op hervullen gasflessen, maar boete flink gematigd

Benegas B.V., een propaangasleverancier actief in Nederland en België, spande een kort geding aan tegen een Noord-Hollandse concurrent die zonder toestemming gasflessen van Benegas had hervuld. De zaak draaide om één vastgestelde overtreding, een eerdere onthoudingsverklaring en misleidende informatie op de website van de gedaagde partij. Benegas levert propaangas via een netwerk van geselecteerde distributeurs, de zogeheten Benegas Premium Partners. De gasflessen blijven eigendom van Benegas en worden alleen hervuld in het eigen vulcentrum in België. Dat andere bedrijven die flessen zonder toestemming hervullen, is voor Benegas een groot probleem: zij loopt daardoor omzet mis en vreest reputatieschade doordat haar strenge veiligheidsnormen niet worden gevolgd. In september 2023 had gedaagde al eerder een overtreding begaan en daarvoor een onthoudingsverklaring getekend. Op 9 september 2025 stelde een recherchebureau dat Benegas had ingeschakeld bij een steekproef vast dat een medewerker van gedaagde opnieuw een gasfles van Benegas had hervuld en tegen betaling had meegegeven. Gedaagde verklaarde dat het om een eenmalige miscommunicatie ging en dat intern maatregelen waren genomen. Partijen kwamen er via overleg niet uit, waarna Benegas naar de rechter stapte. De voorzieningenrechter erkende dat hervullers zonder toestemming een reëel probleem vormen voor Benegas, maar stelde ook grenzen aan wat gevorderd kon worden. Benegas had onvoldoende aangetoond dat gedaagde structureel gasflessen hervulde; er was slechts één concreet geval bewezen. Op grond daarvan wees de rechter meerdere vorderingen af: de opgave van alle correspondentie, aantallen hervulde flessen, prijzen en winsten werd te verstrekkend geacht. Ook de gevorderde rectificatie op de website, Instagram en Facebook ging de rechter te ver. Wat betreft de tekst op de website van gedaagde, waarin werd gesuggereerd dat zij als depothouder namens Benegas gerechtigd was gasflessen te vullen, oordeelde de rechter dat Benegas gedaagde eerst informeel had moeten wijzen op de mogelijke verwarring. Dat had Benegas niet gedaan, terwijl partijen al tientallen jaren zaken deden, eerst via Primagaz en later via Benegas. De rechter droeg gedaagde op de tekst en de bijbehorende afbeelding aan te passen zodat bij een gemiddelde lezer niet langer de indruk ontstaat dat gedaagde ook Benegas-eigendomsflessen mag vullen. De gevorderde buitengerechtelijke kosten van € 2.775,- werden afgewezen. De rechter oordeelde dat gedaagde steeds had aangegeven in gesprek te willen gaan, maar dat de advocaat van Benegas het overleg al vroeg volledig had overgenomen, waardoor de noodzaak voor die kosten onvoldoende was aangetoond. De rechter legde gedaagde wel een verbod op om gasflessen van Benegas te vullen en om op de website te suggereren daartoe gerechtigd te zijn. Voor overtreding geldt een boete van € 500,- per overtreding en € 500,- per dag dat de overtreding voortduurt, met een maximum van € 2.500,- per overtreding. Dat is fors lager dan de door Benegas gevorderde € 10.000,- per overtreding met een maximum van € 1.000.000,-. In de proceskosten werd gedaagde veroordeeld tot betaling van € 6.924,-, waarbij de rechter de door Benegas opgegeven advocaatkosten van ruim € 27.853,- terugbracht tot het in IE-zaken voor eenvoudige kort gedingen geldende maximumtarief van € 6.000,-.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Rechter wijst vorderingen Perfect Hygiene af wegens onvoldoende onderbouwing van parallelhandel

Perfect Hygiene GmbH, een in Gelsenkirchen gevestigde distributeur van natte doekjes van het merk Sleepy, stapte naar de rechter omdat groothandel Continental Supply Co B.V. uit Nieuw-Vennep deze producten zonder toestemming zou invoeren en verkopen in Nederland. De producten waren niet bestemd voor de Europese Economische Ruimte (EER) maar werden daar toch verhandeld. Perfect Hygiene wilde deze zogeheten parallelhandel een halt toeroepen. Perfect Hygiene is een dochteronderneming van een Turkse producent die de Sleepy-producten maakt. Voor de EER-markt gelden andere etiketten dan voor markten buiten de EER. Op 19 september 2025 trof de advocaat van Perfect Hygiene bij een afnemer van Continental producten aan die duidelijk niet voor de EER-markt bestemd waren. Na een sommatiebrief stapte Perfect Hygiene naar de rechter en vorderde een verbod op invoer en verkoop, verstrekking van informatie over de handel, en afgifte van de voorraad ter vernietiging. Het juridische probleem voor Perfect Hygiene begon al bij de keuze van de grondslag. In de dagvaarding beriep zij zich op merkinbreuk, maar Continental wees erop dat het Sleepy-merk nog niet is ingeschreven: er lopen twee opposities van andere partijen tegen de merkregistratie. Zonder geldige inschrijving bestaat er geen merkenrechtelijke bescherming. Perfect Hygiene erkende dit en paste haar eis tussentijds aan: ze stapte over naar onrechtmatige daad. De nieuwe grondslag hield echter geen stand. Perfect Hygiene betoogde dat Continental door de producten zonder toestemming van de producent op de EER-markt te brengen, de producent het zicht ontneemt op de distributie van haar producten. Dat zou problemen geven bij eventuele productwaarschuwingen of terugroepacties. De voorzieningenrechter vond dit argument onvoldoende uitgewerkt: Perfect Hygiene legde niet duidelijk uit waarom dit handelen jegens háár onrechtmatig is en welke schade zij daardoor lijdt. Datzelfde gold voor de verwijzing naar productaansprakelijkheid en naar beweerde heretetikettering van de producten. Perfect Hygiene verwees naar een arrest van het Europese Hof van Justitie over de Cosmeticaverordening, maar ook hier ontbrak een toelichting over hoe haar eigen vermogensrechtelijke belangen werden geraakt. De normen uit die verordening richten zich op de producent, niet op de distributeur. De vraag of Perfect Hygiene überhaupt bevoegd was om namens de Turkse producent te procederen speelde ook een rol. Zij had een volmacht overgelegd, maar de voorzieningenrechter stelde vast dat die volmacht samenhangt met de merkrechten van de producent, die pas geldig worden na inschrijving van het merk. Zolang dat niet het geval is, kan Perfect Hygiene geen vorderingen instellen namens de merkhouder. Voor haar eigen belang als distributeur had ze te weinig onderbouwd waarom Continental onrechtmatig handelde. De voorzieningenrechter wees alle vorderingen van Perfect Hygiene af en veroordeelde haar in de proceskosten van Continental, begroot op € 5.913,40.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht
Mint Architecten wint auteursrechtgeschil over project De Eendracht, maar verliest overige vorderingen

Mint Architecten B.V., een architectenbureau uit Onnen, spande een kort geding aan tegen een voormalig werknemer en diens nieuwe architectenbureau. De ex-werknemer had Mint Architecten verlaten en was voor zichzelf begonnen. Mint Architecten stelde dat hij daarbij inbreuk maakte op een geheimhoudingsbeding uit zijn arbeidsovereenkomst en op de auteursrechten van het bureau. Het geheimhoudingsbeding verbood de medewerkers om tijdens én na het dienstverband vertrouwelijke informatie over de onderneming te delen. Mint Architecten beweerde dat de voormalig werknemer na zijn vertrek opdrachtgevers en leveranciers had benaderd en bij hen de indruk had gewekt dat hij bepaalde lopende projecten met instemming van Mint Architecten zou voortzetten. Daarvoor zou hij vertrouwelijke kennis en informatie van het bureau hebben gebruikt. De voorzieningenrechter verwierp dit argument. Mint Architecten kon niet aannemelijk maken dat de betrokken informatie daadwerkelijk geheim was en van haar afkomstig was. De voormalig werknemer en zijn bureau hadden gemotiveerd uitgelegd dat zij de benodigde projectinformatie juist van hun eigen opdrachtgevers hadden ontvangen, niet van Mint Architecten. Die uitleg was niet weersproken. Op het punt van de auteursrechten was de uitkomst gemengd. Mint Architecten voerde voor meerdere Amsterdamse projecten aan dat haar ontwerpen werden gebruikt zonder toestemming. De rechter stelde vast dat voor elk project afzonderlijk aannemelijk gemaakt moet worden welk auteursrechtelijk beschermd werk bestaat en hoe daarop inbreuk wordt gemaakt. Dat had Mint Architecten voor de Amsterdamse projecten onvoldoende gedaan. Het feit dat een volgend bureau een nieuwe opdracht aanneemt binnen hetzelfde bouwproject betekent niet automatisch dat het daarmee inbreuk maakt op eerdere ontwerpen. Voor één project gold een uitzondering: het project De Eendracht in Waddinxveen. De voormalig werknemer erkende ter zitting dat hij het definitieve ontwerp van Mint Architecten in een eigen PowerPoint-presentatie had verwerkt, maar daarbij de naam van Mint Architecten als maker had weggelaten en alleen zijn eigen bedrijfsnaam had vermeld. Hij gaf toe dat dit bij de opdrachtgever de indruk kon wekken dat zijn bedrijf de rechthebbende was op het ontwerp. De rechter vond dit voldoende voor een dreiging van auteursrechtinbreuk. De overige projecten, waaronder locaties aan de Pieter Aertszstraat, de Transformatorweg, het A-Lab en de projecten Marnixkade en Javaplantsoen, kwamen niet voor een verbod in aanmerking. Voor al deze projecten gold dat Mint Architecten onvoldoende had onderbouwd op welke specifieke werken inbreuk werd gemaakt en waarom de nieuwe opdrachten niet zonder haar documentatie konden worden uitgevoerd. De rechter legde de voormalig werknemer en zijn bureau een verbod op om inbreuk te maken op de auteursrechten van Mint Architecten voor het project De Eendracht in Waddinxveen, op straffe van een dwangsom van € 500 per dag met een maximum van € 10.000. Omdat beide partijen deels gelijk en deels ongelijk kregen, compenseerde de rechter de proceskosten: iedere partij draagt zijn eigen kosten.

Rechtbank Noord-Holland·
Civiel Recht; Intellectueel-eigendomsrecht