Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBNNE:2026:1191Strafrecht; Strafprocesrecht

Meldkamer Ambulancezorg hoeft 112-opname moordonderzoek niet te verstrekken — RBNNE:2026:1191

Medisch beroepsgeheim / verschoningsrecht meldkamer ambulancezorg in strafrechtelijk onderzoek

Eiser / verzoeker

Meldkamer Ambulancezorg Noord-Nederland (klaagster)

VS

Verweerder / gedaagde

Officier van justitie

Klaagschrift gegrond verklaard: de Meldkamer Ambulancezorg Noord-Nederland hoeft de bandopname van de 112-melding niet te verstrekken aan de officier van justitie.

  • Centralisten op de meldkamer ambulancezorg zijn BIG-geregistreerde verpleegkundigen met een wettelijk medisch beroepsgeheim en verschoningsrecht.
  • Toestemming van verdachte en nabestaanden van het slachtoffer doorbreekt het verschoningsrecht niet, omdat dat recht bij de verschoningsgerechtigde zelf ligt en niet bij derden.
  • Van 'zeer uitzonderlijke omstandigheden' die doorbreking van het beroepsgeheim rechtvaardigen is geen sprake, nu de ouders van verdachte al hebben verklaard over de inhoud van het 112-gesprek en er een uitvoerig einddossier bestaat.
  • De bandopname is slechts aanvullend van aard en niet cruciaal genoeg om de waarheidsvinding te laten prevaleren boven het verschoningsrecht.
  • Klaagschrift gegrond: meldkamer hoeft de 112-opname niet te verstrekken aan het Openbaar Ministerie.

Samenvatting

In een moordzaak heeft de rechtbank Noord-Nederland beslist dat de Meldkamer Ambulancezorg Noord-Nederland niet verplicht is een opname van een 112-melding te verstrekken aan de officier van justitie. Het medisch beroepsgeheim weegt in dit geval zwaarder dan het belang van de waarheidsvinding.

De zaak draait om een verdenking van moord. Een vrouw wordt ervan verdacht dat zij op 20 januari 2025 haar partner opzettelijk en met voorbedachten rade om het leven heeft gebracht. Kort na de dood van het slachtoffer belde de moeder van de verdachte naar 112 om het levenloze lichaam te melden, waarbij de verdachte en haar vader aanwezig waren. De officier van justitie wilde de bandopname van dit gesprek hebben om te kunnen toetsen of de verklaringen die de verdachte later bij de politie had afgelegd kloppen, en om meer inzicht te krijgen in de emoties en uitlatingen van betrokkenen op dat cruciale moment.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De meldkamer weigerde medewerking en diende een klaagschrift in. Zij beriep zich op het medisch beroepsgeheim: de centralisten op de meldkamer zijn geregistreerde verpleegkundigen, en op hen rust een wettelijke geheimhoudingsplicht op grond van de Wet BIG en de Wet op de Geneeskundige Behandelingsovereenkomst. Dat beroepsgeheim beschermt niet alleen de patiënt zelf, maar ook het algemene maatschappelijke belang dat mensen vrijelijk en zonder vrees contact moeten kunnen opnemen met hulpverleners.

Een bijzonder punt was dat zowel de verdachte als de nabestaanden van het slachtoffer hadden aangegeven géén bezwaar te hebben tegen vrijgave van de opname. Ook de raadsman van de verdachte liet weten niet aanwezig te zullen zijn bij de behandeling. Toch vond de rechtbank dit argument niet doorslaggevend. Het verschoningsrecht ligt bij de verschoningsgerechtigde zélf — in dit geval de meldkamer — en niet bij derden. Omdat het slachtoffer is overleden, kan niet met zekerheid worden vastgesteld dat hij zelf toestemming zou hebben gegeven. De meldkamer mocht dat redelijkerwijze betwijfelen, en die afweging was niet kennelijk onredelijk.

Het verschoningsrecht is niet absoluut: in zeer uitzonderlijke omstandigheden kan de waarheidsvinding zwaarder wegen. De officier van justitie voerde aan dat de ernst van de verdenking — moord — en het cruciale belang van het gesprek voor het bewijs dergelijke omstandigheden opleverden. De rechtbank volgde die redenering niet. De ouders van de verdachte hadden al bij de politie verklaard over de inhoud van het gesprek, de sfeer ter plekke en de omstandigheden rond het gevonden afscheidsbericht op de telefoon van het slachtoffer. Zij kunnen indien nodig nog nader worden ondervraagd. Bovendien is er al een uitvoerig einddossier met meerdere bewijsmiddelen. De opname zou hooguit een aanvulling kunnen zijn, maar is niet van zodanig cruciaal belang dat gesproken kan worden van de 'zeer uitzonderlijke omstandigheden' die de Hoge Raad vereist voor doorbreking van het beroepsgeheim.

De rechtbank verklaarde het klaagschrift gegrond: de Meldkamer Ambulancezorg Noord-Nederland hoeft de 112-opname niet te verstrekken. Het Openbaar Ministerie kan binnen veertien dagen beroep in cassatie instellen bij de Hoge Raad.

Betrokken advocaten

mr. M. van Mourik

klaagster

PlasBossinade Advocaten, GRONINGEN

124 uitspraken
mr. R.P. Eefting

verdachte (derde-belanghebbende)

Rechtshulp Advocaten, ASSEN

79 uitspraken

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

18-024181-25

Procedure

Raadkamer

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • dhr. mr. J. van Bruggen
  • mw. mr. M.B.W. Venema
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Vrijgesproken jongere krijgt € 7.660 schadevergoeding voor detentie

Een jongeman die in 2023 werd aangehouden en vastgezet, is uiteindelijk vrijgesproken in de strafzaak tegen hem. Na een vrijspraak kan iemand die vastzat, de rechtbank vragen om een schadevergoeding voor de tijd dat hij zijn vrijheid kwijt was. Dat gebeurde ook hier: de advocaat van de man diende een verzoekschrift in bij de rechtbank Noord-Nederland. De man was op 5 juli 2023 in verzekering gesteld en kort daarna kwam er een bevel tot bewaring en vervolgens gevangenhouding. Vanaf 10 augustus 2023 werd zijn voorlopige hechtenis geschorst, maar niet zonder voorwaarden: hij moest verblijven bij een jeugdinstelling, kreeg de maatregel ITB Harde Kern opgelegd en moest de eerste twee maanden op huisarrest blijven. De ITB Harde Kern maatregel hield in dat er een strak weekrooster werd gemaakt voor zijn dagbesteding, sport, vrije tijd en eventuele therapie, met intensieve controle door een jeugdreclasseringswerker. Die maatregel liep door tot februari 2024. Pas bij het vrijsprekende vonnis van 7 oktober 2025 werd het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis definitief opgeheven. De advocaat vroeg drie soorten vergoeding: voor de dagen in verzekering en voorlopige hechtenis, voor de periode dat de man onder de schorsingsvoorwaarden viel, en voor de kosten van het verzoekschrift zelf. Het eerste deel van het verzoek was niet omstreden. Voor de dagen die de man daadwerkelijk vastzat, geldt een vast bedrag per dag, en de rechtbank kende dat volledige bedrag van € 4.560 toe. Lastiger lag het bij de periode van schorsing. Vrijheidsbeperkende voorwaarden tijdens een schorsing leveren normaal gesproken geen recht op schadevergoeding op, omdat iemand dan formeel niet meer vastzit. Alleen als de beperkingen zo zwaar zijn dat iemand feitelijk toch zijn vrijheid kwijt is, kan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) alsnog aanleiding geven voor een vergoeding. De rechtbank keek daarom naar de concrete situatie: hoe zwaar waren de beperkingen, hoe lang duurden ze, en hoeveel ruimte had de man om zelf keuzes te maken. De rechtbank maakte onderscheid tussen twee fasen. In de eerste twee maanden, tijdens het huisarrest, mocht de man alleen naar buiten onder begeleiding en met toestemming van de jeugdreclassering. Die beperking was volgens de rechtbank zo streng dat feitelijk sprake was van vrijheidsontneming, ook al liep de schorsing formeel al. Voor die 67 dagen, van 10 augustus tot 16 oktober 2023, kende de rechtbank een vergoeding toe van € 40 per dag, in lijn met een eerder bedrag dat het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden voor dezelfde maatregel hanteerde. Dat komt neer op € 2.680. Voor de periode daarna trok de rechtbank een andere conclusie. Uit het weekrooster bleek dat de man toen zelfstandig naar zijn dagbesteding mocht reizen en dagelijks één tot twee uur naar buiten mocht. Hoewel zijn leven nog altijd flink werd beperkt, was dat volgens de rechtbank niet meer gelijk te stellen aan vrijheidsontneming, mede omdat de man ook al vóór zijn aanhouding begeleid woonde met vergelijkbare huisregels. Voor die resterende periode wees de rechtbank het verzoek om schadevergoeding af. Tot slot kende de rechtbank een vergoeding van € 420 toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift, te betalen aan de advocaat. In totaal wijst de rechtbank een schadevergoeding toe van € 7.660 ten laste van de Staat, waarvan € 7.240 rechtstreeks aan de man wordt uitgekeerd en € 420 aan zijn advocaat. Het meer of anders verzochte deel van het verzoek wijst de rechtbank af.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank kent minderjarige na vrijspraak deel gevraagde schadevergoeding toe

Een destijds minderjarige jongen die was vrijgesproken in een strafzaak, vroeg de rechtbank Noord-Nederland om vergoeding van verschillende kosten en schade die hij door de strafzaak had geleden. Hij had 26 dagen in voorlopige hechtenis doorgebracht, waarvan drie dagen in verzekering, en vroeg daarvoor 2.790 euro. Daarnaast vroeg hij 3.120 euro voor de 78 dagen die hij daarna doorbracht in een geschorste voorlopige hechtenis met huisarrest, 105,60 euro aan reiskosten die zijn moeder had gemaakt om bij zittingen aanwezig te zijn, 100 euro aan belkosten en boodschappen tijdens zijn verblijf in een justitiële inrichting, en 340 euro voor het opstellen en indienen van het verzoekschrift zelf. De rechtbank behandelde het verzoek op 28 juli 2026 in een openbare raadkamerzitting, waarbij de jongen zelf, zijn advocaat en de officier van justitie werden gehoord. Omdat de strafzaak was geëindigd zonder oplegging van straf of maatregel, kwam hij op grond van de wet in beginsel in aanmerking voor vergoeding van gemaakte kosten en geleden schade, voor zover daarvoor gronden van billijkheid aanwezig zijn. Voor de voorlopige hechtenis zelf hanteerde de rechtbank de gebruikelijke tarieven van 130 euro per dag in verzekering en 100 euro per dag in voorlopige hechtenis. Eén dag, de dag van aanhouding in het kader van de opheffing van de voorlopige hechtenis, kwam niet voor vergoeding in aanmerking omdat die dag niet binnen het bereik van de wettelijke regeling valt. In totaal kende de rechtbank hiervoor 2.690 euro toe. De grootste tegenvaller voor de jongen betrof de periode van 78 dagen waarin zijn voorlopige hechtenis was geschorst onder huisarrest met een enkelband. Zijn advocaat had betoogd dat deze schorsing, gelet op de ingrijpende voorwaarden, gelijkgesteld moest worden aan vrijheidsbeneming in de zin van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, en verwees daarbij naar een uitspraak van het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden. De rechtbank volgde dat niet. Hoewel de jongen alleen overdag tot 19.00 uur naar buiten mocht, onder begeleiding van zijn moeder of voor school, dagbesteding of contact met de jeugdreclassering, en dan binnen dertig minuten na afloop weer thuis moest zijn, was zijn ruimte om autonoom te functioneren volgens de rechtbank niet zo beperkt dat feitelijk sprake was van vrijheidsontneming. Ook wees de rechtbank erop dat de aangehaalde uitspraak een fundamenteel zwaardere maatregel betrof, namelijk een intensieve trajectbegeleiding, terwijl de jongen in deze zaak de inhoudelijke behandeling van zijn strafzaak gewoon thuis mocht afwachten. Het verzoek om vergoeding voor deze periode werd daarom volledig afgewezen. De reiskosten van zijn moeder, die als wettelijk vertegenwoordiger van de destijds minderjarige jongen verplicht aanwezig moest zijn bij de zittingen, kende de rechtbank wel volledig toe: het gevraagde bedrag van 105,60 euro. Voor de belkosten en boodschappen maakte de rechtbank onderscheid: de kosten voor beltegoed om vanuit de instelling te kunnen bellen waren billijk en voldoende onderbouwd, maar de kosten voor boodschappen niet, omdat de instelling al in de noodzakelijke levensbehoeften voorziet en niet was toegelicht waaruit die boodschappen bestonden. Omdat in het verzoekschrift geen onderscheid was gemaakt tussen beide posten, kende de rechtbank een bedrag van 80 euro toe in plaats van de gevraagde 100 euro. Tot slot kende de rechtbank, in lijn met de vaste richtlijnen voor dit soort procedures, een vergoeding van 825 euro inclusief btw toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift en de mondelinge behandeling daarvan. In totaal kent de rechtbank de jongen een vergoeding toe van 3.700,60 euro ten laste van de Staat, en wijst zij het meer of anders verzochte, waaronder de vergoeding voor de schorsingsperiode, af.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank kent schadevergoeding toe na sepot drugszaak, twijfel in haar voordeel

Een jonge vrouw werd verdacht van het voorhanden hebben van harddrugs, nadat zij als bijrijder was aangetroffen in een auto van waaruit drugs werden verkocht. Het Openbaar Ministerie seponeerde de zaak voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar, die op 8 januari 2025 begon en zonder problemen op 8 januari 2026 eindigde. Omdat de zaak zo afliep zonder dat haar een straf of maatregel is opgelegd, kon de vrouw de rechtbank vragen om een vergoeding van de schade die zij door de strafzaak had geleden. Zij vroeg om € 480 voor de schade die zij had geleden door haar ondergane inverzekeringstelling en om € 420 voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift, in totaal € 900. De rechtbank behandelde het verzoek schriftelijk, met instemming van zowel de advocaat van de vrouw als de officier van justitie, en nam daarbij het standpunt van het Openbaar Ministerie, de reacties van de advocaat en een aanvulling daarop in ogenschouw. Bij de beoordeling van zo'n verzoek gaat het erom of het redelijk is dat de nadelige gevolgen van de destijds bestaande verdenking voor rekening van de verzoekster blijven, of dat de Staat die geheel of gedeeltelijk moet dragen. De rechtbank benadrukte dat deze afweging altijd wordt begrensd door de onschuldpresumptie uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens: ook na een sepot mag de rechter niet zelfstandig oordelen dat iemand zich schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit. De rechter mag de destijds bestaande verdenking wel meewegen en beoordelen of de verzoekster de gemaakte kosten aan haar eigen gedrag heeft te wijten, maar die toets moet marginaal blijven en gaat nooit over de vraag of er voldoende wettig en overtuigend bewijs was, zoals het Openbaar Ministerie had aangevoerd. Uit het dossier bleek dat de vrouw had verklaard dat zij inderdaad in de auto zat van iemand die onderweg drugsdeals deed, maar dat de aangetroffen drugs niet van haar maar van de bestuurder waren. Ze erkende dat het dom van haar was om in de auto te blijven zitten, maar ontkende met klem een strafbaar feit te hebben gepleegd. Uit het proces-verbaal bleek verder dat de bestuurder bij de politie al bekendstond als drugsdealer, maar dat de vrouw noch door de politie noch door gehoorde getuigen eerder samen met hem was gezien. Gelet op de onschuldpresumptie, de daaruit voortvloeiende marginale toets en het feit dat de vrouw haar betrokkenheid uitdrukkelijk had weersproken, oordeelde de rechtbank dat zij het voordeel van de twijfel verdient. De rechtbank kende het verzoek toe en kende de vrouw ten laste van de Staat een schadevergoeding toe van € 900.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank wijst verzoek om vergoeding advocaatkosten na sepot af

Een vrouw die was verdacht van medeplichtigheid aan schuldwitwassen, vroeg de rechtbank Noord-Nederland om vergoeding van de advocaatkosten die zij in die strafzaak had gemaakt. Het Openbaar Ministerie had de zaak in januari 2025 voorwaardelijk geseponeerd vanwege haar geringe aandeel in het strafbare feit, met een proeftijd van een jaar. Na het verstrijken van die proeftijd werd het sepot in januari 2026 definitief. De vrouw diende vervolgens een verzoekschrift in voor vergoeding van € 2.793,88 aan advocaatkosten, plus € 420 voor het opstellen en indienen van het verzoek zelf. De rechtbank behandelde het verzoek op 28 juli 2026 in een openbare raadkamerzitting, waar de advocaat van de vrouw en de officier van justitie werden gehoord. De vrouw zelf verscheen niet, hoewel zij daartoe wel correct was opgeroepen. De rechtbank stelde voorop dat het einde van een strafzaak zonder straf of maatregel niet automatisch recht geeft op vergoeding van gemaakte kosten. Per geval moet worden beoordeeld of het redelijk is dat de nadelige gevolgen van de destijds bestaande verdenking voor rekening van de verzoekster blijven, of dat de Staat die kosten moet dragen. Die beoordelingsvrijheid van de rechtbank wordt wel begrensd door de onschuldpresumptie uit het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, die inhoudt dat de rechter zich moet onthouden van een oordeel dat neerkomt op schuldvaststelling. Bij een vrijspraak is de ruimte voor een afwijzing zeer beperkt, maar bij een andere afloop, zoals een sepot, heeft de rechter meer ruimte om de feiten en omstandigheden van de zaak zelf te beoordelen. Zelfs de constatering dat de onschuld van de verzoekster niet is gebleken, is in zo'n geval toegestaan, zolang de motivering niet neerkomt op een schuldvaststelling. Uit het strafdossier bleek dat de vrouw wist dat haar vriend zich bezighield met criminele activiteiten. Zij had zelf verklaard dat zij meermalen geld op haar rekening gestort kreeg en vervolgens haar vriend naar een pinautomaat reed, waar met haar bankpas een bedrag werd gepind. Ook had zij verklaard dat zij gewoon op vakantie wilde en het daarom niet uitmaakte waar het geld vandaan kwam. Op basis hiervan oordeelde de rechtbank dat er een gefundeerde verdenking van medeplichtigheid aan schuldwitwassen tegen haar bestond. Of haar gedragingen uiteindelijk juridisch als medeplichtigheid gekwalificeerd hadden kunnen worden, deed daarbij niet ter zake: het ging erom dat niet evident was dat elk strafwaardig karakter aan haar gedrag ontbrak, zodat zij niet ten onrechte als verdachte was aangemerkt. De rechtbank concludeerde dat de vrouw het aan zichzelf te wijten heeft dat de verdenking op haar viel en dat zij daardoor advocaatkosten heeft moeten maken. Het achtte het daarom niet passend dat de Staat die kosten voor zijn rekening zou nemen, en wees het verzoek om vergoeding van de advocaatkosten af. Wel kende de rechtbank, ondanks die afwijzing en in lijn met de vaste richtlijnen voor dit soort procedures, een vergoeding van € 825 inclusief btw toe voor de kosten van het opstellen en indienen van het verzoekschrift en de mondelinge behandeling daarvan. De rechtbank beveelt dat dit bedrag ten laste van de Staat aan de vrouw wordt uitbetaald, maar wijst het verzoek voor het overige, inclusief de gevraagde vergoeding van € 2.793,88 aan advocaatkosten, af.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht
Rechtbank beveelt bewaring verdachte ondanks te late inverzekeringstelling

Een man wordt verdacht van de invoer van ruim 377 kilo cocaïne via de Rotterdamse haven en het bezit van een vuurwapen. De rechter-commissaris weigerde aanvankelijk zijn bewaring te bevelen, omdat de inverzekeringstelling te laat had plaatsgevonden. De officier van justitie tekende hoger beroep aan tegen die beslissing. De aanleiding voor de zaak begon op 2 juli 2026, toen de politie een medeverdachte aanhield op verdenking van wapenbezit en bedreiging. Op diens telefoon werden videobeelden gevonden waarop de verdachte te zien zou zijn in beschermende kleding en een gasmasker, in een ruimte ingericht voor het chemisch verwerken van blokken voorzien van een geel dollarteken. Ook stond op die telefoon een foto van een zeecontainernummer. Na doorgave aan de havenpolitie in Rotterdam werd die container doorzocht: daarin lagen 375 blokken cocaïne met een nettogewicht van meer dan 377 kilogram, voorzien van hetzelfde dollarteken. Bij de doorzoeking van zijn auto op 14 juli 2026 werd bovendien een echt vuurwapen met scherpe munitie aangetroffen. De verdachte was op 14 juli 2026 om 06:00 uur aangehouden. Volgens de wet had hij uiterlijk om 18:00 uur diezelfde dag in verzekering gesteld moeten worden, maar dit gebeurde pas om 22:27 uur — een overschrijding van ruim vier uur. De rechter-commissaris zag in dit vormverzuim voldoende reden om de inbewaringstelling te weigeren en de verdachte vrij te laten. De rechtbank oordeelt echter anders. Weliswaar was de inverzekeringstelling te laat, maar de verdachte werd desondanks op tijd — ruim voor de wettelijke deadline — voorgeleid aan de rechter-commissaris. Bovendien was de verdachte vooraf geïnformeerd dat hij in verzekering zou worden gesteld en zou worden voorgeleid. De rechtbank benadrukt dat het te late tijdstip van inverzekeringstelling een wezenlijk andere categorie van vormverzuim is dan een te late voorgeleiding aan de rechter. De schade die het verzuim de verdachte heeft berokkend, werd naar haar oordeel voldoende ondervangen door die tijdige voorgeleiding. Daarnaast weegt de rechtbank het maatschappelijke belang zwaar mee. Het gaat om een verdenking van grootschalige cocaïnesmokkel, een feit waarop een gevangenisstraf van twaalf jaar of meer staat. De invoer van zulke hoeveelheden harddrugs veroorzaakt aanzienlijke maatschappelijke schade en gaat doorgaans gepaard met zware, georganiseerde criminaliteit. De rechtbank oordeelt dat de rechter-commissaris een onvolledige belangenafweging heeft gemaakt door het vormverzuim te laten doorslaan naar onmiddellijke vrijlating, terwijl de verdachte tijdig was voorgeleid. De bewaring wordt bevolen op drie gronden: de zogenoemde twaalfjaarsgrond vanwege de ernst van het feit en de schok voor de rechtsorde, de grote recidivegrond omdat het vuurwapenbezit in de context van grootschalige drugshandel een reëel gevaar voor anderen oplevert, en de onderzoeksgrond omdat het opsporingsonderzoek nog in volle gang is en er gevaar bestaat voor beïnvloeding van het onderzoek als de verdachte op vrije voeten zou zijn. De rechtbank vernietigt de beschikking van de rechter-commissaris en beveelt alsnog de bewaring van de verdachte voor een termijn van veertien dagen.

Rechtbank Noord-Nederland·
Strafrecht; Strafprocesrecht