Kwadrant wint ontbindingszaak na fraude met spookfacturen van ruim € 121.000 — RBNNE:2026:2457
ontbinding arbeidsovereenkomst wegens fraude met spookfacturen / schadevergoeding werknemer
Eiser / verzoeker
Stichting Kwadrant
Verweerder / gedaagde
werknemer (ICT-medewerker)
Arbeidsovereenkomst ontbonden wegens ernstig verwijtbaar handelen, medewerker veroordeeld tot € 121.496,87 schadevergoeding plus wettelijke rente en proceskosten; tegenverzoek loonbetaling deels toegewezen (salaris februari-juni 2026, zonder wettelijke verhoging), transitie- en billijke vergoeding afgewezen.
- Kantonrechter ontbindt arbeidsovereenkomst wegens ernstig verwijtbaar handelen (e-grond): medewerker was spin in het web van een constructie met spookfacturen ten bedrage van € 121.797,80.
- Geen transitievergoeding en geen billijke vergoeding toegekend, omdat het eindigen van de arbeidsovereenkomst het gevolg is van ernstig verwijtbaar handelen van de werknemer.
- Medewerker veroordeeld tot € 121.496,87 schadevergoeding (€ 102.800,80 onterecht betaalde facturen plus € 18.696,07 recherchekosten) op grond van onrechtmatige daad.
- Loonstop door Kwadrant was onterecht: weigering deel te nemen aan fraudegesprekken met bedrijfsrecherchebureau levert geen grond op voor stopzetting loon tijdens ziekte; loon over 19 februari tot 24 juni 2026 alsnog toegewezen, wettelijke verhoging gematigd tot nihil.
- Kwadrant mag het verschuldigde loon verrekenen met de door de medewerker te betalen schadevergoeding.
Samenvatting
Stichting Kwadrant, een zorgorganisatie uit Drachten, heeft met succes ontbinding van de arbeidsovereenkomst gevorderd met een medewerker die ervan wordt beschuldigd meer dan € 121.000 aan zorggeld te hebben onttrokken via een geraffineerde constructie met spookfacturen. De medewerker werkte als ICT-specialist bij Kwadrant en was betrokken bij de implementatie van het softwaresysteem AFAS.
Volgens Kwadrant heeft de medewerker twee externe partijen, een eenmanszaak en een bedrijf genaamd [bedrijf 1], gebruikt om nep-facturen voor ICT-werkzaamheden bij Kwadrant in te dienen. Begin 2026 viel de fraude op doordat de business controller een forse kostenoverschrijding op de ICT-begroting constateerde. Nader onderzoek wees uit dat over de periode juni 2025 tot en met januari 2026 in totaal 23 facturen waren betaald aan twee crediteuren voor een bedrag van € 121.797,80, terwijl daarvoor niets was begroot en de werkzaamheden vermoedelijk nooit waren verricht. Kwadrant schakelde een bedrijfsrecherchebureau in.
Uit het onderzoek bleek dat in de zakelijke mailbox van de medewerker een conceptmail was aangetroffen die exact aansloot bij de eerste ingediende factuur van een van de crediteuren, opgesteld op de ochtend vóórdat diezelfde factuur 's middags binnenkwam bij de crediteurenafdeling van Kwadrant. Whatsapp- en Signalberichten die de medewerker zou hebben verstuurd, toonden verder aan hoe hij de facturering aanstuurde, de betalingen volgde in het systeem van Kwadrant en vervolgens 70 procent van de ontvangen bedragen terugontving van de eenmanszaak. Die eenmanszaak bevestigde dit en verklaarde dat de medewerker de gehele constructie had bedacht en ook het e-mailaccount beheerde waarvan de facturen waren verstuurd.
De medewerker ontkende betrokken te zijn. Hij stelde dat de berichten en de zogenoemde betalingsverklaring gefabriceerd waren, dat anderen toegang hadden tot zijn computer en dat Kwadrant geen goed inkoopbeleid had. De kantonrechter vond dit verweer onvoldoende. Tegenover de concrete en gedetailleerde bewijsstukken van Kwadrant, waaronder bankafschriften waaruit bleek dat in ieder geval € 72.061 van de eenmanszaak naar de medewerker was overgemaakt, had de medewerker geen inhoudelijke onderbouwing gegeven.
Nadat de fraude aan het licht was gekomen, meldde de medewerker zich ziek en weigerde hij herhaaldelijk te verschijnen bij gesprekken met het bedrijfsrecherchebureau. Kwadrant schorste en stopte vervolgens zijn salaris. De kantonrechter oordeelde dat de loonstop onterecht was: de gesprekken waren uitsluitend gericht op het fraudeonderzoek en niet op re-integratie, terwijl de wet een loonstop tijdens ziekte alleen toestaat als de medewerker weigert mee te werken aan zijn herstel. Het loon moest dus alsnog worden doorbetaald over de periode 19 februari tot 24 juni 2026, zij het zonder de wettelijke verhoging die normaal bij een te late loonbetaling geldt. Kwadrant mocht dit loon verrekenen met de schadevergoeding die de medewerker verschuldigd is.
De kantonrechter ontbond de arbeidsovereenkomst per 24 juni 2026 wegens ernstig verwijtbaar handelen. De medewerker heeft geen recht op een transitievergoeding. Hij werd veroordeeld tot betaling van € 121.496,87 aan schadevergoeding, vermeerderd met wettelijke rente, en daarbovenop tot vergoeding van de nog nader te begroten accountantskosten. Ook de proceskosten en de beslagkosten van in totaal ruim € 3.900 komen voor zijn rekening.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBMNE:2026:99, Rechtbank Midden-Nederland, 09-01-2026, 11866725 \ LE VERZ 25-56
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:RBMNE:2026:95, Rechtbank Midden-Nederland, 09-01-2026, 11866777 \ LE VERZ 25-57
Rechtbank Midden-Nederland · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2025:1116, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 25-02-2025, 200.333.295/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
ECLI:NL:GHARL:2024:4698, Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden, 16-07-2024, 200.333.152/01
Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Noord-NederlandRechtsgebied
Civiel Recht; ArbeidsrechtZaaknummer
12165818 AR VERZ 26-26
Procedure
Op tegenspraak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. T.K. Hoogslag
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een voormalig marketingmedewerkster van het bedrijf Love in a Box krijgt alsnog haar achterstallige salaris uitbetaald. De kantonrechter van de rechtbank Noord-Nederland heeft in kort geding de volledige loonvordering van € 15.586,98 toegewezen, plus een extra verhoging wegens de te late betaling. De vrouw trad in september 2025 voor een jaar in dienst bij Love in a Box als medewerker marketing en business development, tegen een salaris van € 2.340 bruto per maand. Vanaf januari 2026 bleef de betaling van haar salaris echter uit. Ook nadat zij het bedrijf in juli 2026 per brief had aangemaand het achterstallige loon te betalen, gebeurde dat niet. Op 1 augustus 2026 trad zij bij een andere werkgever in dienst, maar het salaris over de periode januari tot en met juli bleef zij van Love in a Box tegoed. Omdat zij voor haar levensonderhoud geld had moeten lenen van derden, spande zij een kort geding aan om het geld snel te kunnen innen, in plaats van de langere gewone procedure af te wachten. In kort geding beoordeelt de rechter niet uitgebreid alle bewijs, maar wel of iemand zo veel spoed heeft dat niet op een gewone procedure kan worden gewacht, en hoe waarschijnlijk het is dat de vordering ook in een normale procedure zou worden toegewezen. De kantonrechter oordeelde dat de vrouw dat spoedeisende belang had, mede omdat zij al geld had moeten lenen om rond te kunnen komen. Love in a Box betwistte niet dat de vrouw recht had op het volledige bedrag van € 15.586,98 netto aan salaris en overige vergoedingen over de betreffende maanden. Het bedrijf voerde aan dat het al langere tijd te maken heeft met geldkrapte en nog geen ruimte had gevonden om de achterstallige betaling te doen, en stelde een betalingsregeling voor. De kantonrechter oordeelde echter dat geldgebrek een werkgever niet ontslaat van de verplichting om loon te betalen, en wees de volledige vordering toe. Voor het treffen van een betalingsregeling verwees de rechter het bedrijf naar de gemachtigde van de vrouw, die op de zitting had aangegeven dat een regeling onder waarborg van dit vonnis tot de mogelijkheden behoort. Omdat het salaris niet op tijd was betaald, kende de kantonrechter ook de door de wet voorziene verhoging van 50 procent over het achterstallige bedrag toe. Deze verhoging dient als extra prikkel voor werkgevers om loon op tijd te betalen. Love in a Box werd bovendien, als de partij die in het ongelijk is gesteld, veroordeeld in de proceskosten van de vrouw, in totaal € 1.102. Omdat de vrouw op basis van gesubsidieerde rechtsbijstand procedeerde, hoefde het bedrijf niet ook nog de kosten van de deurwaarder voor de dagvaarding en de betekening te vergoeden. De kantonrechter veroordeelt Love in a Box tot betaling van € 15.586,98 netto, vermeerderd met de wettelijke verhoging van 50 procent, en verklaart het vonnis uitvoerbaar bij voorraad.
Een arbeidsdeskundige in opleiding spande een kort geding aan tegen zijn werkgever UWV, nadat die hem niet langer tot zijn werk toeliet en zijn opleiding stopzette. Hij eiste dat de kantonrechter in Leeuwarden UWV zou dwingen hem binnen 48 uur weer toegang te geven tot zijn werkplek en digitale werkomgeving, op straffe van een dwangsom. De man was in september 2025 bij UWV in dienst getreden voor een jaar, in opleiding tot arbeidsdeskundige onder begeleiding van een praktijkopleider. Al snel ontstonden er spanningen: hij vond dat zijn praktijkopleider, die destijds in een rouwproces zat, de begeleiding niet goed kon dragen, en dat hun opleidingsstijlen niet bij elkaar pasten. Hij besprak dit met verschillende andere leidinggevenden, maar volgens UWV onvoldoende met de praktijkopleider zelf. Na een reeks gesprekken werd de samenwerking met de praktijkopleider in december 2025 beëindigd. Begin januari 2026 liet zijn manager weten dat zij, na de gebeurtenissen van de voorgaande weken, tot de conclusie was gekomen dat hij en UWV geen goede match waren wat betreft houding, gedrag en communicatie, en dat zij daarom besloot zijn opleiding te beëindigen. Hem werd de keuze voorgelegd tussen het zoeken van ander werk binnen UWV tot het einde van zijn tijdelijke contract, of een beëindiging van het dienstverband met wederzijds goedvinden. Een interne klacht die hij daarover indiende, werd door de geschillencommissie van UWV ongegrond verklaard, een oordeel dat de directeur HRM overnam. Ook een voorstel van UWV om de opleidingskosten te vergoeden als hij de opleiding via een andere aanbieder zou volgen, en een aanbod om tot het einde van zijn contract ander werk te doen in Groningen, wees hij van de hand. De kantonrechter stelde voorop dat een werkgever een werknemer in beginsel de kans moet geven om zijn werk te doen, en dat een schorsing of non-actiefstelling een ingrijpende maatregel is die ook naar buiten toe zichtbaar is en schade kan berokkenen, bijvoorbeeld bij een latere sollicitatie. Alleen een voldoende zwaarwegende reden rechtvaardigt een uitzondering op dat uitgangspunt. De rechter vond dat UWV zijn besluit om de opleiding te beëindigen onvoldoende had toegelicht op het moment dat het werd genomen. De concrete verwijten, dat hij afspraken niet zou zijn nagekomen en onvoldoende op zijn eigen gedrag zou hebben gereflecteerd, werden pas achteraf, in de gesprekken van 8 en 15 januari 2026, expliciet aan hem uitgelegd, terwijl het besluit toen al vaststond. De rechter kon zich voorstellen dat de man dit als een onvoldoende onderbouwde beslissing ervoer. Die constatering leidde echter niet tot toewijzing van zijn vordering. De kantonrechter moest de belangen van beide partijen afwegen, en die afweging viel in het voordeel van UWV uit. Doorslaggevend was dat zijn tijdelijke arbeidsovereenkomst toch al op 31 augustus 2026 van rechtswege zou eindigen, zodat hervatting van zijn werk en opleiding nog maar voor zeer korte tijd mogelijk zou zijn en hij zijn opleiding sowieso niet meer zou kunnen afronden. Ook woog mee dat hij het aanbod voor ander werk in Groningen en het voorstel om de opleiding elders af te ronden had afgewezen, en dat hij tijdens de zitting had verklaard dat het hem vooral ging om genoegdoening voor het onrecht dat hem naar zijn gevoel was aangedaan. De kantonrechter wees de gevorderde wedertewerkstelling daarom af en veroordeelde de man in de proceskosten van UWV, begroot op € 1.009.