Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBOBR:2023:1131Bestuursrecht; Belastingrecht

Rechtbank: bezwaar tegen waterschapsheffing mocht zonder hoorzitting worden afgedaan — RBOBR:2023:1131

Hoorplicht en opbrengstlimiet bij gemeentelijke belastingen

Eiser / verzoeker

eigenaar van twee onroerende zaken

VS

Verweerder / gedaagde

heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant

Rechtbank verklaart alle drie de beroepen tegen de gemeentelijke belastingaanslagen ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af.

  • De opbrengstlimiet- en WOZ-waardeklachten worden niet langer beoordeeld omdat eiser deze op de zitting heeft laten vallen
  • Omdat begrotingsgegevens tegenwoordig eenvoudig online raadpleegbaar zijn, mag van een belastingplichtige met een professionele gemachtigde een onderbouwde klacht over opbrengstlimietoverschrijding worden verwacht
  • Het ontbreken van een onderbouwde klacht maakt het bezwaar tegen de watersysteemheffing kennelijk ongegrond, zodat de heffingsambtenaar terecht van een hoorzitting mocht afzien
  • Het niet vermelden van plaats en tijdstip van de terinzagelegging van stukken leidt niet tot vernietiging, omdat een professionele gemachtigde geacht wordt de gebruikelijke termijn te kennen en geen gebruik heeft willen maken van het inzagerecht
  • Een nieuw geschilpunt over verbeurde dwangsommen dat pas bij het laatste woord op de zitting wordt opgeworpen, is in strijd met de goede procesorde en wordt niet beoordeeld

Samenvatting

Een vastgoedeigenaar met twee panden in dezelfde plaats kreeg van de rechtbank Oost-Brabant drie gecombineerde beroepen tegen gemeentelijke belastingaanslagen tegen zich beslecht. Het ging om aanslagen afvalstoffenheffing, rioolbelasting en watersysteemheffing over de belastingjaren 2020 en 2021, opgelegd door de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant.

In zijn bezwaarschriften had de man nog gesteld dat de zogenoemde opbrengstlimiet was overschreden: het uitgangspunt dat de geraamde opbrengsten van dit soort heffingen niet hoger mogen zijn dan de geraamde kosten van de betreffende voorziening. Ook had hij de WOZ-waarde van een van zijn panden betwist. Op de zitting bevestigde hij echter dat hij deze punten in beroep niet langer aan de orde wilde stellen. Wat overbleef, waren twee procedurele klachten.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De eerste klacht ging over de watersysteemheffing. De heffingsambtenaar had ervoor gekozen om de man daarover niet te horen, omdat het bezwaar naar zijn mening kennelijk ongegrond was: een bezwaar dat al bij lezing van het bezwaarschrift zelf, zonder enige twijfel, kansloos is. De rechtbank stelde vast dat de man in zijn bezwaarschrift alleen in algemene termen had gesteld dat de opbrengstlimiet werd overschreden, zonder dit te onderbouwen. Onder verwijzing naar rechtspraak van de Hoge Raad overwoog de rechtbank dat de bewijslast voor zo'n overschrijding in beginsel bij de belastingplichtige zelf ligt, al moet de heffingsambtenaar wel inzicht geven in zijn ramingen als daar gemotiveerd om wordt gevraagd. Waar deze regel ooit vooral bedoeld was om een burger tegemoet te komen die moeilijk aan de benodigde begrotingsgegevens kon komen, constateerde de rechtbank dat die gegevens tegenwoordig, ook voor de belastingjaren 2020 en 2021, eenvoudig online te raadplegen zijn. Van de man, die zich bovendien liet bijstaan door een gemachtigde die vaker dit soort procedures voert, mocht daarom worden verwacht dat hij zijn stelling beter onderbouwde. Omdat hij dat niet had gedaan, mocht de heffingsambtenaar het bezwaar terecht als kennelijk ongegrond beschouwen en van een hoorzitting afzien.

De tweede klacht betrof de afvalstoffenheffing en de rioolbelasting, waarvoor wel een hoorzitting had plaatsgevonden. De man vond dat de heffingsambtenaar in de uitnodiging voor die hoorzitting niet had vermeld waar en wanneer de onderliggende stukken ter inzage lagen, en dat de uitspraken op bezwaar daarom vernietigd moesten worden of dat hem in elk geval een proceskostenvergoeding toekwam. De rechtbank verwees naar een eerdere uitspraak van het gerechtshof 's-Hertogenbosch in een vergelijkbare zaak van dezelfde man en zijn gemachtigde: ook al is dat vermelden verplicht, van een professionele gemachtigde mag worden verwacht dat hij weet dat de stukken doorgaans een week voor de hoorzitting ter inzage liggen. Omdat de man niet had gesteld dat hij daadwerkelijk gebruik had willen maken van het inzagerecht, was hij door deze omissie niet in zijn belangen geschaad.

Op de zitting probeerde de man bij zijn laatste woord nog een derde kwestie aan de orde te stellen: een volgens hem onvolledige beslissing van de heffingsambtenaar over verbeurde dwangsommen tijdens de bezwaarfase. De rechtbank wees dit van de hand omdat het zo laat naar voren brengen van een nieuw geschilpunt, zonder dat de heffingsambtenaar daarop kon reageren, in strijd was met de goede procesorde. Ook zijn verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn wees de rechtbank af: van bezwaar tot uitspraak was minder dan twee jaar verstreken, de geldende termijn.

De rechtbank verklaarde alle drie de beroepen ongegrond en wees het verzoek om schadevergoeding af. De man kreeg zijn griffierecht niet terug en ook geen vergoeding van zijn proceskosten.

Betrokken advocaten

mr. M.M. Vrolijk

eiser

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

21/3023 , 22/34 , 22/921

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechter

  • dhr. mr. A.F. Vink
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter past lage WOZ-proceskostenvergoeding toe: gemachtigde geen bijzonder geval

Een eigenaar van vijf woningen in 's-Hertogenbosch kwam in beroep tegen de WOZ-waarden die de gemeente voor 2025 had vastgesteld. In de beroepsfase sloten hij en de heffingsambtenaar een compromis over de waarden, waarna de woningen op € 294.000 tot € 329.000 werden gewaardeerd. Een andere vraag bleef over: hoe hoog is de vergoeding voor de proceskosten van de gemachtigde die de eigenaar bijstond? Die vraag draait om artikel 30a van de Wet WOZ. Bij WOZ-zaken worden de tarieven uit het Besluit proceskosten bestuursrecht vermenigvuldigd met een factor: 0,125 in de bezwaarfase en 0,25 in de beroepsfase. Dat is bedoeld om te voorkomen dat bureaus die op basis van 'no cure no pay' werken hoge vergoedingen incasseren die ver boven de werkelijke kosten liggen. Alleen als het kantoor van de gemachtigde een 'bijzonder geval' is, gelden de volle tarieven. Volgens de Hoge Raad is dat een kantoor dat kennelijk niet werkt op basis van 'no cure no pay', waarbij de proceskostenvergoeding aan het kantoor wordt afgedragen en de vergoedingen de werkelijk gemaakte kosten ver overtreffen. De eiser moet dat zelf aantonen. De eiser stelde dat het kantoor van zijn gemachtigde sinds 2025 nagenoeg niet meer op 'no cure no pay'-basis werkt. Cliënten betalen een vaste startvergoeding en/of staan een deel van de besparing af, in de meeste gevallen 40 procent. Ter onderbouwing diende hij 191 facturen met betaalbewijzen in, plus een toelichting op het bedrijfsmodel en een modelofferte. De heffingsambtenaar voerde aan dat de besparingsfee alleen verschuldigd is als de bezwaarprocedure slaagt, en dat in veel gevallen alleen 'no cure no pay' is afgesproken of een zeer laag vast bedrag wordt betaald. De rechtbank sloot zich daarbij aan. Een besparingsfee die alleen verschuldigd is bij succes, laat het financiële risico voor de cliënt ontbreken en is dus gewoon 'no cure no pay'. Uit de facturen bleek dat in 109 van de 191 gevallen alleen een besparingsfee in rekening is gebracht en dat slechts in 82 gevallen een startvergoeding is gevraagd. Dat is te weinig om te zeggen dat het bedrijfsmodel op startvergoedingen rust. In een aantal gevallen was die vergoeding bovendien zo laag, afgezet tegen het aantal aanslagbiljetten, dat het volgens de rechtbank om een symbolische bijdrage ging. De percentages uit de toelichting, 58 procent startfees en 93 procent besparingsfees, waren niet met stukken onderbouwd. Ook ontbrak een factuur voor de dienstverlening aan de eiser zelf, zodat niet na te gaan was of de stukken een volledig beeld gaven. Stukken die partijen één dag voor of op de dag van de zitting indienden, liet de rechtbank wegens de goede procesorde buiten beschouwing. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond, vernietigde de uitspraak op bezwaar en stelde de waarden vast op € 307.000 (twee woningen), € 329.000 (twee woningen) en € 294.000. De heffingsambtenaar moet het griffierecht van € 53 vergoeden en wordt veroordeeld tot betaling van € 633,50 aan proceskosten, berekend met de vermenigvuldigingsfactoren (€ 1.332 x 0,125 en € 1.868 x 0,25).

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank: uitladen kinderwagen is geen uitstappen, parkeerboete Eindhoven blijft staan

Een automobilist die zijn auto op 14 november 2025 omstreeks 20.23 uur in Eindhoven in een parkeervak zette, kreeg een naheffingsaanslag parkeerbelasting omdat er geen geldig betaalbewijs zichtbaar was. Hij zou alleen even zijn vrouw en baby hebben laten uitstappen en de kinderwagen hebben uitgeladen. Volgens hem was dat geen parkeren, maar onmiddellijk in- of uitstappen, waarvoor geen parkeerbelasting verschuldigd is. De aanslag van € 79,40 bestaat uit € 0,60 aan parkeerbelasting en € 78,80 aan kosten van de naheffing. De heffingsambtenaar van de gemeente Eindhoven legde de aanslag op 21 november 2025 op aan een bv, waarschijnlijk de eigenaar of kentekenhouder van de auto. De man maakte bezwaar. Dat mocht, want volgens de rechtspraak van de Hoge Raad mag ook degene die feitelijk heeft geparkeerd bezwaar maken en beroep instellen. De heffingsambtenaar handhaafde de aanslag op 15 januari 2026. Daartegen stelde de man beroep in bij de rechtbank Oost-Brabant. De man kwam niet naar de zitting van 11 september 2026 en liet niet weten dat hij verhinderd was. De rechtbank ging ervan uit dat hij de uitnodiging wel had gekregen, omdat PostNL had vastgesteld dat de aangetekende brief op 15 juli 2026 op zijn adres was bezorgd en de brief niet terugkwam. De rechtbank wees het standpunt van de man af. Volgens vaste rechtspraak gaat het bij onmiddellijk in- of uitstappen alleen om de handelingen die echt het in- en uitstappen vormen. Activiteiten die daar geen direct verband mee houden, maar de stilstand wel langer maken, vallen onder parkeren. Zo is ook twee à drie minuten de auto achterlaten geen onmiddellijk in- of uitstappen. De foto's van de heffingsambtenaar spraken het verhaal van de man tegen. Daarop stond de auto in een parkeervak met gedoofde lampen. In of vlak bij de auto waren geen personen te zien en er was geen handeling zichtbaar die met het laten uitstappen van personen te maken kon hebben. De rechtbank vond dat de foto's een voldoende duidelijk beeld gaven van de auto en de omgeving. Dat het om een momentopname ging, veranderde daar niets aan: om de gestelde handelingen als onmiddellijk uitstappen te kunnen zien, moet een persoon direct bij de auto aanwezig zijn, en dat bleek niet uit de foto's. Daarmee stond vast dat er geschoten werd, in de zin van de parkeerverordening, dat er sprake was van parkeren en dat de man parkeerbelasting had moeten betalen. Omdat hij dat niet had gedaan, was de naheffingsaanslag terecht opgelegd. De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond. De naheffingsaanslag van € 79,40 blijft in stand.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank: parkeervergunning gold niet in straat, naheffing van € 81,20 blijft

Een Eindhovense automobilist zette zijn auto op 6 december 2025 neer aan een straat met betaald parkeren, ter hoogte van de apotheek. Hij had een parkeervergunning, maar die gold niet in dat deel van de stad. Parkeerbelasting betaalde hij niet. Bij een controle om 11.24 uur werd dat vastgesteld, waarna de heffingsambtenaar van de gemeente Eindhoven hem een naheffingsaanslag van € 81,20 oplegde: € 2,40 parkeerbelasting en € 78,80 aan kosten van de naheffing. Zijn bezwaar werd ongegrond verklaard. Voor de rechtbank erkende de man dat zijn vergunning op die plek niet gold. Hij deed een beroep op het vertrouwensbeginsel. Eerder dat jaar had hij in dezelfde straat geparkeerd en kreeg hij ook een naheffingsaanslag, van 29 april 2025. Die aanslag werd na bezwaar vernietigd, met de overweging dat hij daar met zijn vergunning mocht parkeren. Daaruit leidde hij af dat hij daar voortaan zonder te betalen kon staan. De heffingsambtenaar liet weten dat die vernietiging op een fout berustte. Destijds was niet gecontroleerd of de straat onder de vergunning viel. De rechtbank wijst erop dat een bestuursorgaan volgens vaste rechtspraak niet gehouden is een eerder gemaakte fout te laten voortduren. Wel moet het opgewekt vertrouwen respecteren totdat duidelijk is gemaakt dat dat vertrouwen eindigt. Hier achtte de rechtbank zulk vertrouwen niet gerechtvaardigd. Daar noemt zij drie redenen voor. Ten eerste moet een weggebruiker zelf nagaan waar zijn vergunning geldt. Dat had de man niet gedaan, zo gaf hij op de zitting toe. Ten tweede was hij na de vernietigde aanslag tweemaal op het geldende gebied gewezen. In de brief van 31 mei 2025, waarmee een kentekenwijziging werd doorgevoerd, stond een link naar een overzicht van de parkeergebieden, die hij niet aanklikte. Ook in een uitspraak op bezwaar van 1 augustus 2025 over een andere straat kreeg hij te horen dat zijn vergunning alleen binnen een bepaald gebied gold. Ten derde stond de auto in december niet op dezelfde plek als in april. Toen stond hij ter hoogte van een cafetaria, nu ter hoogte van de apotheek. Ook daarom kon hij uit de vernietiging van de eerdere aanslag niet afleiden dat hij elders in de straat gratis mocht staan. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De naheffingsaanslag van € 81,20 is terecht opgelegd en blijft staan.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
Rechtbank verlaagt WOZ-waarde parkeerterrein en paardenperceel in Land van Cuijk

Een eigenaar van een appartementencomplex, een parkeerterrein en een perceel met paardenstal en buitenbakken in Land van Cuijk kreeg een hogere WOZ-waarde en aanslag onroerendezaakbelasting voor 2025 dan zij redelijk vond. Het ging om vijf appartementen, een parkeerterrein van 69 m² voor drie auto's en een perceel van ruim 11.000 m² in een andere plaats. Zij bestreed zowel de waarden als de manier waarop de gemeente de appartementen had behandeld. De heffingsambtenaar van de gemeente Land van Cuijk stelde de waarden op 25 februari 2025 vast, per waardepeildatum 1 januari 2024. De appartementen kregen waarden van € 209.000, € 232.000 en tweemaal € 165.000. Het parkeerterrein werd gewaardeerd op € 6.000 en het perceel met opstallen op € 129.000. Na bezwaar bleven die bedragen staan, waarna de eigenaar beroep instelde bij de rechtbank Oost-Brabant. Eerst keek de rechtbank naar de vraag of de appartementen terecht als afzonderlijke objecten zijn aangeslagen. De eigenaar vond van niet: het complex is niet gesplitst in appartementsrechten, er is geen vereniging van eigenaren en de appartementen delen aansluitingen voor stroom, water en internet. De rechtbank wees dat af. Elk appartement is apart verhuurd, afzonderlijk af te sluiten en heeft een eigen keuken en badkamer. Dat maakt ze tot zelfstandige eenheden. Of er een splitsingsvergunning is of gedeelde aansluitingen bestaan, doet daarvoor niet ter zake. Ook het tweede bezwaar sneuvelde. De appartementen waren in april 2024 pas klaar na een renovatie, dus op 1 januari 2024 nog niet gereed. De gemeente mocht daarom uitgaan van de toestand op 1 januari 2025. De wet schrijft dat voor als een woning tussen de waardepeildatum en het begin van het belastingjaar verandert. Bij de waarde van de appartementen oordeelde de rechtbank dat de gemeente haar bewijslast had gehaald. Zij had drie vergelijkbare appartementen gebruikt die binnen een jaar voor de waardepeildatum waren verkocht, met geïndexeerde prijzen. De prijs per m² van de appartementen van de eigenaar lag zelfs duidelijk onder die van de vergelijkingsobjecten. Dat een van die objecten in een grotere plaats ligt en externe bergingen heeft, maakte ze niet onbruikbaar. De eigenaar renoveerde bovendien in 2024, terwijl de vergelijkingsobjecten uit 1999 en 2008 stammen. De WOZ-waarde van de woningen van andere eigenaren telt niet mee, omdat die niet verkocht zijn. Bij het parkeerterrein en het perceel lag het anders. Voor het parkeerterrein verwees de gemeente naar een advertentie voor een onverkocht perceel van 529 m² voor € 100 per m². De rechtbank vond dat onvoldoende: er is geen verkoopprijs bekend en het perceel is veel groter. Haar stelling dat parkeerplaatsen gemiddeld € 6.000 waard zijn, onderbouwde de gemeente niet. De eigenaar noemde € 3.000 zonder uitleg. Omdat geen van beiden de waarde aannemelijk maakte, bepaalde de rechtbank die zelf in goede justitie. Hetzelfde gebeurde bij het perceel met paardenstal. De rechtbank vond dat de opstallen terecht zijn meegeteld, omdat de eigenaar die door natrekking bezit: er is geen recht van opstal gevestigd. Hoe de gemeente tot de waarde kwam, bleef echter onduidelijk. Waar het bedrag van € 8,23 per m² grond vandaan kwam, werd niet uitgelegd en de verwijzing naar de Taxatiewijzer Agrarisch en de ervaring van de taxateur was te summier. De overgelegde verkoopcijfers van paardenhouderijen lagen veel hoger, waren oud en kwamen uit het hele land. Ook de eigenaar onderbouwde haar bedrag van € 40.000 niet, dus bepaalde de rechtbank ook hier zelf de waarde. De rechtbank verklaarde het beroep gegrond en vernietigde de uitspraak op bezwaar. Zij stelde de waarde van het parkeerterrein vast op € 5.800 en die van het perceel met opstallen op € 115.000, een verlaging van € 14.000 voor het perceel. De aanslag onroerendezaakbelasting wordt daarop verminderd. De gemeente moet het griffierecht van € 53 vergoeden en € 25,20 aan reiskosten betalen. Het verzoek om kosten voor beroepsmatige bijstand en verletkosten wees de rechtbank af, omdat die niet werden onderbouwd.

Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht
RBOBR:2026:7296
Rechtbank Oost-Brabant·
Bestuursrecht; Belastingrecht