Hof: heffingsambtenaar toont voldoende aan dat opbrengstlimiet niet is overschreden — GHSHE:2025:336
Opbrengstlimiet bij gemeentelijke en waterschapsheffingen
Eiser / verzoeker
belanghebbende, eigenaar van twee onroerende zaken
Verweerder / gedaagde
heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant
Hof verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank, omdat de heffingsambtenaar voldoende heeft aangetoond dat de opbrengstlimiet niet is overschreden.
- Belanghebbende laat zijn procedurele bezwaren over de hoorplicht en het inzagerecht in hoger beroep vallen en richt zich alleen nog op de opbrengstlimiet
- Zodra een belastingplichtige de opbrengstlimiet ter discussie stelt, moet de heffingsambtenaar inzicht geven in de kostendekkendheid, maar de uiteindelijke bewijslast blijft bij de belastingplichtige
- De heffingsambtenaar heeft met verwijzing naar de gemeentelijke en waterschapsbegroting voldoende inzicht gegeven in de betwiste personeels- en overheadkosten
- De enkele stelling dat kostenposten uit ongespecificeerde totaalbedragen bestaan, is onvoldoende om aan de toelichting van de heffingsambtenaar te twijfelen
- Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, zonder vergoeding van griffierecht of proceskosten
Samenvatting
Dezelfde vastgoedeigenaar die eerder bij de rechtbank Oost-Brabant tevergeefs procedeerde over drie gemeentelijke belastingaanslagen, probeerde het bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch opnieuw, ditmaal met een andere insteek. De rechtbank had op 17 maart 2023 alle drie zijn beroepen ongegrond verklaard, vooral op procedurele gronden: de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant had terecht van een hoorzitting mogen afzien omdat zijn bezwaar tegen de watersysteemheffing kennelijk ongegrond was, en een gebrek bij het ter inzage leggen van stukken had hem niet in zijn belangen geschaad.
In hoger beroep liet de man deze procedurele argumenten juist vallen. In plaats daarvan concentreerde hij zich volledig op de inhoudelijke vraag of bij de watersysteemheffing, de rioolheffing en de afvalstoffenheffing voor zijn twee woningen de opbrengstlimiet was overschreden, het uitgangspunt dat een gemeente of waterschap met zo'n heffing niet meer geld mag ophalen dan de geraamde kosten van de betreffende voorziening rechtvaardigen.
De man betwistte specifiek een aantal kostenposten: bij de watersysteemheffing ging het om personeelslasten en de kosten van ondersteunende diensten, bij de riool- en afvalstoffenheffing om overheadskosten. Volgens hem had de heffingsambtenaar onvoldoende inzicht gegeven in de omvang en samenstelling van deze posten om te kunnen beoordelen of ze terecht als kosten van de heffing waren meegenomen.
Het hof paste de vaste verdeling van bewijslast toe die de Hoge Raad in 2014 heeft geformuleerd voor dit soort geschillen. Zodra een belastingplichtige de opbrengstlimiet ter discussie stelt, moet de heffingsambtenaar inzicht geven in de kostendekkendheid van de verordening. Trekt de belastingplichtige vervolgens gemotiveerd specifieke kostenposten in twijfel, dan moet de heffingsambtenaar naar vermogen proberen die twijfel weg te nemen, zonder dat hij hoeft te bewijzen dat de twijfel ongegrond is. De uiteindelijke bewijslast voor de overschrijding zelf blijft bij de belastingplichtige liggen. Pas als een gemeente of waterschap de opbrengsten en lasten niet in redelijkheid op de geraamde bedragen had kunnen vaststellen, is er ruimte voor een rechterlijke correctie.
Het hof stelde vast dat de heffingsambtenaar naar vermogen inzicht had gegeven in de bestreden kostenposten, onder verwijzing naar de begroting van het waterschap, de gemeentelijke begrotingen en een gespecificeerde weergave van kosten en opbrengsten die al in de uitspraak op bezwaar was opgenomen. Daarmee had de heffingsambtenaar volgens het hof aannemelijk gemaakt dat ook de door de man aangevochten doorberekende kosten terecht als kosten van de heffing waren aangemerkt. De enkele stelling dat bepaalde posten uit ongespecificeerde totaalbedragen bestonden, vond het hof onvoldoende om aan die toelichting te twijfelen. Het was aan de man geweest om zijn twijfel met meer te onderbouwen dan hij had gedaan.
Het hof verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Voor een vergoeding van het griffierecht of van de proceskosten zag het hof geen aanleiding.
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:GHSHE:2025:986, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 09-04-2025, 23/723
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Bestuursrecht; Belastingrecht
ECLI:NL:GHSHE:2024:633, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 27-02-2024, 200.316.451_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2021:3713, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 14-12-2021, 200.261.856_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:GHSHE:2018:2270, Gerechtshof 's-Hertogenbosch, 29-05-2018, 200.151.871_01
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · Civiel Recht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Gerechtshof 's-HertogenboschRechtsgebied
Bestuursrecht; BelastingrechtZaaknummer
23/681 tot en met 23/683
Procedure
Hoger beroep
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechters
- mw. mr. M.E. Smorenburg
- mw. mr. J.K. Lanser
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.