Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:GHSHE:2025:336Bestuursrecht; Belastingrecht

Hof: heffingsambtenaar toont voldoende aan dat opbrengstlimiet niet is overschreden — GHSHE:2025:336

Opbrengstlimiet bij gemeentelijke en waterschapsheffingen

Eiser / verzoeker

belanghebbende, eigenaar van twee onroerende zaken

VS

Verweerder / gedaagde

heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant

Hof verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank, omdat de heffingsambtenaar voldoende heeft aangetoond dat de opbrengstlimiet niet is overschreden.

  • Belanghebbende laat zijn procedurele bezwaren over de hoorplicht en het inzagerecht in hoger beroep vallen en richt zich alleen nog op de opbrengstlimiet
  • Zodra een belastingplichtige de opbrengstlimiet ter discussie stelt, moet de heffingsambtenaar inzicht geven in de kostendekkendheid, maar de uiteindelijke bewijslast blijft bij de belastingplichtige
  • De heffingsambtenaar heeft met verwijzing naar de gemeentelijke en waterschapsbegroting voldoende inzicht gegeven in de betwiste personeels- en overheadkosten
  • De enkele stelling dat kostenposten uit ongespecificeerde totaalbedragen bestaan, is onvoldoende om aan de toelichting van de heffingsambtenaar te twijfelen
  • Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de uitspraak van de rechtbank wordt bevestigd, zonder vergoeding van griffierecht of proceskosten

Samenvatting

Dezelfde vastgoedeigenaar die eerder bij de rechtbank Oost-Brabant tevergeefs procedeerde over drie gemeentelijke belastingaanslagen, probeerde het bij het gerechtshof 's-Hertogenbosch opnieuw, ditmaal met een andere insteek. De rechtbank had op 17 maart 2023 alle drie zijn beroepen ongegrond verklaard, vooral op procedurele gronden: de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking Oost-Brabant had terecht van een hoorzitting mogen afzien omdat zijn bezwaar tegen de watersysteemheffing kennelijk ongegrond was, en een gebrek bij het ter inzage leggen van stukken had hem niet in zijn belangen geschaad.

In hoger beroep liet de man deze procedurele argumenten juist vallen. In plaats daarvan concentreerde hij zich volledig op de inhoudelijke vraag of bij de watersysteemheffing, de rioolheffing en de afvalstoffenheffing voor zijn twee woningen de opbrengstlimiet was overschreden, het uitgangspunt dat een gemeente of waterschap met zo'n heffing niet meer geld mag ophalen dan de geraamde kosten van de betreffende voorziening rechtvaardigen.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

De man betwistte specifiek een aantal kostenposten: bij de watersysteemheffing ging het om personeelslasten en de kosten van ondersteunende diensten, bij de riool- en afvalstoffenheffing om overheadskosten. Volgens hem had de heffingsambtenaar onvoldoende inzicht gegeven in de omvang en samenstelling van deze posten om te kunnen beoordelen of ze terecht als kosten van de heffing waren meegenomen.

Het hof paste de vaste verdeling van bewijslast toe die de Hoge Raad in 2014 heeft geformuleerd voor dit soort geschillen. Zodra een belastingplichtige de opbrengstlimiet ter discussie stelt, moet de heffingsambtenaar inzicht geven in de kostendekkendheid van de verordening. Trekt de belastingplichtige vervolgens gemotiveerd specifieke kostenposten in twijfel, dan moet de heffingsambtenaar naar vermogen proberen die twijfel weg te nemen, zonder dat hij hoeft te bewijzen dat de twijfel ongegrond is. De uiteindelijke bewijslast voor de overschrijding zelf blijft bij de belastingplichtige liggen. Pas als een gemeente of waterschap de opbrengsten en lasten niet in redelijkheid op de geraamde bedragen had kunnen vaststellen, is er ruimte voor een rechterlijke correctie.

Het hof stelde vast dat de heffingsambtenaar naar vermogen inzicht had gegeven in de bestreden kostenposten, onder verwijzing naar de begroting van het waterschap, de gemeentelijke begrotingen en een gespecificeerde weergave van kosten en opbrengsten die al in de uitspraak op bezwaar was opgenomen. Daarmee had de heffingsambtenaar volgens het hof aannemelijk gemaakt dat ook de door de man aangevochten doorberekende kosten terecht als kosten van de heffing waren aangemerkt. De enkele stelling dat bepaalde posten uit ongespecificeerde totaalbedragen bestonden, vond het hof onvoldoende om aan die toelichting te twijfelen. Het was aan de man geweest om zijn twijfel met meer te onderbouwen dan hij had gedaan.

Het hof verklaarde het hoger beroep ongegrond en bevestigde de uitspraak van de rechtbank. Voor een vergoeding van het griffierecht of van de proceskosten zag het hof geen aanleiding.

Betrokken rechters

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

23/681 tot en met 23/683

Procedure

Hoger beroep

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Nieuwe uitspraken van deze rechters

  • mw. mr. M.E. Smorenburg
  • mw. mr. J.K. Lanser
Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

GHSHE:2026:3109
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHSHE:2026:3104
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHSHE:2026:3108
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHSHE:2026:2988
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Bestuursrecht; Belastingrecht
GHSHE:2026:3001
Gerechtshof 's-Hertogenbosch·
Bestuursrecht; Belastingrecht