ECLI:NL:RBOBR:2025:5098, Rechtbank Oost-Brabant, 13-08-2025, 25/1341 — RBOBR:2025:5098
Samenvatting
Voorlopige voorzieningprocedure. Afwijzing verzoek schorsing omgevingsvergunning. De voorzieningenrechter weegt de belangen van verzoekers, vergunninghoudster en het college bij een schorsing van de omgevingsvergunning tegen elkaar af. Zij ziet geen aanleiding voor schorsing van de omgevingsvergunning. Daarbij speelt een rol dat het om een al jarenlang bestaande situatie gaat en het beroep binnen twee maanden op zitting wordt behandeld.
Betrokken advocaten
mr. A.A.M. Kuijken
verzoeker
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RVS:2026:215, Raad van State, 14-01-2026, 202401156/1/R2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RVS:2025:6179, Raad van State, 17-12-2025, 202402195/1/A2
Raad van State · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBROT:2025:13924, Rechtbank Rotterdam, 24-11-2025, ROT 23/7951
Rechtbank Rotterdam · Bestuursrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:7673, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 07-11-2025, BRE 24/8661
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Bestuursrecht; Omgevingsrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Bestuursrecht; OmgevingsrechtZaaknummer
25/1341
Procedure
Voorlopige voorziening
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- mw. mr. D.J. Hutten
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Brabants grondverzetbedrijf kreeg een last onder dwangsom omdat een grote partij kunstgrasafval veel langer dan toegestaan op het bedrijfsterrein lag opgeslagen. Het afval was afkomstig van een voormalig bedrijf in een andere gemeente en lag er volgens een controle van de omgevingsdienst sinds februari 2021. De vergunning staat opslag van afvalstoffen maximaal één jaar toe, of drie jaar als het bedrijf aantoont dat de opslag wordt gevolgd door nuttige toepassing. Ook die drie jaar waren overschreden. De omgevingsdienst Brabant Noord stelde de overtreding vast bij een controle in september 2024 en vroeg het bedrijf het afval vóór 1 december 2024 te verwijderen. Dat gebeurde niet. In februari 2025 werd bovendien een beginnende broeibrand geconstateerd op het terrein. Op 10 juni 2025 legde het college van gedeputeerde staten van Noord-Brabant een last onder dwangsom op: € 15.000 per constatering per week, met een maximum van € 90.000. Het bedrijf moest het afval uiterlijk 15 september 2025 hebben verwijderd. Bij latere controles in september 2025 en januari 2026 lag het afval nog grotendeels op het terrein. Het bezwaar van het bedrijf werd op 12 januari 2026 ongegrond verklaard. In beroep voerde het bedrijf twee argumenten aan. Eerst stelde het dat de provincie helemaal niet bevoegd was. Het afval lag deels op een tweede locatie, en volgens het bedrijf is sinds de invoering van de Omgevingswet op 1 januari 2024 voor die locatie het college van burgemeester en wethouders van Vught bevoegd. De twee locaties vormden volgens het bedrijf geen functionele eenheid en kunnen los van elkaar bestaan. De rechtbank volgt dat niet. De oude vergunning uit 2004, later gewijzigd, is verleend voor het hele bedrijf en rekent beide locaties tot één inrichting. Volgens de rechtbank moet daarom ook onder de Omgevingswet worden uitgegaan van één locatie. Daarmee voldoet de situatie aan de voorwaarden van het Omgevingsbesluit, op grond waarvan de provincie bevoegd blijft voor alle activiteiten op die locatie. Dat bij een nieuwe aanvraag een andere afbakening zou kunnen worden gekozen, doet daar niet aan af. Ook het argument dat het afval deels op andere plekken lag, helpt niet: het lag steeds op de locatie waarvoor het vergunningvoorschrift geldt. Het tweede argument was dat handhaven onevenredig zou zijn. Het bedrijf zei de gemeente uit de brand te hebben geholpen door het afval over te nemen en jarenlang tevergeefs een recycler te hebben gezocht, omdat de kunststofrecycling in Nederland was vastgelopen. Afvoeren naar een stortplaats zou strijdig zijn met het afvalbeleid. Het afvoeren van het afval heeft inmiddels circa € 400.000 gekost. Ook zou de provincie te laat hebben beslist op een vergunningaanvraag voor een andere locatie van het bedrijf, waar het afval had kunnen worden opgeslagen. De rechtbank wijst ook dit af. Handhaving staat volgens vaste rechtspraak van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State voorop en alleen bijzondere omstandigheden kunnen een reden zijn om af te zien van optreden, bijvoorbeeld concreet zicht op legalisatie. Dat is hier niet aan de orde. Het bedrijf koos zelf voor de opslag, kende het voorschrift en koos zelf voor bepaalde afzetkanalen. Dat het niet lukte binnen de termijn van drie jaar af te voeren, betekent niet dat het onmogelijk was. De kosten van afvoer vallen onder het ondernemersrisico. De broeibrand onderstreept volgens de rechtbank het milieubelang van de maximale opslagduur. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De last onder dwangsom blijft daarmee in stand. Het bedrijf krijgt het griffierecht niet terug en ontvangt geen vergoeding van de proceskosten.