Ex-partner moet ruim € 54.000 betalen voor verbouwing en keukenkosten — RBOBR:2026:5926
afwikkeling van verbouwingskosten en keukenaankoop na een verbroken relatie
Eiser / verzoeker
een aannemer en de ex-partner van gedaagde
Verweerder / gedaagde
de man in wiens woning was verbouwd
Vordering van de aannemer toegewezen tot € 21.561,69, vordering van de ex-partner toegewezen tot € 32.749,00; overige vorderingen van de ex-partner afgewezen.
- Ex-partners in geschil over verbouwingskosten en keukenaankoop na het stuklopen van hun relatie; de aannemer vorderde daarnaast betaling voor uitgevoerde werkzaamheden
- Ex-partner bewees met facturen, e-mails en een bankafschrift dat zij € 16.150,00 voor de keuken en € 2.750,00 voor de kookplaat had betaald
- Gedaagde slaagde niet in het bewijs van een gestelde afspraak om de verbouwingskosten gelijk te verdelen; een opgenomen gesprek wees juist op terugbetaling van voorschotten
- Vordering van de aannemer toegewezen tot € 21.561,69, vordering van de ex-partner voor voorgeschoten kosten toegewezen tot € 32.749,00; overige vorderingen afgewezen
- Gedaagde veroordeeld in de volledige proceskosten jegens de aannemer, maar de kosten tussen gedaagde en zijn ex-partner werden gecompenseerd vanwege hun relatie
Samenvatting
Een man moet in totaal ruim € 54.000 betalen aan zijn ex-partner en aan een aannemer, nadat de rechtbank oordeelde dat hij niet had bewezen dat hij en zijn ex-partner hadden afgesproken de verbouwingskosten van zijn woning gelijk te verdelen. De uitspraak is het sluitstuk van een langlopende procedure die volgde op het stuklopen van hun relatie.
De vrouw had tijdens de relatie een nieuwe keuken en een kookplaat voor de woning van de man laten plaatsen en daarnaast verschillende verbouwingskosten voorgeschoten. Nadat de relatie eindigde, ontstond een geschil over wie deze kosten uiteindelijk moest dragen. Naast de vrouw stapte ook een aannemer, die de verbouwingswerkzaamheden had uitgevoerd, naar de rechter om zijn onbetaalde rekening te innen.
In een eerder tussenvonnis had de rechtbank al bepaald dat de vrouw moest bewijzen dat zij daadwerkelijk € 16.150,00 voor de keuken en € 2.750,00 voor de kookplaat had betaald, en dat de man op zijn beurt moest bewijzen dat er een afspraak bestond om de door de vrouw voorgeschoten verbouwingskosten samen te delen. In dit eindvonnis beoordeelde de rechtbank de resultaten van die bewijsopdrachten.
De vrouw slaagde volgens de rechtbank ruimschoots in haar bewijsopdracht. Met facturen, e-mailcorrespondentie en een bankafschrift op haar naam liet zij zien dat zij zowel de keuken als de kookplaat volledig had betaald. Ook een handgeschreven bevestiging van de leverancier van de kookplaat, die zij pas na het tussenvonnis alsnog had opgevraagd, accepteerde de rechtbank als bewijs.
De man kwam er minder goed vanaf. Hij liet familieleden getuigen dat hij en zijn ex-partner tijdens een etentje hadden verteld dat zij de verbouwing samen zouden doen en dat zij de helft van de kosten zou betalen. Maar volgens de rechtbank bewees dat nog niet dat er een concrete afspraak bestond om de kosten uiteindelijk fifty-fifty te verdelen. Doorslaggevend was een geluidsopname van een gesprek tussen de man en de vrouw kort na hun breuk, waarin de man zelf zei dat hij nu een dikke schuld zou overhouden en dat het geld dat de vrouw had voorgeschoten had moeten worden terugbetaald. Daaruit bleek volgens de rechtbank juist dat de betalingen van de vrouw voorschotten waren die de man moest terugbetalen, en niet kosten die zij voor de helft voor haar rekening zou nemen. Ook een WhatsAppbericht van de man aan zijn zwager leverde onvoldoende bewijs op voor de gestelde afspraak.
Omdat de vrouw wel had bewezen wat zij had betaald en de man niet had bewezen dat er een verdeelafspraak bestond, wees de rechtbank haar vordering voor de voorgeschoten verbouwingskosten toe tot een bedrag van € 32.749,00. Twee andere vorderingen van haar, een schadevergoeding omdat de man haar spullen onbeheerd op straat had gezet en een vergoeding voor incassokosten, wees de rechtbank wel af. De aannemer kreeg zijn vordering voor de uitgevoerde verbouwingswerkzaamheden toegewezen tot € 21.561,69.
Wat de proceskosten betreft maakte de rechtbank onderscheid tussen de twee eisende partijen. Omdat de man tegenover de aannemer grotendeels in het ongelijk was gesteld, moest hij diens volledige proceskosten vergoeden, in totaal € 3.010,19. Tegenover zijn ex-partner werden de proceskosten echter gecompenseerd: omdat zij hadden samengewoond en het geschil rechtstreeks voortvloeide uit hun relatie, bepaalde de rechtbank dat ieder van hen de eigen kosten moest dragen.
Betrokken advocaten
Betrokken rechters
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:PHR:2026:85, Parket bij de Hoge Raad, 23-01-2026, 25/02576
Parket bij de Hoge Raad · Civiel Recht; Arbeidsrecht
ECLI:NL:HR:2026:53, Hoge Raad, 16-01-2026, 24/03157
Hoge Raad · Civiel Recht
ECLI:NL:HR:2025:1804, Hoge Raad, 28-11-2025, 24/04394
Hoge Raad · Civiel Recht; Verbintenissenrecht
ECLI:NL:HR:2025:1240, Hoge Raad, 05-09-2025, 24/03450
Hoge Raad · Civiel Recht; Burgerlijk Procesrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank Oost-BrabantRechtsgebied
Civiel RechtZaaknummer
C/01/401407 / HA ZA 24-112
Procedure
Bodemzaak
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
Nieuwe uitspraken van deze rechter
- dhr. mr. E.J.C. Adang
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Landbouwbedrijven in Nederland lijden volgens Stichting Droogteschade Waterwinning (SDW) schade doordat drinkwaterbedrijven grondwater onttrekken: de grond droogt uit, de opbrengst van gewassen daalt en er moet vaker worden herzaaid. Volgens de stichting wordt een groot deel van die schade nooit vergoed. Landbouwbedrijven moeten zelf het initiatief nemen en weten vaak niet eens dat zij schade lijden, omdat een tegenvallende oogst ook door het weer kan komen. De stichting begon daarom op 27 maart 2024 een collectieve actie tegen acht drinkwaterbedrijven: Brabant Water, Vitens, WMD Drinkwater, Waterbedrijf Groningen, Oasen, WML, Evides en PWN. SDW wilde een landelijke afwikkeling in één keer. Eerst zou worden berekend hoeveel droogteschade de bedrijven samen veroorzaken, met het Landelijk Hydrologisch Model (LHM) als basis. Dat bedrag zou vervolgens worden verdeeld over de drinkwaterbedrijven en over de landbouwbedrijven. Voor het verleden wilde SDW een betaling ineens, voor de toekomst een jaarlijkse uitkering. Daarnaast vroeg de stichting veertien verklaringen voor recht over zaken als de te gebruiken opbrengstgegevens, de normbedragen voor tuinbouw en biologische bedrijven, belastingschade en wettelijke rente. De rechtbank Oost-Brabant, zittingsplaats 's-Hertogenbosch, oordeelt dat die landelijke aanpak niet past in het wettelijk systeem. Een drinkwaterbedrijf is alleen aansprakelijk voor de schade die het zelf veroorzaakt in het invloedsgebied van zijn eigen onttrekkingen. Bij een verdeling van een landelijk totaalbedrag kan een bedrijf betalen voor schade die het niet heeft veroorzaakt, en dan ontbreekt het wettelijk vereiste verband tussen schade en schadeveroorzaker. Ook is niet vast te stellen of elk landbouwbedrijf daadwerkelijk droogteschade lijdt. Bedrijven die geen schade hebben, zouden toch een vergoeding kunnen krijgen. Het LHM is bovendien te grofmazig om op perceelsniveau te bepalen of er schade is. SDW erkent dat zelf in de dagvaarding. Over toekomstige onttrekkingen is helemaal geen aansprakelijkheid mogelijk zolang ze niet hebben plaatsgevonden. De vordering is daarom summierlijk ondeugdelijk, een zeldzame grond waarop een rechter een collectieve vordering zonder inhoudelijke behandeling kan afwijzen. Ook de verklaringen voor recht redden de zaak niet. Zo'n uitspraak kan helpen bij individuele schaderegelingen, maar leidt niet tot een gebundelde afhandeling. Per landbouwbedrijf moet nog worden uitgezocht wat de lokale grondwaterdaling was, welke maatregelen het drinkwaterbedrijf trof, of er al schade is vergoed en of de vordering is verjaard. Dat vraagt lokaal onderzoek, en ook binnen de categorieën die SDW voorstelde, zoals melkveebedrijven en akkerbouwbedrijven, zijn de vorderingen niet gelijksoortig genoeg. SDW heeft dus onvoldoende aannemelijk gemaakt dat de collectieve vordering efficiënter en effectiever is dan individuele procedures. De rechtbank laat de overige bezwaren van de drinkwaterbedrijven, onder meer over de representativiteit van SDW, onbesproken. SDW verliest en betaalt de proceskosten. De rechtbank gebruikt de mogelijkheid om het advocatensalaris te verhogen bij een summierlijk ondeugdelijke vordering, maar vervijfvoudigt het niet, zoals Oasen en PWN vroegen. De drinkwaterbedrijven konden gezamenlijk optrekken, en dat weegt mee. De rechtbank verdrievoudigt het salaris. Daarmee komt de rechtbank per drinkwaterbedrijf op € 42.556, bestaande uit € 688 griffierecht, € 41.679 salaris en € 189 nakosten. De rechtbank verklaart SDW niet-ontvankelijk in haar vordering en veroordeelt haar in de proceskosten van elk van de acht drinkwaterbedrijven, ieder € 42.556. Daarover is wettelijke rente verschuldigd als niet binnen veertien dagen na aanschrijving wordt betaald. De proceskostenveroordeling is uitvoerbaar bij voorraad.