Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2024:284Civiel Recht; Ondernemingsrecht

ECLI:NL:RBROT:2024:284, Rechtbank Rotterdam, 17-01-2024, C/10/658219 / HA ZA 23-468 — RBROT:2024:284

Samenvatting

Bestuurdersaansprakelijkheid. Geschil over de kwalificatie van een overeenkomst: is sprake van een consignatieovereenkomst of van commissiekoop?

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Betrokken advocaten

mr. H.F.C. Hoogendoorn

eiser

Hupkes c.s. advocaten, DE BILT

97 uitspraken
mr. B.R. Kleij

eiser

Yur Advocaten B.V., ROTTERDAM

47 uitspraken

Betrokken rechters

mr. B.J.M.P. Cremers. Het

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/10/658219 / HA ZA 23-468

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter legt oud-bestuurder bouwbedrijf bestuursverbod van vijf jaar op en laat € 650.000 voorschot betalen

Een aannemingsbedrijf uit Den Haag ging in augustus 2023 failliet, en de man die het bedrijf sinds de oprichting in 2016 als enig aandeelhouder in handen had, moet daar nu zelf voor opdraaien. De curator vorderde dat hij het gehele faillissementstekort betaalt, dat bij de dagvaarding € 1.745.540 bedroeg, en dat hij vijf jaar lang geen bestuurder meer mag zijn. De rechtbank Rotterdam wees dat grotendeels toe. De man was van 2019 tot oktober 2022 statutair bestuurder van het bedrijf. Daarna stond een ander als bestuurder ingeschreven, maar volgens de curator bleef de man feitelijk het beleid bepalen. Dat stelde de curator onbetwist, en de rechtbank nam het over. Daardoor gold de man ook voor de periode na oktober 2022 als bestuurder in de zin van de wet. De curator verweet hem vier dingen: een administratie die niet op orde was, waardoor een naheffingsaanslag omzetbelasting van € 1.028.593 definitief werd, het niet innen van een vordering van € 614.000 op Hotel Assendelft (opgericht door twee dochters van de man), het overhevelen van activiteiten naar een dochtervennootschap waardoor een lege huls met schulden achterbleef, en het niet terugvorderen van een lening van het bedrijf aan hemzelf van € 1.186.885. De man erkende dat de administratie niet op orde was en dat de jaarstukken niet of te laat waren gedeponeerd. De overige verwijten betwistte hij. Die erkenning was voor de rechtbank genoeg. Wie de administratieplicht of de publicatieplicht schendt, heeft zijn taak onbehoorlijk vervuld, en dan wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is. De man heeft dat vermoeden niet weerlegd. Op de overige verwijten ging de rechtbank daarom niet meer in. De man deed een beroep op matiging van het bedrag. Hij wees erop dat een grote opdrachtgever failliet ging en een vordering van ruim een miljoen euro onbetaald liet. De rechtbank ziet daarin geen reden om te matigen. Het bedrijf bleef doorwerken ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen, waardoor de man volgens de rechtbank zelf aan het oplopen van die vordering heeft bijgedragen. Over de aard en ernst van de schendingen had hij niets gesteld. Zijn stelling dat hij geen salaris trok, dat hij zich niet verrijkte en dat hij het bedrag toch nooit kan betalen, leverde evenmin een matigingsgrond op. Ook dat hij sinds oktober 2022 niet meer als bestuurder stond ingeschreven, helpt niet. Voor het bestuursverbod voerde de man aan dat dit een te zwaar middel was en sprak hij van een 'doodsimpel faillissement'. Dat onderbouwde hij niet. De twee andere vennootschappen waarvan hij bestuurder was, kregen de kans te reageren. Hij is daar inmiddels afgetreden en een nieuwe bestuurder is benoemd, dus het verbod raakt die bedrijven niet. De rechtbank verklaart voor recht dat de man zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en aansprakelijk is voor het faillissementstekort. Hij moet het gehele tekort betalen, zoals dat na de verificatievergadering vaststaat, plus de boedelschulden en faillissementskosten. Daarop moet hij nu al een voorschot van € 650.000 betalen. Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is. In die tijd mag hij geen bestuurder of commissaris van een rechtspersoon zijn en ook niet als feitelijk beleidsbepaler optreden. Verder betaalt hij € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
RBROT:2026:13956
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
RBROT:2026:12183
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Bestuurder moet PIR huurschuld meubelzaak betalen na onzorgvuldige liquidatie

Vastgoedbedrijf PIR verhuurde jarenlang een winkelruimte in Rotterdam aan een meubelzaak die meubels, woondecoratie en interieuraccessoires verkocht. In maart 2020 sloten beide partijen een nieuwe huurovereenkomst met een kortere opzegtermijn. Kort daarna brak de coronapandemie uit: bezoekers bleven weg uit de showroom en de omzet viel nagenoeg weg. Na de huur over maart en april 2020 nog te hebben betaald, bleef de meubelzaak in gebreke. PIR startte in juli 2020 een procedure tegen de meubelzaak om de huurachterstand te innen. Slechts twaalf dagen na betekening van die dagvaarding besloot de bestuurder van de meubelzaak, als aandeelhouder, het bedrijf te ontbinden. De bestuurder liet het vervolgens op een verstekvonnis aankomen: hij verweerde zich niet tegen de vordering van PIR, die in augustus 2020 bij verstek werd toegewezen voor een hoofdsom van € 24.799,76, opgelopen tot in totaal € 42.113,51 met rente en kosten. Omdat de meubelzaak inmiddels door liquidatie was opgehouden te bestaan, kon PIR dit bedrag niet meer bij de vennootschap zelf innen. PIR sprak daarom de (middellijke) bestuurder persoonlijk aan wegens bestuurdersaansprakelijkheid. PIR voerde eerst aan dat de bestuurder al bij het aangaan van de nieuwe huurovereenkomst in maart 2020 wist of had moeten weten dat de meubelzaak haar huur niet zou kunnen betalen. De rechtbank Rotterdam volgde dit niet: uit de jaarrekening over 2019 bleek dat het bedrijf er op dat moment financieel stabiel voor stond, en de latere betalingsproblemen waren volgens de rechtbank het gevolg van de destijds onvoorzienbare coronamaatregelen. Deze grondslag voor aansprakelijkheid ging dus niet op. Wel oordeelde de rechtbank dat de bestuurder een ernstig persoonlijk verwijt kon worden gemaakt van de manier waarop hij het bedrijf heeft geliquideerd. Hij ontbond de vennootschap vlak nadat hij op de hoogte was geraakt van de rechtszaak van PIR, en gaf daarna geen enkel inzicht in hoe de aanwezige bezittingen, met een balanswaarde van ruim € 203.000, te gelde waren gemaakt. Op zitting verklaarde hij dat showroommodellen en voorraad voor tienduizenden euro's waren verkocht en dat de opbrengst naar schuldeisers was gegaan, met voorrang voor wie 'het hardst aan de deur klopte'. Voor geen van die stellingen legde hij facturen, bankafschriften of andere administratie over. De rechtbank vond dat opmerkelijk, juist omdat PIR op dat moment al een rechtszaak had lopen en dus bepaald niet de minst zichtbare schuldeiser was. Daar kwam bij dat de bestuurder de onderneming korte tijd had overgedragen aan een voormalig werknemer, die een nieuwe vennootschap met vrijwel dezelfde naam en activiteiten oprichtte. Later nam de bestuurder die nieuwe vennootschap, inclusief de bedrijfsactiviteiten, voor een symbolisch bedrag van € 1 weer over. Volgens de rechtbank wees dit erop dat de onderneming feitelijk nooit is gestopt, maar in een andere BV is voortgezet zonder dat de oorspronkelijke, inmiddels geliquideerde vennootschap daarvoor iets ontving waarmee schuldeisers als PIR betaald hadden kunnen worden. Op deze manier bleef PIR onbetaald, terwijl de bestuurder de waarde van de onderneming voor zichzelf had behouden. De rechtbank concludeerde dat de bestuurder hiermee onrechtmatig jegens PIR had gehandeld en dat hij de schade moest vergoeden die daardoor is ontstaan, gelijk aan de onbetaald gebleven huur met rente. Zijn beroep om de schadevergoeding te matigen omdat hij geen persoonlijk voordeel zou hebben gehad en onvoldoende draagkracht zou hebben, wees de rechtbank af: hij had zijn financiële situatie op geen enkele manier onderbouwd. De rechtbank veroordeelde de bestuurder tot betaling van € 42.113,51 aan achterstallige huur met rente, € 1.375,95 aan deurwaarderskosten en € 1.196,14 aan buitengerechtelijke incassokosten. Ook moet hij de proceskosten van PIR van € 5.884,78 dragen. De apart gevorderde verklaring voor recht dat hij onrechtmatig had gehandeld, wees de rechtbank af omdat PIR daarbij naast de toegewezen betaling geen zelfstandig belang meer had.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Rechter schorst royement van lid van ATV Ommoord wegens gebrekkige onderbouwing

Een vrouw die lid is van Amateur Tuinders Vereniging Ommoord (ATV Ommoord) in Rotterdam werd op 27 september 2025 per direct uit haar lidmaatschap gezet. Aanleiding was een conflict met een buurvrouw op het volkstuinencomplex en e-mails die zij daarna naar het bestuur stuurde, waarin zij een bestuurslid beschuldigde van drugsgebruik en handtastelijk gedrag. Het bestuur kwalificeerde die beschuldigingen als smaad en laster en besloot haar te royeren. Het was al de tweede keer dat de zaak voor de rechter kwam. In een eerdere kort-gedingprocedure, in november 2025, schorste de voorzieningenrechter het royement omdat het bestuur de aanleiding voor de waarschuwing niet had gedocumenteerd en het besluit onvoldoende had gemotiveerd. Voorwaarde voor die schorsing was dat de vrouw beroep zou instellen bij de Algemene Ledenvergadering (ALV) van de vereniging. Dat beroep diende op 28 februari 2026. De vrouw was zelf niet aanwezig. De ALV handhaafde het royement met 36 stemmen voor, 1 tegen en 3 onthoudingen. Daarna vroeg de vrouw het bestuur schriftelijk om een toelichting op de beslissing en om een nieuwe ALV waar zij wel bij aanwezig kon zijn. Het bestuur reageerde niet. De vrouw stapte opnieuw naar de rechter. Zij vorderde schorsing van zowel het oorspronkelijke royementsbesluit als het ALV-besluit dat het in stand hield, en eiste toegang tot haar volkstuin, herstel van de elektriciteitsaansluiting van haar tuinhuisje en opschorting van een aangekondigde ontruiming. De voorzieningenrechter stelde vast dat de bezwaren tegen het royement nog steeds onbeantwoord zijn. Een lid kan alleen worden ontzet als zij in strijd handelt met de statuten, reglementen of besluiten van de vereniging. Maar ook in deze tweede procedure maakte ATV Ommoord niet concreet aannemelijk in strijd met welke regel de vrouw precies zou hebben gehandeld. Bovendien constateerde de rechter dat het bestuur in dit geding plotseling beweerde dat de vrouw de eigendommen van haar buurvrouw had vernield, terwijl dat in de eerste procedure onbetwist was gelaten. De rechter noemde dat een poging om achteraf een dossier op te bouwen, en oordeelde dat dit niet de plek daarvoor is. Ook de behandeling bij de ALV bood geen herstel. Uit de notulen bleek alleen een kale verwijzing naar de relevante statutaire artikelen, zonder uitleg over welke concrete gedraging het royement rechtvaardigde. Een verstoorde verhouding tussen het lid en het bestuur is volgens de rechter geen grond voor ontzetting. De voorzieningenrechter schorste beide besluiten en droeg ATV Ommoord op om de vrouw binnen 24 uur na betekening van het vonnis onbeperkt toegang te geven tot het verenigingsterrein en haar volkstuin, en de elektriciteitsvoorziening te herstellen. Zolang er in een bodemprocedure geen eindvonnis is, moet de vereniging haar als volwaardig lid behandelen, de ontruiming achterwege laten en haar geen nieuwe sancties opleggen op grond van de geschorste besluiten. De schorsing geldt onder de voorwaarde dat de vrouw binnen een maand na betekening van het vonnis een bodemprocedure start waarin zij de vernietiging van het royement vordert. ATV Ommoord kreeg een dwangsom opgelegd van € 100 per dag bij niet-nakoming, met een maximum van € 5.000, en werd veroordeeld tot betaling van de proceskosten van € 1.459.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht