Rechtbank ontneemt € 96.750 aan drugsdealer na procesafspraken met OM — RBROT:2026:15779
ontneming wederrechtelijk verkregen voordeel drugshandel
Eiser / verzoeker
Officier van justitie (Openbaar Ministerie)
Verweerder / gedaagde
Veroordeelde (verdachte in de onderliggende strafzaak)
Veroordeelde moet € 96.750 aan de staat betalen ter ontneming van wederrechtelijk voordeel, met maximaal 397 dagen gijzeling bij niet-betaling
- Het wederrechtelijk verkregen voordeel uit drugshandel is vastgesteld op € 96.750, gelijk aan de procesafspraken tussen OM en veroordeelde
- De rechtbank controleerde of de veroordeelde de procesafspraken vrijwillig en met kennis van de gevolgen aanvaardde en vond het proces eerlijk volgens artikel 6 EVRM
- De betalingsverplichting is gelijk aan het geschatte voordeel, omdat er geen reden was om daarvan af te wijken
- De maximale gijzeling bij niet-betaling is berekend op 397 dagen: 360 dagen voor de eerste € 50.000 plus 37 dagen voor de rest
Samenvatting
Een man uit Rotterdam moet € 96.750 aan de staat betalen omdat hij met drugshandel wederrechtelijk voordeel heeft behaald. De rechtbank Rotterdam legde hem die betalingsverplichting op op 5 november 2026. In de strafzaak zelf was hij al veroordeeld tot 30 maanden gevangenisstraf voor het samen met anderen bewerken, verwerken, afleveren en vervoeren van harddrugs tussen 1 november 2022 en 1 september 2024, voor het bezit van harddrugs op 2 september 2024 en voor witwassen op diezelfde dag.
De ontnemingszaak draait om de vraag hoeveel geld de man met die feiten heeft verdiend en dus moet terugbetalen. De officier van justitie vorderde dat bedrag in januari 2025. Het Openbaar Ministerie en de man, bijgestaan door zijn raadsman, hadden voor de zitting procesafspraken gemaakt over zowel de strafzaak als de ontneming. Daarin spraken zij af dat het wederrechtelijk verkregen voordeel en de betalingsverplichting allebei op € 96.750 zouden worden vastgesteld. De rechtbank was bij die afspraken niet betrokken en is er ook niet aan gebonden.
Op de zitting van 30 september en 5 november 2026 heeft de rechtbank gecontroleerd of de man de afspraken echt begreep. Hij verklaarde dat hij ze begreep, het ermee eens was en zich bewust was van de gevolgen. De rechtbank concludeerde dat hij vrijwillig, op basis van voldoende informatie en met kennis van de rechtsgevolgen akkoord was gegaan. Ook was volgens de rechtbank sprake van een eerlijk proces dat voldoet aan artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De verdediging betwistte de hoogte van de vordering niet.
De rechtbank steunt het bedrag op een rapport van de politie waarin het voordeel is berekend. Na een bijstelling door de officier van justitie, die als bijlage bij de procesafspraken is gevoegd, bleef het bedrag van € 96.750 over. Dat rapport vond de rechtbank voldoende onderbouwd en het bedrag niet onrechtmatig of ongegrond. Uit het vonnis in de strafzaak blijkt volgens de rechtbank dat de man de feiten heeft begaan en dat hij uit de opbrengst daarvan voordeel heeft gehaald. Omdat de rechtbank geen reden zag om af te wijken van het uitgangspunt dat de betalingsverplichting gelijk is aan het geschatte voordeel, werd ook die vastgesteld op € 96.750.
Betaalt de man niet en is het bedrag niet te verhalen, dan kan hij worden gegijzeld. De rechtbank rekent de maximale duur daarvan uit met een glijdende schaal: 360 dagen voor de eerste € 50.000 en daarbovenop 37 dagen voor de resterende € 46.750. Dat komt neer op 397 dagen.
De rechtbank stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel dus vast op € 96.750, legde de man een betalingsverplichting van datzelfde bedrag aan de staat op en bepaalde dat de gijzeling ten hoogste 397 dagen kan duren.
Betrokken advocaten
Gerelateerde uitspraken
ECLI:NL:RBAMS:2026:138, Rechtbank Amsterdam, 13-01-2026, 13-391252-24
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBNNE:2025:5607, Rechtbank Noord-Nederland, 17-12-2025, 25-005761
Rechtbank Noord-Nederland · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBAMS:2025:9241, Rechtbank Amsterdam, 27-11-2025, 13-227609-25
Rechtbank Amsterdam · Strafrecht; Europees Strafrecht
ECLI:NL:RBZWB:2025:8074, Rechtbank Zeeland-West-Brabant, 04-11-2025, 02-294509-24
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · Strafrecht
Gegevens
Datum uitspraak
Instantie
Rechtbank RotterdamRechtsgebied
StrafrechtZaaknummer
10-127677-24 (ontneming)
Procedure
Eerste aanleg - meervoudig
Op de hoogte blijven
Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.
vast rendement
- Vastgoed als zekerheid
- Kwartaalbetalingen
- Vanaf €30.000
Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.
Recente uitspraken
Een Rotterdamse strafrechter heeft een paar weken geleden de zaak behandeld van een man die wordt verdacht van deelname aan een criminele organisatie. In die zaak waren procesafspraken gemaakt tussen het openbaar ministerie en de verdachte, en de meervoudige kamer waarvan de rechter deel uitmaakte bevestigde die afspraken. Op 16 november 2026 zou dezelfde rechter drie strafzaken behandelen tegen medeverdachten uit dezelfde organisatie, over hetzelfde feitencomplex in dezelfde periode. Ook in die drie zaken waren procesafspraken gemaakt. De rechter vond dat hij daardoor niet meer vrij stond om die zaken te behandelen en diende op 12 november 2026 een schriftelijk verzoek in om zich te mogen verschonen. Verschoning is het middel waarmee een rechter zich terugtrekt uit een zaak om zijn onpartijdigheid te waarborgen. Over zo'n verzoek beslist niet de rechter zelf, maar een aparte verschoningskamer van de rechtbank. Die kamer kreeg toegang tot stukken uit de dossiers van de drie strafzaken en tot de procesafspraken uit de eerder behandelde zaak. De verschoningskamer ging uit van de regel dat een rechter wordt vermoed onpartijdig te zijn. Dat vermoeden wijkt alleen bij uitzonderlijke omstandigheden die zwaarwegende aanwijzingen geven dat de rechter vooringenomen is of dat de vrees voor vooringenomenheid bij een partij objectief gerechtvaardigd is. De kamer zag geen aanwijzing dat de rechter zelf niet onpartijdig zou zijn. Voor de vraag of de vrees voor partijdigheid objectief gerechtvaardigd is, woog zij de aangevoerde omstandigheden samen met het feit dat de rechter zelf om verschoning vroeg. Die combinatie vormt volgens de kamer op zichzelf een zwaarwegende aanwijzing. De verschoningskamer wees het verschoningsverzoek daarom toe. De rechter neemt de behandeling van de drie strafzaken, die op 16 november 2026 zouden beginnen, dus niet meer waar.