Naar inhoud
Juristi.nl
ECLI:NL:RBROT:2026:2669Civiel Recht; Ondernemingsrecht

Bestuurders hoofdelijk aansprakelijk voor misbruik van turboliquidatie om schuldeiser te omzeilen — RBROT:2026:2669

bestuurdersaansprakelijkheid wegens misbruik van turboliquidatie

Eiser / verzoeker

Holding B.V. (eisende partij, naam geanonimiseerd)

VS

Verweerder / gedaagde

Gedaagde 1 en gedaagde B.V. (bestuurders van ontbonden vennootschap)

Gedaagden zijn hoofdelijk veroordeeld tot betaling van € 56.412,29 schadevergoeding plus wettelijke rente en € 5.884,78 proceskosten.

  • Bestuurders zijn persoonlijk aansprakelijk wegens ernstig verwijtbaar handelen: verkoop van activa na dagvaarding, selectieve betaling van schuldeisers en turboliquidatie om de holding als schuldeiser te omzeilen.
  • De vereiste transparantie bij turboliquidatie op grond van artikel 2:19b BW is niet nageleefd: geen opgave van koopprijs, verdeling van opbrengsten of redenen voor het onbetaald laten van schuldeisers.
  • De schade wordt geschat op het volledige bedrag van de eerdere veroordeling (€ 56.412,29) omdat de bestuurders de benodigde financiële informatie niet hebben verstrekt, terwijl die uitsluitend in hun domein lag.
  • Het verweer dat de holding geen eigen schade heeft geleden omdat de vordering op een derdenbeding berustte, wordt verworpen: het eerdere vonnis heeft kracht van gewijsde en de holding heeft eigen schade geleden doordat het verhaal illusoir is gemaakt.
  • De vordering tot uitvoerbaarheid bij voorraad zonder zekerheidstelling wordt toegewezen; de enkele stelling dat de holding geen verhaal biedt is onvoldoende om daarvan af te wijken.

Samenvatting

Een holdingvennootschap uit Tilburg sleepte twee bestuurders van een inmiddels opgeheven vennootschap voor de rechter nadat die vennootschap een veroordelend vonnis niet naleefde. De rechtbank Rotterdam oordeelt dat de bestuurders onrechtmatig hebben gehandeld en hen een ernstig verwijt treft.

De kern van de zaak gaat over een aandelenverkoop uit 2020. De Tilburgse holding had alle aandelen in Forza Unita B.V. verkocht aan een andere vennootschap, met daarin de afspraak dat de bestuurder-verkoper nog ruim drie jaar beschikbaar zou blijven tegen een maandelijkse vergoeding van € 2.500 aan de holding. Vanaf oktober 2022 bleef die betaling uit. De holding stapte naar de rechter en dagvaardde de koper in maart 2023.

AI-zoekassistent

Beschrijf uw zaak. Wij vinden de juiste advocaat.

In één of twee zinnen matcht onze AI uw situatie direct met gespecialiseerde advocaten, desgewenst in uw regio.

Match uit 19.638 advocatenGratis en vrijblijvendResultaat in seconden

Tijdens de procedure deden de gedaagden een wrakingsverzoek tegen de rechter, dat in augustus 2024 ongegrond werd verklaard. Direct daarna, op 30 augustus 2024, besloten de bestuurders om de vennootschap via een zogeheten turboliquidatie te ontbinden. Bij turboliquidatie houdt een vennootschap direct op te bestaan als er geen baten meer zijn, zonder tussenkomst van een vereffenaar of curator. Al eerder, per 1 juli 2023, waren de activiteiten en goodwill van de vennootschap verkocht aan een partij genaamd Hollandse Jongens B.V. De opbrengst van die verkoop was aangewend om bepaalde schuldeisers te betalen, maar de holding bleef buiten schot. Zij werd hiervan niet op de hoogte gesteld.

Op 25 september 2024 veroordeelde de rechtbank de inmiddels ontbonden vennootschap alsnog tot betaling van € 42.350 plus rente en kosten. Dat vonnis bleek niet meer te verhalen: de bestuurders deelden de holding via een e-mail mee dat er niets meer te halen viel.

De rechtbank stelt vast dat de bestuurders de wet op transparantie bij turboliquidatie hebben geschonden. Die wet verplicht hen te beschrijven welke baten er waren, voor welk bedrag die te gelde zijn gemaakt, hoe de opbrengst is verdeeld en waarom bepaalde schuldeisers onbetaald zijn gebleven. Aan al die vereisten is niet voldaan. Zo is nergens opgegeven hoeveel Hollandse Jongens betaalde, welke schuldeisers werden voldaan en waarom de holding werd overgeslagen. Ook is de holding niet schriftelijk geïnformeerd over de deponeringen, zoals de wet voorschrijft.

De rechtbank trekt uit de gang van zaken de conclusie dat sprake is van betalingsonwil. De activiteiten werden verkocht nadat de dagvaarding was uitgebracht, het verweer in de rechtszaak werd voortgezet terwijl er volgens eigen zeggen al geen activa meer waren, en op cruciale momenten werd de holding bewust buiten de informatiestroom gehouden. Ook speelt mee dat de vennootschap een pand huurde van een gelieerde vennootschap van dezelfde bestuurder, waardoor de vraag rijst of die huurschuld wel en de vordering van de holding niet werd betaald.

De omvang van de schade kon de rechtbank niet precies vaststellen, omdat de bestuurders geen inzage hebben gegeven in de opbrengsten en de verdeling daarvan. Die informatie lag uitsluitend in hun domein. De rechtbank schat de schade daarom op het volledige bedrag van de eerdere veroordeling: € 56.412,29. De rechtbank veroordeelt de twee bestuurders hoofdelijk tot betaling van dit bedrag, vermeerderd met wettelijke rente over € 42.350 vanaf 26 september 2024. Daarnaast moeten zij de proceskosten van € 5.884,78 vergoeden. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.

Betrokken advocaten

mr. E.J.L. Mulderink

eiser

Koch Advocaten, BREDA

96 uitspraken
mr. M. Spaa

verweerder

TeekensKarstens advocaten notarissen, LEIDEN

46 uitspraken

Gerelateerde uitspraken

Gegevens

Datum uitspraak

Zaaknummer

C/10/701926 / HA ZA 25-518

Procedure

Eerste aanleg - enkelvoudig

Bron: officiële uitspraak op rechtspraak.nl

Op de hoogte blijven

Laat het weten als er hoger beroep of een vervolg komt in deze zaak.

Adv.Ynvest Fund
6%

vast rendement

  • Vastgoed als zekerheid
  • Kwartaalbetalingen
  • Vanaf €30.000
Meer informatie

Let op! Geen vergunning- en geen prospectusplicht voor deze activiteit.

Recente uitspraken

Rechter legt oud-bestuurder bouwbedrijf bestuursverbod van vijf jaar op en laat € 650.000 voorschot betalen

Een aannemingsbedrijf uit Den Haag ging in augustus 2023 failliet, en de man die het bedrijf sinds de oprichting in 2016 als enig aandeelhouder in handen had, moet daar nu zelf voor opdraaien. De curator vorderde dat hij het gehele faillissementstekort betaalt, dat bij de dagvaarding € 1.745.540 bedroeg, en dat hij vijf jaar lang geen bestuurder meer mag zijn. De rechtbank Rotterdam wees dat grotendeels toe. De man was van 2019 tot oktober 2022 statutair bestuurder van het bedrijf. Daarna stond een ander als bestuurder ingeschreven, maar volgens de curator bleef de man feitelijk het beleid bepalen. Dat stelde de curator onbetwist, en de rechtbank nam het over. Daardoor gold de man ook voor de periode na oktober 2022 als bestuurder in de zin van de wet. De curator verweet hem vier dingen: een administratie die niet op orde was, waardoor een naheffingsaanslag omzetbelasting van € 1.028.593 definitief werd, het niet innen van een vordering van € 614.000 op Hotel Assendelft (opgericht door twee dochters van de man), het overhevelen van activiteiten naar een dochtervennootschap waardoor een lege huls met schulden achterbleef, en het niet terugvorderen van een lening van het bedrijf aan hemzelf van € 1.186.885. De man erkende dat de administratie niet op orde was en dat de jaarstukken niet of te laat waren gedeponeerd. De overige verwijten betwistte hij. Die erkenning was voor de rechtbank genoeg. Wie de administratieplicht of de publicatieplicht schendt, heeft zijn taak onbehoorlijk vervuld, en dan wordt vermoed dat dit een belangrijke oorzaak van het faillissement is. De man heeft dat vermoeden niet weerlegd. Op de overige verwijten ging de rechtbank daarom niet meer in. De man deed een beroep op matiging van het bedrag. Hij wees erop dat een grote opdrachtgever failliet ging en een vordering van ruim een miljoen euro onbetaald liet. De rechtbank ziet daarin geen reden om te matigen. Het bedrijf bleef doorwerken ondanks de al langer bestaande betalingsproblemen, waardoor de man volgens de rechtbank zelf aan het oplopen van die vordering heeft bijgedragen. Over de aard en ernst van de schendingen had hij niets gesteld. Zijn stelling dat hij geen salaris trok, dat hij zich niet verrijkte en dat hij het bedrag toch nooit kan betalen, leverde evenmin een matigingsgrond op. Ook dat hij sinds oktober 2022 niet meer als bestuurder stond ingeschreven, helpt niet. Voor het bestuursverbod voerde de man aan dat dit een te zwaar middel was en sprak hij van een 'doodsimpel faillissement'. Dat onderbouwde hij niet. De twee andere vennootschappen waarvan hij bestuurder was, kregen de kans te reageren. Hij is daar inmiddels afgetreden en een nieuwe bestuurder is benoemd, dus het verbod raakt die bedrijven niet. De rechtbank verklaart voor recht dat de man zijn taak onbehoorlijk heeft vervuld en aansprakelijk is voor het faillissementstekort. Hij moet het gehele tekort betalen, zoals dat na de verificatievergadering vaststaat, plus de boedelschulden en faillissementskosten. Daarop moet hij nu al een voorschot van € 650.000 betalen. Het bestuursverbod van vijf jaar gaat in zodra het vonnis onherroepelijk is. In die tijd mag hij geen bestuurder of commissaris van een rechtspersoon zijn en ook niet als feitelijk beleidsbepaler optreden. Verder betaalt hij € 5.305,06 aan beslagkosten en € 11.963,21 aan proceskosten.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
RBROT:2026:16180
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
RBROT:2026:13956
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
RBROT:2026:12183
Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht
Bestuurder moet PIR huurschuld meubelzaak betalen na onzorgvuldige liquidatie

Vastgoedbedrijf PIR verhuurde jarenlang een winkelruimte in Rotterdam aan een meubelzaak die meubels, woondecoratie en interieuraccessoires verkocht. In maart 2020 sloten beide partijen een nieuwe huurovereenkomst met een kortere opzegtermijn. Kort daarna brak de coronapandemie uit: bezoekers bleven weg uit de showroom en de omzet viel nagenoeg weg. Na de huur over maart en april 2020 nog te hebben betaald, bleef de meubelzaak in gebreke. PIR startte in juli 2020 een procedure tegen de meubelzaak om de huurachterstand te innen. Slechts twaalf dagen na betekening van die dagvaarding besloot de bestuurder van de meubelzaak, als aandeelhouder, het bedrijf te ontbinden. De bestuurder liet het vervolgens op een verstekvonnis aankomen: hij verweerde zich niet tegen de vordering van PIR, die in augustus 2020 bij verstek werd toegewezen voor een hoofdsom van € 24.799,76, opgelopen tot in totaal € 42.113,51 met rente en kosten. Omdat de meubelzaak inmiddels door liquidatie was opgehouden te bestaan, kon PIR dit bedrag niet meer bij de vennootschap zelf innen. PIR sprak daarom de (middellijke) bestuurder persoonlijk aan wegens bestuurdersaansprakelijkheid. PIR voerde eerst aan dat de bestuurder al bij het aangaan van de nieuwe huurovereenkomst in maart 2020 wist of had moeten weten dat de meubelzaak haar huur niet zou kunnen betalen. De rechtbank Rotterdam volgde dit niet: uit de jaarrekening over 2019 bleek dat het bedrijf er op dat moment financieel stabiel voor stond, en de latere betalingsproblemen waren volgens de rechtbank het gevolg van de destijds onvoorzienbare coronamaatregelen. Deze grondslag voor aansprakelijkheid ging dus niet op. Wel oordeelde de rechtbank dat de bestuurder een ernstig persoonlijk verwijt kon worden gemaakt van de manier waarop hij het bedrijf heeft geliquideerd. Hij ontbond de vennootschap vlak nadat hij op de hoogte was geraakt van de rechtszaak van PIR, en gaf daarna geen enkel inzicht in hoe de aanwezige bezittingen, met een balanswaarde van ruim € 203.000, te gelde waren gemaakt. Op zitting verklaarde hij dat showroommodellen en voorraad voor tienduizenden euro's waren verkocht en dat de opbrengst naar schuldeisers was gegaan, met voorrang voor wie 'het hardst aan de deur klopte'. Voor geen van die stellingen legde hij facturen, bankafschriften of andere administratie over. De rechtbank vond dat opmerkelijk, juist omdat PIR op dat moment al een rechtszaak had lopen en dus bepaald niet de minst zichtbare schuldeiser was. Daar kwam bij dat de bestuurder de onderneming korte tijd had overgedragen aan een voormalig werknemer, die een nieuwe vennootschap met vrijwel dezelfde naam en activiteiten oprichtte. Later nam de bestuurder die nieuwe vennootschap, inclusief de bedrijfsactiviteiten, voor een symbolisch bedrag van € 1 weer over. Volgens de rechtbank wees dit erop dat de onderneming feitelijk nooit is gestopt, maar in een andere BV is voortgezet zonder dat de oorspronkelijke, inmiddels geliquideerde vennootschap daarvoor iets ontving waarmee schuldeisers als PIR betaald hadden kunnen worden. Op deze manier bleef PIR onbetaald, terwijl de bestuurder de waarde van de onderneming voor zichzelf had behouden. De rechtbank concludeerde dat de bestuurder hiermee onrechtmatig jegens PIR had gehandeld en dat hij de schade moest vergoeden die daardoor is ontstaan, gelijk aan de onbetaald gebleven huur met rente. Zijn beroep om de schadevergoeding te matigen omdat hij geen persoonlijk voordeel zou hebben gehad en onvoldoende draagkracht zou hebben, wees de rechtbank af: hij had zijn financiële situatie op geen enkele manier onderbouwd. De rechtbank veroordeelde de bestuurder tot betaling van € 42.113,51 aan achterstallige huur met rente, € 1.375,95 aan deurwaarderskosten en € 1.196,14 aan buitengerechtelijke incassokosten. Ook moet hij de proceskosten van PIR van € 5.884,78 dragen. De apart gevorderde verklaring voor recht dat hij onrechtmatig had gehandeld, wees de rechtbank af omdat PIR daarbij naast de toegewezen betaling geen zelfstandig belang meer had.

Rechtbank Rotterdam·
Civiel Recht; Ondernemingsrecht