Vrouw veroordeeld voor stalken ex-partner in Tilburg — RBZWB:2026:2238

Een vrouw zonder vaste woon- of verblijfplaats is veroordeeld voor het stalken van haar ex-partner in Tilburg. De rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelde dat zij in de periode van oktober 2024 tot januari 2025 stelselmatig inbreuk heeft gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van het slachtoffer.

De vrouw en het slachtoffer hadden in het verleden een affectieve relatie, die het slachtoffer eind 2020 abrupt beëindigde. Omdat de vrouw nooit een verklaring had gekregen voor de breuk, bleef zij contact proberen te zoeken. Ze hield zich veelvuldig op in de buurt van zijn woning, belde aan, deponeerde post-its in zijn brievenbus en zocht ook de woning van zijn zus en moeder op.

De politie voerde twee zogeheten stopgesprekken met de vrouw — op 13 en 31 december 2024 — en drong er met klem op aan dat zij ieder contact zou staken. Toch zette ze haar gedrag voort. Haar aanwezigheid was zo frequent dat ook buurtbewoners en spelende kinderen er last van ondervonden, zo blijkt uit een sfeerprocesverbaal van de politie.

De rechtbank stelde vast dat er sprake was van belaging in de zin van artikel 285b van het Wetboek van Strafrecht. Daarbij woog de rechter de aard, frequentie en intensiteit van de gedragingen mee. Hoewel de belaagde periode relatief kort was, waren de gedragingen dusdanig stelselmatig dat van stalking kon worden gesproken. Wel werd de vrouw partieel vrijgesproken: de rechtbank kon niet vaststellen dat zij het oogmerk had om het slachtoffer te bedreigen of hem vrees aan te jagen. Haar doel was uitsluitend contact maken om uitleg te krijgen.

Bij de strafoplegging hield de rechtbank rekening met de persoonlijke omstandigheden van de vrouw. Uit een reclasseringsrapport bleek dat zij kampt met langdurig alcoholmisbruik, psychische instabiliteit en suïcidale gedachten. Ze heeft zich aangemeld bij de Levenseindekliniek met een euthanasiewens. Ze heeft geen stabiele verblijfplaats, zwerft rond in Amsterdam, is rolstoelafhankelijk vanwege gedeeltelijk geamputeerde voeten en beschikt niet over een mobiele telefoon. De reclassering schat de kans op recidive als hoog in, maar de rechtbank zag geen aanleiding voor bijzondere voorwaarden of een maatregel, mede omdat de vrouw al geruime tijd geen contact meer had opgenomen met het slachtoffer.

De rechtbank legde de vrouw een onvoorwaardelijke gevangenisstraf op van 39 dagen, gelijk aan de eis van de officier van justitie, met aftrek van het reeds ondergane voorarrest.