Rechtbank veroordeelt TikTok-influencer (19) voor seks met meisje van 15, hoofdzakelijk voorwaardelijk Een toen 19-jarige TikTok-influencer had op 17 juli 2024 seksueel contact met een meisje van 15. Zij was een fan van hem, verliefd en door hem op zijn kosten naar zijn woonplaats gereisd. Het was de eerste keer dat ze elkaar fysiek ontmoetten, al hadden ze online al langer contact. Het meisje raakte daarna zwanger en onderging een abortus.
De officier van justitie vond de verklaring van het meisje betrouwbaar en eiste 12 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 voorwaardelijk, plus 240 uur taakstraf. De verdachte bekende dat hij haar oraal binnendrong met zijn penis en dat hij met zijn vinger vaginaal binnendrong. De rechtbank achtte die handelingen bewezen, net als het zoenen en het aanraken van haar ontblote borsten. Van vaginale penetratie met de penis sprak de rechtbank hem vrij. Het meisje wist aanvankelijk zelf niet zeker of dat had plaatsgevonden, en de zwangerschap en de forensische aanwijzingen bewezen dat niet buiten redelijke twijfel.
De verdediging vroeg vrijspraak. Volgens de raadsman ontbrak het ontuchtige karakter van de handelingen, omdat het meisje zelf het initiatief nam en de twee in dezelfde levensfase zaten. De rechtbank vatte dat op als een beroep op artikel 248, derde lid, van het Wetboek van Strafrecht, dat seks tussen leeftijdsgenoten in een gelijkwaardige situatie straffeloos maakt. De rechtbank ging uit van vrijwillig contact: het meisje was verliefd, danste na afloop met hem onder de douche en deed pas aangifte toen ze zwanger bleek en hij geen contact meer wilde. Toch verwierp ze het beroep. Een leeftijdsverschil van vier jaar is volgens de rechtbank niet meer gering, want als uitgangspunt geldt twee jaar. Daar kwam bij dat de verdachte als bekende influencer overwicht op haar had en wist dat zij andere verwachtingen had van het contact dan hij. Een gelijkwaardige situatie was er dus niet.
De rechtbank kwalificeerde het feit als verkrachting van een kind tussen 12 en 16 jaar. Ze benadrukte dat 'verkrachting' hier niet betekent dat er dwang was: de wet beschermt minderjarigen die hun seksuele grenzen nog onvoldoende kunnen bewaken.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat zij uitging van vrijwillig contact, dat de verdachte destijds jong was en niet eerder was veroordeeld, dat de reclassering het herhalingsrisico laag inschat en dat er veel tijd was verstreken. Het volwassenenstrafrecht bleef van toepassing, omdat de verdachte inmiddels ruim 21 is en zelfstandig functioneert. Omdat het taakstrafverbod geldt, kon de taakstraf niet de enige straf zijn en kwam daar een dag onvoorwaardelijke gevangenisstraf bij.
De rechtbank veroordeelde de verdachte tot 180 dagen gevangenisstraf, waarvan 179 dagen voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar, en tot een taakstraf van 240 uur. Verder moet hij het meisje € 12.500 immateriële schadevergoeding betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 17 juli 2024. Om de betaling te bevorderen legde de rechtbank ook de schadevergoedingsmaatregel op, met 87 dagen gijzeling als vervolgmiddel.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Man die huisgenoot met hamer op hoofd sloeg krijgt 160 uur taakstraf en voorwaardelijke cel Op 15 oktober 2025 kregen twee huisgenoten in hun gezamenlijke woning in Amsterdam ruzie. Dat conflict liep uit de hand: een man pakte een klauwhamer en sloeg daarmee op het hoofd van zijn huisgenoot. De huisgenoot liep een schedelbreuk op, met een indeuking van 6 tot 7 millimeter, een milde zwelling en een wond die gehecht moest worden.
De rechtbank Amsterdam moest vaststellen hoe vaak er was geslagen. De verdachte zei dat hij zich het zwarte moment voor zijn ogen niet goed kon herinneren en dat hij één keer, niet met kracht, had geslagen. De aangever verklaarde zowel in het ziekenhuis als later bij de politie dat hij drie keer met kracht was geslagen. Omdat de aangever direct gedetailleerd verklaarde en de verdachte zich het feit niet kon herinneren, vond de rechtbank de verklaring van de aangever aannemelijker. Zij stelde vast dat de man meermaals met kracht op het hoofd had geslagen.
De verdediging bepleitte vrijspraak van poging tot zware mishandeling, omdat het volgens haar om één slag met geringe kracht ging. Dat volgde de rechtbank niet. Het is algemeen bekend dat een harde klap op het hoofd letsel aan schedel en hersenen kan veroorzaken. Wie meermaals met kracht met een hamer, een hard en zwaar voorwerp, op een hoofd slaat, heeft volgens de rechtbank vol opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. De rechtbank sprak de man daarom schuldig aan poging tot zware mishandeling.
De raadsman deed ook een beroep op putatief noodweer(-exces): de man zou zich ten onrechte bedreigd hebben gevoeld nadat zijn huisgenoot zich groot en breed zou hebben gemaakt en de uitgang zou hebben versperd. Dat beroep slaagde niet. De rechtbank kon de aard, duur en intensiteit van het eerdere conflict niet vaststellen, en de verdachte zelf verklaarde dat het conflict niet eerder fysiek was geweest. Zijn licht verstandelijke beperking en spierziekte veranderen dat niet. Hij kon redelijkerwijs niet menen dat hij zich moest verdedigen.
Bij de straf liet de rechtbank meewegen dat de man mag van geluk spreken dat zijn huisgenoot niet ernstiger gewond raakte en dat het geweld plaatsvond op de plek waar het slachtoffer zich veilig hoort te voelen. Voor een voltooide zware mishandeling met een wapen noemen de oriëntatiepunten van het LOVS zeven maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf. De rechtbank vond cel hier toch niet passend: de man had geen strafblad, loopt al een jaar onder schorsing van de voorlopige hechtenis met voorwaarden en volgt een ambulante behandeling bij Arkin. Ook is hij vanwege zijn beperking en chronische ziekte kwetsbaar. De reclassering adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De rechtbank volgde de eis van de officier van justitie en legde een taakstraf van 160 uur op, met aftrek van het voorarrest, plus een voorwaardelijke gevangenisstraf van één maand met een proeftijd van twee jaar. Daarbij gelden drie bijzondere voorwaarden: een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling en beheersing van middelengebruik. De klauwhamer waarmee werd geslagen is verbeurdverklaard; een tweede hamer krijgt de man terug. De man moet het slachtoffer € 1.873,84 betalen, bestaande uit € 373,84 aan ziekenhuiskosten en € 1.500 aan immateriële schade, vermeerderd met wettelijke rente. De rechtbank legde daarvoor ook de schadevergoedingsmaatregel op.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Taakstraf voor man die pornofoto's van overleden dochter van vrouw naar haar stuurde Een man uit Rotterdam stuurde op 9 juli 2025 pornografische foto's van zichzelf en van de kort daarvoor overleden dochter van een vrouw naar die vrouw. Zij had daar niet om gevraagd. De vrouw voelde zich diep gekwetst en was bang dat de man de foto's ook aan anderen zou sturen. Ze ervoer het bovendien als een gebrek aan respect voor haar overleden dochter, die nooit zou hebben gewild dat haar moeder zulke foto's te zien kreeg.
Het gerechtshof Den Haag behandelde de zaak in hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 10 maart 2026. De politierechter had de man in eerste aanleg al veroordeeld tot een taakstraf van 70 uren. De man ging in hoger beroep. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. Het hof vernietigde het vonnis toch, omdat het een iets andere bewezenverklaring formuleerde dan de politierechter. Wat meer of anders was tenlastegelegd, achtte het hof niet bewezen, en daarvan sprak het de man vrij.
Bij de straf woog het hof de ernst van het feit zwaar mee. De man heeft de eerbaarheidsgevoelens van het slachtoffer diep gekwetst, en dat rekent het hof hem zwaar aan. Hij is eerder vele malen veroordeeld, maar niet voor feiten als dit. Uit het advies van Reclassering Nederland bleek dat er geen recent delictpatroon is: de laatste veroordeling in Nederland dateert uit 2017. Wel kwam de man het afgelopen jaar weer vaker in beeld bij politie en justitie. Na jaren dakloosheid woont hij sinds maart 2025 in een huurwoning in het project Housing First, met wekelijkse begeleiding. De reclassering schatte het risico op herhaling in als gemiddeld en adviseerde een straf zonder bijzondere voorwaarden. Een cocaïneverslaving speelt mee, maar volgens de reclassering is dat gebruik niet delictgerelateerd en is nu geen interventie nodig.
Ook de schadevergoeding kwam aan bod. De vrouw eiste € 500 voor immateriële schade. De verdediging wilde haar niet-ontvankelijk laten verklaren en vroeg anders om een forse matiging. Het hof wees het bedrag toe op grond van artikel 6:106 van het Burgerlijk Wetboek. Die bepaling geeft een bloedverwant tot in de tweede graad recht op een billijke vergoeding als de nagedachtenis van een overledene wordt aangetast. Door pornografische foto's van haar overleden dochter te sturen tastte de man de nagedachtenis van de dochter aan, en wel op een manier waarvoor zij zelf, als ze nog had geleefd, schadevergoeding had kunnen eisen.
Het hof veroordeelde de man tot een taakstraf van 70 uren, te vervangen door 35 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht. Daarnaast moet hij € 500 schadevergoeding betalen, vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 juli 2025. Het hof legde hem ook de schadevergoedingsmaatregel op: hij moet dat bedrag aan de Staat betalen ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling van ten hoogste 5 dagen als dwangmiddel. Betaalt hij op een van beide manieren, dan vervalt de andere verplichting.
Gerechtshof Den Haag · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 180 dagen cel op voor uitbuiting van verstandelijk beperkte vrouw als onbetaalde oppas Een vrouw uit Hoogezand liet jarenlang een verstandelijk beperkte jonge vrouw haar huishouden doen en voor haar kinderen zorgen, zonder daarvoor te betalen. De rechtbank Amsterdam veroordeelt haar voor mensenhandel in de vorm van arbeidsuitbuiting.
Het slachtoffer is een vrouw met cerebrale parese en een IQ van 59, wat overeenkomt met de ontwikkelingsleeftijd van een kind tussen 7 en 11 jaar. Zij werd op school gepest en kwam daardoor steeds vaker bij het gezin van de verdachte, dat haar in bescherming nam. Vanaf 2014 woonde zij bij de moeder van de verdachte, die haar uitbuitte, mishandelde en haar bankpas, uitkering en spaargeld beheerde. De moeder wordt in een aparte zaak vervolgd.
De verdachte liet het slachtoffer vanaf 2016 de kinderen verzorgen als zij bij haar moeder was. Toen zij vanaf de zomer van 2020 vlakbij woonde, moest het slachtoffer elke ochtend om 07:00 uur komen, de verdachte wakker maken en haar medicatie geven, de kinderen aankleden en naar school brengen, daarna huishoudelijke taken doen en de kinderen weer ophalen. Ook deed zij boodschappen, die deels van haar eigen rekening werden betaald. Voor de verdachte werden bovendien goederen en telefoonabonnementen op naam van het slachtoffer afgesloten.
De verdachte ontkende uitbuiting en zei dat het slachtoffer graag hielp en dat zij haar had gevraagd of ze echt wilde helpen. Dat verweer slaagt niet. De rechtbank oordeelt dat de verdachte wist dat het slachtoffer met iedereen meepraatte, geen nee durfde te zeggen en bang voor haar was. Zij maakte misbruik van de kwetsbare positie van het slachtoffer en van het overwicht dat zij en haar moeder op haar hadden. De verdachte gebruikte geen fysiek geweld. De rechtbank rekent het haar wel zwaar aan dat zij wist van de situatie bij haar moeder en er zelf van profiteerde, ook financieel.
Van medeplegen met haar moeder spreekt de rechtbank de verdachte vrij: er was geen nauwe en bewuste samenwerking gericht op de uitbuiting. Ook van de handelingen van de moeder, zoals vernederen, het afpakken van telefoon en bankpassen en het onthouden van vrije tijd, wordt zij vrijgesproken. Bewezen is wel dat zij van 1 januari 2016 tot en met 18 november 2021 het slachtoffer heeft laten werken en daar opzettelijk voordeel uit heeft getrokken.
Bij de straf weegt mee dat de verdachte een blanco strafblad heeft, de uitbuitingssituatie niet zelf creëerde en geen geweld gebruikte. Zij heeft een borderline-persoonlijkheidsstoornis, ADHD en functioneert op beneden gemiddeld tot zwakbegaafd niveau. De redelijke termijn is met 2 jaar en 4 maanden overschreden; zonder die overschrijding was het onvoorwaardelijke deel groter geweest. De officier van justitie eiste 29 maanden gevangenisstraf, waarvan 6 maanden voorwaardelijk.
De rechtbank legt een gevangenisstraf op van 180 dagen, waarvan 176 dagen voorwaardelijk met 2 jaar proeftijd, plus een taakstraf van 240 uur. Aan de voorwaardelijke straf zijn bijzondere voorwaarden verbonden: meldplicht, behandeling en begeleiding, controle op middelengebruik en een contactverbod met het slachtoffer. De verdachte moet het slachtoffer € 40.943,75 aan materiële schade (niet betaald loon) en € 5.000 aan immateriële schade betalen, met wettelijke rente vanaf 10 december 2018. Daarvoor krijgt zij ook een schadevergoedingsmaatregel van € 45.943,75. Het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis wordt opgeheven.
Rechtbank Amsterdam · 12 november 2026
Strafrecht Kantonrechter: aannemer en school aansprakelijk voor val van directrice op bevroren bouwplaats Op 3 december 2019 kreeg de directeur/bestuurder van een Brabantse school een rondleiding over de bouwplaats van de nieuwbouw. In de nacht ervoor had het gevroren. In het middengedeelte van de begane grond, de latere aula, was het gebouw nog niet wind- en waterdicht, en daar lag een betonvloer met aangevroren plassen. De directrice gleed uit en kwam op haar billen terecht. Haar hoofd maakte daarbij een harde heen-en-weerbeweging. Ze liep hersenletsel en een frozen shoulder op. Later werden ook Postcommotioneel Syndroom, duizeligheid en PTSS vastgesteld. Op een video die kort na de val is opgenomen, zegt het hoofd facilitaire zaken van de school dat het glad is, dat hij zelf bijna onderuit ging en dat er eigenlijk meteen zout op moet.
De vrouw stelde zowel de school (inmiddels gefuseerd tot SILFO) als aannemer Binx aansprakelijk, en trok ook hun verzekeraars MS Amlin en Allianz in de procedure. De school was haar werkgever en de aannemer bouwde het gebouw. Volgens haar hadden zij onvoldoende gedaan voor haar veiligheid. Ze vroeg een verklaring voor recht dat beiden de schade moeten vergoeden en een voorschot van € 40.000. Daarnaast voerde de school een vrijwaringsprocedure tegen de aannemer: als de school moet betalen, moet de aannemer dat terugbetalen.
Binx stelde dat het een ongelukkige samenloop van omstandigheden was. Bezoekers van een bouwplaats moeten volgens het bedrijf extra oplettend zijn, zeker na nachtvorst. Bovendien zou de bouwplaats die dagen gesloten zijn geweest en had niemand haar aangemeld. De kantonrechter toetste dit aan de zogeheten kelderluikcriteria, de maatstaf voor de vraag of iemand een ander aan een te groot risico blootstelt. De kans dat iemand op een aangevroren betonvloer uitglijdt is groot, de gevolgen kunnen ernstig zijn, en goed strooien of de toegang afsluiten was niet bezwarend. Dat de directrice niet op de gladheid bedacht was, vond de rechter begrijpelijk, want zelfs de twee ervaren begeleiders waren verrast. De verklaring van een voormalig uitvoerder van Binx, dat er vanwege de vorst niet werd gewerkt en bezoekers waren gewaarschuwd, woog weinig. Er werd die dag wel gewerkt (een trap werd geplaatst), de bewuste e-mail kon niet worden overgelegd en de vrouw was gewoon via de hoofdingang binnengelaten. Binx handelde daarom onrechtmatig.
Ook de school is aansprakelijk, op grond van de wettelijke zorgplicht van een werkgever. Die verantwoordelijkheid verdwijnt niet doordat de aannemer de veiligheid op de bouwplaats regelt. De school nodigde haar eigen directeur uit via medewerkers over wie zij zeggenschap had, en had de staat van de bouwplaats moeten laten inspecteren. Uitglijden over een aangevroren vloer is volgens de rechter geen alledaags risico. Het verweer dat de directrice zelf mede verantwoordelijk was voor de veiligheid, verwierp de rechter: zij bewaakte de voortgang van de bouw, had geen kennis van de veiligheidsregels en was na de eerste steenlegging niet meer op de bouwplaats geweest.
Het gevorderde voorschot van € 40.000 wees de rechter af. Het is nog onduidelijk welke klachten uit de val voortkomen en welke uit het arbeidsconflict met de school dat later ontstond. In de vrijwaringszaak slaagt de school maar deels. De bouwovereenkomst bevat een vrijwaringsbeding en maakt Binx verantwoordelijk voor de veiligheid, maar alleen voor de schade die rechtstreeks uit de val voortvloeit. Schade door het arbeidsconflict ligt te ver van het ongeval af om aan de aannemer toe te rekenen.
De kantonrechter verklaarde voor recht dat de school en Binx hoofdelijk aansprakelijk zijn voor de schade door het ongeval, op te maken bij staat, en veroordeelde hen hoofdelijk in de proceskosten van € 2.520,68. In de vrijwaring moet Binx de school vergoeden wat die aan de directrice moet betalen, voor zover dat de rechtstreekse gevolgen van de val betreft, en betaalt Binx € 931,40 aan proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Civiel Recht; Arbeidsrecht