Rechtbank veroordeelt BMW-dealerfamilie tot schadevergoeding na ontduiken meerwaarderegeling Na 33 jaar samenwerking in een commanditaire vennootschap voor een BMW-dealer in de buurt van de ASML-campus wilde een van de partners met pensioen. Bij zijn uittreding in 2022 sloot hij via zijn vennootschap afspraken over een geldlening van € 480.000 en een meerwaarderegeling: als het vastgoed van de dealervennootschap binnen 15 jaar aan een derde werd verkocht, zou hij recht hebben op 31 procent van de meerwaarde boven de vastgestelde waarde van € 1.782.500. In de tussentijd gold een rente van 10 procent per jaar.
Slechts enkele maanden na het sluiten van deze afspraken droeg de vennootschap het vastgoed echter over aan een vennootschap van de kinderen van de andere partner, loste de geldlening vervroegd af en stelde dat de meerwaarderegeling daarmee was uitgewerkt. De uittredende partner stelde dat mondeling was afgesproken dat zo'n overdracht binnen de familie niet als vervreemding in de zin van de meerwaarderegeling zou gelden, zodat de regeling nog steeds van kracht was.
In een voorlopig getuigenverhoor verklaarde de uittredende partner dat hij op 24 december 2021 uitdrukkelijk had gevraagd wat er zou gebeuren bij overdracht aan de kinderen. De andere partner zou hebben geantwoord dat die vraag na 33 jaar samenwerking niet gesteld hoefde te worden en dat zo niet met elkaar werd omgegaan. De adviseur die bij dat gesprek aanwezig was, kon bevestigen dat de vraag was gesteld, maar herinnerde zich het antwoord niet meer. De andere partner ontkende dat het onderwerp zo aan de orde was geweest, maar deed dat in de ogen van de rechtbank weinig stellig.
De rechtbank oordeelde dat de mondelinge afspraak was bewezen. Zij wees op de geloofwaardigheid van de verklaring van de uittredende partner, op de ondersteuning die de verklaring van de adviseur bood door diens opvallende geheugenverlies over een essentieel punt, en op de niet-overtuigende ontkenning van de andere partner. Doorslaggevend was ook de zakelijke ratio van de constructie: als een interne overdracht de meerwaarderegeling al zou beëindigen, hadden die afspraken geen enkele reële betekenis. De wederpartij kon die zakelijke logica niet weerleggen.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de bestuurders persoonlijk aansprakelijk zijn, omdat zij welbewust hebben meegewerkt aan een transactie die de uittredende partner zou benadelen en de dealervennootschap leeg achterliet. Ook de vennootschap van de kinderen is aansprakelijk: gelet op de nauwe familiebanden en hun actieve rol in de onderneming konden de kinderen niet onwetend zijn geweest van de wanprestatie.
De rechtbank verklaarde voor recht dat de meerwaarderegeling nog steeds geldt en veroordeelde alle gedaagden hoofdelijk tot vergoeding van de schade, waaronder de gederfde rente en de eventuele gederfde meerwaarde bij een toekomstige verkoop aan een derde. De vier gedaagden moeten ook de proceskosten betalen, begroot op € 23.971,92.
Rechtbank Oost-Brabant · 28 oktober 2026
Civiel Recht Gerecht Curaçao: Xibi handelde onrechtmatig door rol van VMSC over te nemen na veroordeling tot € 73 miljoen Op 13 mei 2024 veroordeelde het gerecht in Curaçao VMSC Curazao tot betaling van bijna USD 73 miljoen aan Caterpillar Crédito, de financieringstak van de Caterpillar-groep. Wat daarna gebeurde, is nu het onderwerp van een nieuwe procedure. Binnen enkele maanden nam een zusterbedrijf, Xibi, de rol van VMSC over. Volgens Cat Crédito was dat bedoeld om te voorkomen dat zij haar geld nog kon verhalen.
VMSC was jarenlang het kanaal waarlangs de internationale betalingen van de Venezolaanse Caterpillar-dealer Venequip, en later van het samenwerkingsverband Consorcio, liepen. VMSC beschikte daarvoor over een dollarrekening. Na het vonnis van 13 mei 2024 gebeurde het volgende. Op 8 maart 2024 nam de bestuurder van VMSC en Consorcio, [betrokkene 2], de aandelen in Xibi over en werd bestuurder van Xibi. In juli 2024 werd de statutaire doelomschrijving van Xibi gelijkgetrokken met die van VMSC. In augustus 2024 lanceerde Xibi een website met dezelfde producten, hetzelfde telefoonnummer en hetzelfde mailadres als VMSC. Vanaf medio 2024 liet [betrokkene 2] klanten weten dat zij voortaan op de rekening van Xibi moesten betalen. Cat Crédito kon via een bankbeslag slechts USD 32.000 van de toegewezen vordering incasseren. Het hof bekrachtigde het vonnis op 16 juni 2026; VMSC heeft cassatieberoep ingesteld, dat nog loopt.
Cat Crédito vorderde primair dat VMSC en Xibi worden vereenzelvigd, zodat zij haar vordering ook op Xibi kon verhalen. Subsidiair vroeg zij een verklaring dat Xibi onrechtmatig had gehandeld, met veroordeling tot schadevergoeding. In een incident vorderde zij bovendien inzage in documenten van VMSC en Xibi, om haar stellingen over het plan van de twee vennootschappen verder te onderbouwen.
Het gerecht wees de vereenzelviging af. Volgens de rechtspraak van de Hoge Raad is vereenzelviging alleen gerechtvaardigd in uitzonderlijke omstandigheden, en daartoe had Cat Crédito niets gesteld buiten haar betoog dat sprake was van misbruik van het identiteitsverschil. Ook de klassieke grondslag voor misbruik van identiteitsverschil ging hier niet op: dat vraagt in beginsel dat dezelfde persoon beide rechtspersonen beheerst. De uiteindelijk belanghebbende van VMSC is [betrokkene 1], die van Xibi is [betrokkene 2]. De stelling dat [betrokkene 2] tot de familiekring van [betrokkene 1] behoort, vond het gerecht te speculatief.
Toch werd Xibi aansprakelijk gehouden. Het gerecht overwoog dat ook een rechtspersoon onrechtmatig kan handelen door mee te werken aan het overnemen van de activiteiten van een andere rechtspersoon, terwijl zij weet dat dit gebeurt om verhaal van een rechterlijke veroordeling te frustreren. Dat was hier het geval. Het ging niet om het eenvoudig wisselen van dienstverlener door Consorcio, maar om een doelbewuste operatie. De geldstromen werden aan het bereik van Cat Crédito onttrokken, en de operatie slaagde daarin. Xibi wist van het doel, want haar bestuurder was de initiatiefnemer en zijn kennis wordt aan haar toegerekend. Dat het Consorcio vrijstond om van VMSC af te stappen, deed niet ter zake: de vraag was of Xibi aan de operatie mocht meewerken. Volgens het gerecht had Xibi daarvan moeten afzien. Of er daadwerkelijk vermogen van VMSC naar Xibi is gegaan, was daarvoor niet bepalend; de actieve medewerking aan het omleiden van de geldstromen was al onrechtmatig.
De hoogte van de schade wordt in deze procedure niet vastgesteld. Daarvoor is een schadestaatprocedure nodig, en die verwijzing was al mogelijk omdat schade aannemelijk is. Het argument van VMSC en Xibi, onderbouwd met een deskundigenrapport, dat VMSC toen al niet meer winstgevend was, was daarvoor onvoldoende.
De incidentele vordering tot inzage in bescheiden, op grond van artikel 843a Rv, werd afgewezen. Voor de subsidiaire vordering was inzage niet nodig, omdat die ook zonder toewijsbaar was; een debat over de hoogte van de schade kan in de schadestaatprocedure worden gevoerd. Voor de primaire vordering had inzage nog van belang kunnen zijn, maar Cat Crédito had niets aangedragen dat wees op uitzonderlijke omstandigheden voor vereenzelviging.
Het gerecht verklaarde voor recht dat Xibi onrechtmatig heeft gehandeld en veroordeelde Xibi tot vergoeding van de schade, op te maken bij staat. Omdat VMSC en Xibi grotendeels in het ongelijk zijn gesteld, moeten zij de proceskosten van Cat Crédito betalen van Cg 12.786,50, plus Cg 250 aan nakosten. In het incident moet Cat Crédito de proceskosten van VMSC en Xibi vergoeden van Cg 12.000, plus Cg 250 aan nakosten.
Gerecht in eerste aanleg van Curaçao · 9 november 2026
Civiel Recht Rechter wijst claim af: inklaring auto Sint Eustatius niet vertraagd door EJL Een vrouw op Sint Eustatius liet haar auto en huisraad vanuit Sint Maarten naar het eiland verschepen. Een groot deel van de huisraad zat in de auto. De auto kwam beschadigd en vervuild aan. Omdat zij haar auto pas dagen na aankomst van het schip kon meenemen, huurde zij zes dagen een vervangende auto. Die kosten wilde zij verhalen op EJL Services BV, het bedrijf dat als lokaal agent van het vrachtschip de inklaring verzorgde.
In deze zaak, die speelt bij het Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba, zittingsplaats Sint Eustatius, vorderde de vrouw USD 35 voor het wassen van haar auto, USD 90 voor de vervangende auto en USD 150 aan buitengerechtelijke kosten. Zij verweet EJL vertraging bij de afhandeling van de inklaring. EJL voerde verweer.
Het Gerecht reconstrueerde de gang van zaken aan de hand van de stukken en wat er op de zitting van 13 oktober 2026 is besproken. De vrouw benaderde EJL op 22 juni 2026. EJL waarschuwde toen dat de douaneprocedure tijd kost en dat zij haar lading mogelijk niet meteen zou krijgen. Omdat zij nog niet op Sint Eustatius stond ingeschreven, gold een tijdelijke procedure: na de aangifte moet de Douane in Bonaire per e-mail een zekerheidstelling (borg) goedkeuren, pas daarna kan de borg worden betaald en volgt de vrijgave.
Op 23 juni leverde de vrouw haar goederen en de volledig beladen auto in Sint Maarten af bij het schip de Orion. Het schip kwam op 24 juni aan op Sint Eustatius. Dezelfde dag wilde zij haar spullen al meenemen, maar EJL legde uit dat eerst de douaneprocedure moest worden doorlopen. Partijen spraken af dat EJL de inklaring op donderdagochtend 25 juni zou doen. EJL deed die ochtend de aangifte en vroeg om 06.49 uur de zekerheidstelling aan bij de Douane in Bonaire. Die bleek wegens een teamdag de hele dag gesloten, wat EJL de vrouw diezelfde middag meldde.
Op vrijdag 26 juni om 07.42 uur gaf de Douane toestemming om de borg te betalen. EJL stuurde om 10.40 uur de factuur naar het Openbaar Lichaam Sint Eustatius, de werkgever van de vrouw die de kosten zou dragen, en naar de vrouw zelf. Zij liet om 12.46 uur via WhatsApp weten dat de factuur al betaald was. Dat klopte niet: het Openbaar Lichaam maakte de USD 9.098,48 pas op 29 juni over. EJL stuurde de borg van USD 6.274,20 direct door aan de Belastingdienst. Om 15.30 uur ontmoetten partijen elkaar in de haven, waar de Douane definitief goedkeurde en de vrouw haar auto meenam.
Volgens het Gerecht kan op grond van deze feiten en chronologie niet worden gezegd dat enige vertraging aan EJL te wijten is. De vordering, die op die verweten vertraging rust, kan daarom niet worden toegewezen.
Het Gerecht wijst de vorderingen af. De vrouw moet de proceskosten van EJL betalen, begroot op USD 535,58, plus USD 138 aan nakosten zonder betekening of USD 222 na betekening van het vonnis, en bij niet-betaling de wettelijke rente vanaf 24 november 2026. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad.
Gerecht in eerste aanleg van Bonaire, Sint Eustatius en Saba · 10 november 2026
Civiel Recht; Verbintenissenrecht Rechtbank wijst schadeclaim van artiest tegen manager af: geen onrechtmatig handelen bij Sony-deal Een bekende Nederlandse artiest (artiestennaam geanonimiseerd) spande een rechtszaak aan tegen zijn voormalige manager en diens bedrijf Performer Matters B.V., zijn voormalige advocaat en diens kantoorgenoten en vennootschappen. De artiest eiste € 340.500 aan schadevergoeding omdat zijn manager bij een distributiedeal met Sony Music Entertainment Netherlands B.V. volgens hem ten onrechte 15 procent van de bruto-contractwaarde als managementvergoeding zou hebben opgestreken, in plaats van 15 procent van de netto-opbrengsten. Dat verschil liep op tot € 450.000 die aan het bedrijf van de manager werd uitgekeerd van de eerste Sony-betaling van € 1.000.000.
De artiest stelde dat zijn manager en zijn advocaat hun zorgplicht hadden geschonden door zonder zijn toestemming en medeweten dit bedrag te laten uitbetalen via Stichting Performer Matters. Ook zou er sprake zijn geweest van belangenverstrengeling omdat zowel de manager als de advocaat bestuurder respectievelijk aandeelhouder van die stichting waren.
De rechtbank oordeelt dat van onrechtmatig handelen geen sprake is. Een verschil van mening over de uitleg van een overeenkomst maakt het handelen van de wederpartij niet al onrechtmatig. De rechtbank stelt vast dat de werkwijze bij de Sony-deal niet afweek van die bij eerdere deals, zoals met Talpa en RTL. Bij die deals ontving Performer Matters B.V. ook steeds meteen 15 procent van de bruto-contractwaarde, ook als de betaling in meerdere termijnen plaatsvond. Bovendien heeft de artiest niet weersproken dat de deal en de managementvergoeding uitgebreid met hem zijn besproken. En een toestemmingsvereiste voor de uitbetaling aan de manager bleek nergens uit.
Van belangenverstrengeling is de rechtbank evenmin gebleken. Het feit dat iemand bestuurder of aandeelhouder is van een stichting brengt op zichzelf geen belangenverstrengeling mee, en de artiest heeft niet onderbouwd hoe dit tot onrechtmatig handelen zou hebben geleid.
De artiest had daarnaast drie alternatieve grondslagen aangevoerd. Hij stelde dat hij had gedwaald bij het aangaan van de managementovereenkomst, maar kon geen feiten of omstandigheden aandragen waaruit bleek dat hij destijds was uitgegaan van een onjuiste voorstelling van zaken. Zijn beroep op onvoorziene omstandigheden, omdat een distributieovereenkomst in 2013 nog ongebruikelijk zou zijn geweest in de Nederlandse muziekbranche, slaagde evenmin: hij had dit niet onderbouwd en had niet duidelijk gemaakt waarom iets anders had moeten worden afgesproken. Tot slot bood ook een beroep op de beperkende werking van redelijkheid en billijkheid geen uitkomst, omdat de artiest hiervoor onvoldoende feiten had aangedragen.
De rechtbank wees alle vorderingen van de artiest af en veroordeelde hem in de proceskosten: € 14.054 aan de manager, Performer Matters B.V. en Stichting Performer Matters, en nogmaals € 14.054 aan de voormalige advocaat, diens kantoorgenoot en PK Holding B.V.
Rechtbank Amsterdam · 28 oktober 2026
Civiel Recht Rechter laat persbureau één camera terugkrijgen in ruzie met fotograaf over apparatuur Een persbureau in Noord-Nederland en een fotograaf die jarenlang voor dat bureau werkte, liggen met elkaar overhoverhoop over de vraag wie eigenaar is van de camera- en videoapparatuur die in die jaren is aangeschaft. Het persbureau, dat nieuwsfoto's en video's verkoopt aan televisieprogramma's, kranten en websites, wilde de apparatuur terug en vorderde in kort geding afgifte van een groot aantal zaken, op straffe van een dwangsom, of anders een vervangende schadevergoeding. Daarnaast vroeg het een voorschot van € 1.982,39 op de schade die het door inkomstenderving zou hebben geleden.
De fotograaf en de eigenaar van het bureau werkten vanaf omstreeks 2016 samen en raakten bevriend. De fotograaf maakte foto's en video's en deed websitebeheer, maar kreeg niet structureel een vergoeding op zijn bankrekening. In plaats daarvan betaalde het bureau schuldeisers van hem, tot en met juli 2024. Hij ontving een bijstandsuitkering en kampte met schulden. Later kreeg hij onder meer boodschappen, tankbeurten en een kilometervergoeding. In juni 2026 liep de samenwerking af na een hoogopgelopen ruzie. Een sommatie om de apparatuur terug te brengen volgde op 2 juli 2026.
De voorzieningenrechter beoordeelde eerst of het bureau zich kon beroepen op de schriftelijke overeenkomst van opdracht van 3 november 2021. Dat kan niet, oordeelde hij voorlopig. Het bureau had zelf in de dagvaarding gesteld dat de fotograaf 'in natura' werd betaald, zodat zijn uitkering niet zou worden gekort. Een WhatsAppbericht van de eigenaar aan de vader van de fotograaf wees dezelfde kant op. Volgens de rechter hebben partijen daarmee een uitkeringsinstantie misleid en in strijd met de wet gehandeld. Dat het bureau ter zitting zijn stellingen aanpaste, nadat de rechter had gewezen op de gelijkenis met uitkeringsfraude, vond hij ongeloofwaardig.
Over de eigendom van de apparatuur konden beide partijen de rechter niet overtuigen. Ze namen allebei wisselende en tegenstrijdige standpunten in. De fotograaf beweerde dat de camera's als betaling aan hem waren gegeven, maar dat past niet bij zijn eigen brief aan het Werkplein uit 2021, waarin hij schreef dat hij een camera in bruikleen had. Ook zijn opgegeven kilometervergoeding wijkt af van wat hij nu stelt. Bewijslevering over de eigendom leent zich niet voor een kort geding.
Wel nam de rechter voorlopig aan dat partijen gezamenlijk hebben geïnvesteerd in bedrijfskapitaal met de bedoeling de onderneming uiteindelijk samen te exploiteren. Daaruit volgt volgens hem een gemeenschap in de zin van artikel 3:166 BW, waartoe de apparatuur en de opbrengsten van de foto's behoren. Omdat beide partijen de apparatuur nodig hebben voor hun inkomsten, wees hij alleen de afgifte van de Sony A9 III toe. De fotograaf had zelf aangeboden die camera af te geven, en het bureau betaalt de lening voor die camera nog af. De gemeenschap is daarmee niet verdeeld; het is een voorlopige maatregel. Een vervangende schadevergoeding en het noemen van het serienummer vond de rechter overbodig. De afgifte van de brievenbus- en postbussleutel wees hij af, omdat het bureau niet onderbouwde dat de fotograaf die nog had. Voor de bankpas, de toegangstag en een huissleutel had het bureau de vordering al ingetrokken.
Het gevraagde voorschot van € 1.982,39 op de schadevergoeding wees de rechter af. Het bureau maakte onvoldoende aannemelijk dat de omzetdaling het directe gevolg is van de camera's die de fotograaf onder zich houdt, en niet van zijn vertrek als belangrijkste fotograaf.
De voorzieningenrechter gebood de fotograaf de Sony A9 III met accessoires binnen 48 uur na betekening af te geven aan het bureau, op straffe van een dwangsom van € 1.000 per dag met een maximum van € 25.000. Beide partijen krijgen gedeeltelijk ongelijk en dragen hun eigen proceskosten. Een veroordeling in de daadwerkelijke proceskosten kwam er niet, omdat beiden wisselende of onware stellingen hadden ingenomen. Het meer of anders gevorderde is afgewezen en het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Rechtbank Noord-Nederland · 11 november 2026
Civiel Recht; Goederenrecht