Rechtbank wijst WIA-uitkering af, UWV betaalt € 1.000 voor te late beslissing op bezwaar Een pedagogisch medewerkster uit de regio Rotterdam meldde zich op 15 februari 2022 ziek en vroeg in november 2023 een uitkering aan op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (WIA). Die uitkering is bedoeld voor mensen die door ziekte of een gebrek langdurig niet kunnen werken. Het UWV wees de aanvraag af, omdat zij volgens het instituut met passend werk nog genoeg kon verdienen. De vrouw vond dat het UWV haar klachten niet goed had onderzocht en stapte naar de rechter.
Het UWV beoordeelde de aanvraag in 2024 met een verzekeringsarts en een arbeidsdeskundige. Daaruit volgde dat de vrouw haar eigen werk niet meer kon doen, maar wel andere functies, zoals administratief medewerker en archiefmedewerker. Het inkomen in die functies lag volgens het UWV 18,89 procent lager dan wat zij zonder ziekte zou verdienen. Dat is minder dan de grens van 35 procent verlies aan verdienvermogen die nodig is voor een WIA-uitkering. In bezwaar paste het UWV de beperkingen van de vrouw enigszins aan en schrapte het één geschikte functie, omdat die te veel uren vroeg. Het verlies aan verdienvermogen werd daarmee vastgesteld op 23,58 procent. Het bezwaar bleef daarom ongegrond. Het bestreden besluit op bezwaar dateert van 2 september 2025.
In beroep voerde de vrouw aan dat het onderzoek niet zorgvuldig en niet volledig was. Haar ziektebeelden zijn volgens haar niet in samenhang beoordeeld, de bijwerkingen van haar medicijnen en haar vermoeidheid zijn niet onderzocht, en haar oogklachten zouden nauwkeurig werk in de functies bemoeilijken. Ze kon volgens haar geen vier uur per dag en twintig uur per week werken. Ze vroeg de rechtbank daarom een onafhankelijk deskundige te benoemen en deed een beroep op uitspraken van de Centrale Raad van Beroep waarin een deskundige over vermoeidheid is aangesteld.
De rechtbank volgde haar daar niet in. Volgens de rechtbank draait de WIA om objectief vast te stellen beperkingen bij het uitvoeren van passende arbeid, niet om ervaren klachten. Uit de rapporten van de artsen blijkt dat alle klachten, diagnoses en ook de medicatie en vermoeidheid zijn betrokken in de beoordeling. De verzekeringsarts zag bij het onderzoek geen afwijkingen in de aandacht en de vrouw kan autorijden. Voor haar oogklachten had zij geen medische stukken overgelegd. Het infuus dat zij noemde, kreeg zij pas na de datum waarop haar arbeidsongeschiktheid wordt beoordeeld. Ook de vermoeidheidsvragenlijst die zij overlegde, ging over de periode na die datum. Er was volgens de rechtbank geen medische reden om haar uren verder te beperken, en dus ook geen aanleiding om een deskundige te benoemen.
Wel kreeg de vrouw gelijk over de duur van de procedure. De totale procedure, gerekend vanaf het bezwaarschrift van 11 maart 2024 tot de uitspraak, duurde twee jaar en acht maanden. Dat is acht maanden meer dan de redelijke termijn van twee jaar. Omdat het UWV te laat op het bezwaar beslist heeft, ligt die overschrijding bij het UWV.
De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond, zodat de afwijzing van de WIA-uitkering in stand blijft. Het UWV moet de vrouw wel € 1.000 schadevergoeding betalen voor de overschrijding van de redelijke termijn, en haar proceskosten van € 934 vergoeden.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht Rechtbank legt 180 uur taakstraf op voor verduistering van bedrijfsgoederen, OM eiste 18 maanden cel Twee medewerkers van een bedrijf in Emmer-Compascuum laadden in de ochtenduren, voordat het magazijn openging, pallets met materiaal op de aanhangwagen van een buitenstaander. Een van hen, een logistiek medewerker, is door de rechtbank Noord-Nederland veroordeeld voor medeplegen van verduistering in dienstbetrekking. Het gaat om goederen van zijn werkgever, waaronder een matrijs, sterilisatie trays, dakisolatie, een pomp en metaal.
Het bedrijf bouwde op dat moment een productietak af. De verdachte en zijn direct leidinggevende (medeverdachte) waren bij dat afbouwtraject betrokken en mochten goederen laden en lossen, maar alleen volgens de afgesproken procedures. Bij uitgifte hoorde een gecontroleerde pakbon, en wie overtollige spullen voor eigen gebruik wilde meenemen, moest schriftelijk toestemming vragen aan de plantmanager. Op camerabeelden is te zien dat de verdachte op 26 maart, 4 april, 8 april, 9 april en 11 april 2024 goederen op de aanhangwagen van een derde laadde, steeds vroeg in de ochtend. Zijn leidinggevende deed dat op 11 april samen met hem. Een werknemer die op 11 april naar het bedrijf reed, herkende de goederen op de aanhanger van een passerende auto en dat leidde tot de aangifte.
De verdachte ontkende opzet en zei te goeder trouw te hebben gehandeld. Zijn raadsvrouw wees op de context van het werk: de frequentie van de uitgiftes, de tijdstippen en de ontbrekende pakbonnen zouden daar onvoldoende voor zijn. De rechtbank volgde dat niet. De verdachte kende de werkwijze en liet de waarborgen elke keer na, terwijl het om goederen van veel waarde ging. Op 8 april begon hij al goederen naar buiten te rijden voordat de afnemer was aangekomen, wat volgens de rechtbank wijst op afstemming vooraf. De afnemer verklaarde bovendien dat hij door de leidinggevende was benaderd en geld naar die leidinggevende en een andere man overmaakte. Zijn verklaring noemt de rechtbank ongeloofwaardig. Omdat de verdachte en zijn leidinggevende nauw samenwerkten en samen laadden, is ook het medeplegen bewezen.
De tenlastelegging noemde een waarde van ongeveer € 400.000 en ook RVS karren, autoclaafkleppen en machineonderdelen. Dat is niet bewezen. De rechtbank kan uit het dossier niet afleiden wat de omvang en waarde van de goederen is, en op de camerabeelden is niet te zien dat het om die specifieke onderdelen gaat, omdat een deel in kratten of zwart plastic zat. Daarvoor volgt vrijspraak.
De officier van justitie eiste 18 maanden onvoorwaardelijke gevangenisstraf, uitgaande van het oriëntatiepunt voor fraude bij een benadelingsbedrag van € 250.000 tot € 500.000. Omdat dat bedrag niet vaststaat, past de rechtbank een lagere categorie toe, die van € 10.000 tot € 70.000. Daarbij hoort een gevangenisstraf van twee tot vijf maanden of een taakstraf. De reclassering zag weinig problemen bij de verdachte en geen aanknopingspunten voor toezicht. De rechtbank legt een taakstraf van 180 uur op, met drie maanden vervangende hechtenis bij het niet verrichten ervan. Daarnaast volgt een voorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden met een proeftijd van twee jaar, zonder bijzondere voorwaarden, omdat de man nog in de logistiek werkt.
De benadeelde partij, het bestolen bedrijf, vorderde € 398.814 aan materiële schade en € 12.026 aan proceskosten. De rechtbank vindt aannemelijk dat er schade is, maar kan de hoogte niet beoordelen. Die was gemotiveerd betwist en niet met bewijsstukken onderbouwd, en uitstel om dat alsnog te doen zou het strafproces onevenredig belasten. De vordering is niet-ontvankelijk verklaard en kan bij de burgerlijke rechter worden ingediend.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Hof schrapt € 117.581 van ontnemingsbedrag in hasj- en cocaïnezaak Een man die met anderen handelde in hasj, hennep en cocaïne, hoeft veel minder terug te betalen dan de rechtbank bepaalde. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch stelde het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159, terwijl de rechtbank uitging van € 123.740. De man was in een aparte strafzaak al veroordeeld voor het meermalen medeplegen van handel in en bezit van harddrugs en softdrugs.
Het hoger beroep richt zich tegen het vonnis van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 12 mei 2021, waarin het voordeel op € 123.740 was geschat. De officier van justitie had oorspronkelijk € 249.480 gevorderd en dat op de zitting in eerste aanleg gematigd tot dat lagere bedrag. De advocaat-generaal vroeg het hof het vonnis te bevestigen. De verdediging wilde dat de vordering werd afgewezen, en voerde subsidiair verweer tegen de berekening.
De berekening is gebaseerd op een telefoontap die zeven weken liep, van 21 augustus tot en met 9 oktober 2018. Het onderzoeksteam telde daarin 1.974 aannemelijke drugsgesprekken en rekende elk gesprek als een drugstransactie. Dat gaat het hof te ver. Niet elk gesprek leidt tot een verkoop, want een transactie komt soms pas na twee of meer gesprekken tot stand of gaat ondanks een ontmoeting niet door. Het hof rekent daarom met gemiddeld drie gesprekken per geslaagde transactie en komt zo op 658 transacties in de tapperiode.
Die 658 transacties rekent het hof door naar de hele dealperiode van 26 weken, van 1 april tot en met 9 oktober 2018, na aftrek van vakantie en ziekte. Het verweer tegen die extrapolatie verwerpt het hof: de tapperiode is volgens het hof representatief. Dat geeft 2.444 transacties. Volgens de verdeelsleutel uit het ontnemingsrapport ging 68,1 procent over hennep en hasj (1.664 transacties) en 31,9 procent over cocaïne (780 transacties). Het hof neemt ook de gemiddelde hoeveelheden en prijzen uit dat rapport over: 10 gram hennep of hasj tegen € 8,37 per gram en 1 gram cocaïne tegen € 34,65.
Dat levert een bruto voordeel op van € 40.954,68. Daarvan gaan de inkoopkosten af, geschat op 50 procent van de opbrengst, en € 2.000 aan transportkosten. Er blijft € 18.477 over. De rechtbank rekende dit voordeel voor de helft aan de man toe. Het hof doet dat niet, omdat het dossier erop wijst dat naast de man en een eerste medebetrokkene ook een derde persoon in meer dan incidentele mate betrokken was. Het hof gaat ten gunste van de man uit van een gelijke verdeling over drie personen: € 18.477 gedeeld door drie is € 6.159.
Het hof stelt vast dat de redelijke termijn in hoger beroep is overschreden, maar verbindt daar in deze ontnemingszaak geen gevolgen aan, omdat die overschrijding al is verdisconteerd in de straf in de onderliggende strafzaak. Het beroep op de draagkracht van de man faalt: het is niet aannemelijk dat hij nu of later niet kan betalen, mede omdat het Openbaar Ministerie uitstel en betaling in termijnen kan toestaan.
Het hof vernietigt het vonnis, stelt het wederrechtelijk verkregen voordeel vast op € 6.159 en legt de man de verplichting op dat bedrag aan de Staat te betalen. Bij niet-betaling kan ten hoogste 61 dagen gijzeling worden gevorderd.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 12 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 15 maanden cel en taakstraf op voor witwassen en valsheid met leaseauto's Een man uit de regio Groningen gaf leiding aan drie autoleasebedrijven die in 2022 en 2023 grote bedragen aan contant geld aannamen van klanten. Dat geld was afkomstig uit misdrijf, en de bedrijven deden alsof dat niet zo was. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt hem daarvoor tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 240 uur.
De zaak draaide om auto's die werden verkocht of geleased aan particulieren. In acht dossiers namen de drie bedrijven contante bedragen aan, bijvoorbeeld € 48.485 van een klant die twee Volkswagen Polo's leasede en € 42.175 van een klant met een Audi Q8, naast een aanbetaling van € 45.000. In totaal gaat het om tonnen aan contant geld. Volgens de rechtbank was het geld geheel of gedeeltelijk afkomstig uit misdrijf. De bedrijven en hun mededaders wisten dat, en maakten van het witwassen een gewoonte. De verdachte gaf daar opdracht toe en stuurde het feitelijk aan.
Ook het papierwerk klopte niet. In het kasboek van de bedrijven stonden lagere ontvangsten dan er in werkelijkheid contant binnenkwamen: een klant betaalde op 15 april 2022 € 12.400, maar in het kasboek stond € 9.000 op die dag en € 3.000 op 9 mei 2022. In de leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden stond bovendien ten onrechte dat klanten per automatische incasso of giraal betaalden, dat er geen aanbetalingen waren, en dat het contract met een ander bedrijf uit de groep was gesloten dan in werkelijkheid. De rechtbank rekent dat aan de verdachte toe als medeplegen van feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen over de bewezenverklaring en de strafeis. De verdachte voerde geen verweer, trok onderzoekswensen in en zag af van hoger beroep als de rechtbank de afspraken zou volgen. De rechtbank toetste eerst of de verdachte dit vrijwillig en met kennis van zaken deed, en bevestigde dat. Daarna keek zij zelf naar het bewijs en de straf, omdat zij haar eigen verantwoordelijkheid niet uit handen geeft.
De rechtbank vindt het bewijs in het dossier voldoende en acht de feiten 1 primair, 2 en 3 primair bewezen. De subsidiaire tenlasteleggingen vallen daarmee af. De straf staat volgens de rechtbank in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak, mede door de voordelen van een afdoening met procesafspraken. De verdachte krijgt 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uur. Voert hij de taakstraf niet naar behoren uit, dan volgt vier maanden vervangende hechtenis.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Rechtbank spreekt bestuurder vrij van valsheid in NOW-aanvragen van € 322.996 en wijst UWV-claim af Een bedrijf uit het Rotterdamse vroeg tussen november 2020 en december 2021 vier keer een tegemoetkoming aan in het kader van de NOW, de coronaregeling waarmee de overheid werkgevers hielp om loon door te betalen. Het UWV keerde in totaal € 322.996 aan voorschotten uit. Volgens het Openbaar Ministerie klopte er weinig van: de loonsom die de aanvragen rechtvaardigde zou deels fictief zijn geweest, en in de laatste aanvraag zouden helemaal geen werknemers in dienst zijn geweest. Een van de twee bestuurders en aandeelhouders van het bedrijf, die de aanvragen had ondertekend, moest zich daarvoor verantwoorden.
Het UWV begon in maart 2022 na een melding een onderzoek en droeg het dossier over aan de opsporingsdienst van de Nederlandse Arbeidsinspectie. Dat onderzoek leverde veel op. Het bedrijf had in juli 2020 met terugwerkende kracht loonaangifte gedaan voor 17 personen. Van acht van hen werd de aangifte na de peildatum van 26 augustus 2020 alsnog ingetrokken. Twee van hen verklaarden dat zij de verdachten niet kenden en nooit voor het bedrijf hadden gewerkt. Een andere werknemer vertelde dat zij het op haar rekening gestorte 'loon' meteen grotendeels contant opnam en aan de medeverdachte gaf. Bij de laatste aanvraag waren de twee bestuurders zelf als werknemer opgevoerd, terwijl bestuurders volgens de wet geen werknemer zijn. Het voorschot werd binnen vijf dagen bijna geheel overgemaakt naar hun privérekeningen. Definitieve aanvragen dienden zij niet in, hoewel de regeling dat verplicht, en het UWV heeft de voorschotten teruggevorderd zonder dat er iets is terugbetaald.
Toch kwam de rechtbank niet tot een veroordeling. De tenlastelegging was beperkt tot valsheid in geschrifte bij de vier aanvraagformulieren, en wel op twee punten: het vermelde loonheffingsnummer en het aanvinken van de intentieverklaring. In die verklaring geeft de aanvrager aan juiste en volledige informatie te geven, de voorwaarden te hebben gelezen en de verplichtingen te kennen. Het Openbaar Ministerie stelde dat het nummer vals was omdat de loonaangiften vals waren, en dat de verklaring vals was omdat het bedrijf zich niet aan de verplichtingen hield.
De rechtbank volgde de verdediging. Het loonheffingsnummer op de formulieren is juist, en het aanvinken van de intentieverklaring levert gelet op de inhoud van die verklaring geen valsheid op. Volgens de rechtbank zijn er vermoedelijk onjuiste loonaangiften gedaan en lagen die ten grondslag aan de aanvragen. Dat maakt de gegevens op de aanvragen zelf echter niet vals. De rechtbank moest alleen beoordelen wat het Openbaar Ministerie ten laste had gelegd, en dat was niet bewezen. Het verweer van de raadsman dat het aanvraagformulier geen bewijsbestemming heeft, besprak de rechtbank niet meer.
De rechtbank sprak de verdachte vrij van zowel het primair als het subsidiair ten laste gelegde. Omdat er geen veroordeling volgt, verklaarde zij de vordering van het UWV als benadeelde partij van € 322.996 niet-ontvankelijk. Het UWV en de verdachte dragen ieder de eigen proceskosten.
Rechtbank Oost-Brabant · 12 november 2026
Strafrecht