Rechter wijst bezwaar tegen Rotterdamse parkeervergunning af en weigert schadevergoeding voor lange procedure Een inwoner van Rotterdam vond de aanslag voor zijn parkeervergunning over 2022 te hoog. Zijn argument: er zijn in zijn wijk te weinig parkeerplaatsen, waardoor hij onvoldoende gebruik kan maken van de vergunning. Hij maakte op 8 maart 2022 bezwaar. De heffingsambtenaar van de gemeente Rotterdam verklaarde dat bezwaar op 17 maart 2023 ongegrond. Daartegen stelde de man op 15 maart 2023 beroep in bij de rechtbank Rotterdam, die de zaak op 15 oktober 2026 behandelde.
Volgens de rechtbank doet de parkeerdruk niet ter zake. De gemeente mag de belasting heffen van iedereen die een parkeervergunning aanvraagt, en dat had de man gedaan. De aanslag stond op zijn naam en was voor het juiste bedrag opgelegd. Klachten over het aantal parkeerplaatsen kunnen die bevoegdheid niet beperken. De man had bovendien gevraagd om twintig soorten stukken, van parkeerdrukonderzoeken tot ruwe meetgegevens en interne correspondentie. De rechtbank vond dat hij niet had uitgelegd waarom die stukken relevant zouden zijn voor de vraag of de aanslag mocht worden opgelegd. Ook zijn beroep op de algemene beginselen van behoorlijk bestuur en op het recht op een eerlijk proces in het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens bleef zonder gevolg. De rechtbank vond de stellingen te weinig uitgewerkt om als beroepsgrond te behandelen.
De man klaagde ook dat hij niet was gehoord in bezwaar. De rechtbank oordeelt dat de gemeente de hoorplicht niet heeft geschonden. De man had de gemeente gevraagd om binnen 14 dagen te beslissen, maar stuurde dat verzoek per e-mail naar een adres dat niet van de heffingsambtenaar was. Daardoor kwam het met vertraging aan. Hij is zelf professioneel gemachtigde en kent de gang van zaken bij de gemeente, aldus de rechtbank. Door zelf zo'n korte termijn te stellen, nam hij de gemeente de mogelijkheid om in overleg een hoorzitting te plannen. De heffingsambtenaar stelde een hoorzitting voor op 14 of 15 maart 2023, bood daarna 15 of 16 maart aan en was bereid de zitting telefonisch te houden. Dat was volgens de rechtbank voldoende.
De rechtbank stelt vast dat de redelijke termijn is overschreden: het bezwaar werd ingediend in maart 2022 en de uitspraak volgt in november 2026. De man had om € 3.000 immateriële schadevergoeding gevraagd, € 500 voor elk half jaar. Dat bedrag krijgt hij niet. Bij een gering financieel belang is er geen recht op zo'n vergoeding, en de Hoge Raad heeft die grens in belastingzaken in 2024 verhoogd van € 15 naar € 1.000. De rechtbank rekent het financiële belang hier op nul, omdat de man zijn standpunt tegen beter weten in heeft ingenomen. Hij is zelf professioneel gemachtigde en wordt bijgestaan door een juridisch adviesbureau, en had dus moeten weten dat zijn argument over de parkeerdruk de aanslag niet kon verlagen. De rechtbank volstaat daarom met de constatering dat de termijn is overschreden.
Ook de gevraagde dwangsom van de man voor het te laat beslissen op zijn bezwaar wijst de rechtbank af. Daarvoor is een schriftelijke ingebrekestelling nodig, en een e-mail naar het verkeerde adres voldoet daar niet aan. De gemeente moet bedacht zijn op schriftelijke ingebrekestellingen, maar niet op een bericht aan een van de vele duizenden e-mailadressen van de gemeente.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond en wijst het verzoek om schadevergoeding af. De aanslag blijft in stand. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en krijgt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Rotterdam · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank legt 15 maanden cel en taakstraf op voor witwassen en valsheid met leaseauto's Een man uit de regio Groningen gaf leiding aan drie autoleasebedrijven die in 2022 en 2023 grote bedragen aan contant geld aannamen van klanten. Dat geld was afkomstig uit misdrijf, en de bedrijven deden alsof dat niet zo was. De rechtbank Noord-Nederland veroordeelt hem daarvoor tot een gevangenisstraf van 15 maanden, waarvan 12 maanden voorwaardelijk, en een taakstraf van 240 uur.
De zaak draaide om auto's die werden verkocht of geleased aan particulieren. In acht dossiers namen de drie bedrijven contante bedragen aan, bijvoorbeeld € 48.485 van een klant die twee Volkswagen Polo's leasede en € 42.175 van een klant met een Audi Q8, naast een aanbetaling van € 45.000. In totaal gaat het om tonnen aan contant geld. Volgens de rechtbank was het geld geheel of gedeeltelijk afkomstig uit misdrijf. De bedrijven en hun mededaders wisten dat, en maakten van het witwassen een gewoonte. De verdachte gaf daar opdracht toe en stuurde het feitelijk aan.
Ook het papierwerk klopte niet. In het kasboek van de bedrijven stonden lagere ontvangsten dan er in werkelijkheid contant binnenkwamen: een klant betaalde op 15 april 2022 € 12.400, maar in het kasboek stond € 9.000 op die dag en € 3.000 op 9 mei 2022. In de leasecontracten, mantelovereenkomsten en eigendomsvoorbehouden stond bovendien ten onrechte dat klanten per automatische incasso of giraal betaalden, dat er geen aanbetalingen waren, en dat het contract met een ander bedrijf uit de groep was gesloten dan in werkelijkheid. De rechtbank rekent dat aan de verdachte toe als medeplegen van feitelijk leidinggeven aan valsheid in geschrift.
De zaak is bijzonder omdat het Openbaar Ministerie en de verdediging vooraf procesafspraken maakten, vastgelegd in een overeenkomst van 14 september 2026. Daarin kwamen zij overeen over de bewezenverklaring en de strafeis. De verdachte voerde geen verweer, trok onderzoekswensen in en zag af van hoger beroep als de rechtbank de afspraken zou volgen. De rechtbank toetste eerst of de verdachte dit vrijwillig en met kennis van zaken deed, en bevestigde dat. Daarna keek zij zelf naar het bewijs en de straf, omdat zij haar eigen verantwoordelijkheid niet uit handen geeft.
De rechtbank vindt het bewijs in het dossier voldoende en acht de feiten 1 primair, 2 en 3 primair bewezen. De subsidiaire tenlasteleggingen vallen daarmee af. De straf staat volgens de rechtbank in redelijke verhouding tot de ernst van de zaak, mede door de voordelen van een afdoening met procesafspraken. De verdachte krijgt 15 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar, en een taakstraf van 240 uur. Voert hij de taakstraf niet naar behoren uit, dan volgt vier maanden vervangende hechtenis.
Rechtbank Noord-Nederland · 12 november 2026
Strafrecht; Materieel Strafrecht Raad van State wijst hoger beroep af: man misbruikt procesrecht in AVG-zaak over tenlastelegging Een man vroeg het College van procureurs-generaal om valsheden uit een tenlastelegging in een strafzaak te corrigeren. Hij deed dat op 12 oktober 2022 met een beroep op artikel 16 van de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG), het recht om onjuiste persoonsgegevens te laten verbeteren. Het verzoek ging over drie onderdelen: brieven aan een accountant, e-mails aan een advocaat en een brief aan een notaris. Volgens de man stonden daarover onjuistheden in de tenlastelegging.
Het College wees het verzoek op 23 maart 2023 af. De AVG is volgens het College niet van toepassing op de verwerking van persoonsgegevens in een tenlastelegging, zo volgt uit artikel 2, tweede lid, aanhef en onder d, van de verordening. Op 10 januari 2024 verklaarde het College het bezwaar van de man ongegrond.
De man ging in beroep bij de rechtbank Oost-Brabant. Die verklaarde zich wel bevoegd, maar oordeelde dat hij geen procesbelang had. Met deze procedure kon hij volgens de rechtbank niet bereiken dat de tenlastelegging in de strafzaak werd aangepast. De rechtbank verklaarde het beroep daarom niet-ontvankelijk.
De man stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State en betoogde dat zijn verzoek om aanpassing van de tenlastelegging wel onder het correctierecht van de AVG valt. Op die vraag komt de Afdeling niet toe. Zij verwijst naar een uitspraak van dezelfde dag over eerdere procedures van de man, waarin zij zijn hoger beroep niet-ontvankelijk verklaarde wegens misbruik van recht. Hij deed herhaalde verzoeken, diende een grote hoeveelheid kansloze klachten in en voerde veel procedures. Ook diende hij onduidelijke processtukken in en werkte hij onvoldoende mee.
De Afdeling oordeelt dat het procesgedrag in deze zaak binnen dat patroon past. De man wordt geacht te weten dat dit hoger beroep evident geen kans van slagen heeft. Hij heeft zijn bevoegdheid om hoger beroep in te stellen daarom zonder redelijk doel gebruikt. Over de inhoud van het hoger beroep oordeelt de Afdeling niet.
De Afdeling verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Het College hoeft geen proceskosten te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State wijst Woo-verzoek over MijnStrafdossier af: misbruik van hoger beroep Een man die al jaren procedures voert tegen de deken van de orde van advocaten in het arrondissement Midden-Nederland, vroeg op 30 december 2022 om documenten over MijnStrafdossier. In dat digitale systeem staat het strafdossier in zijn lopende hoger beroep, maar alleen een advocaat heeft er toegang toe. Zijn eigen advocaat had het dossier volgens hem niet aan hem doorgegeven. Met een beroep op de Wet open overheid (Woo) wilde hij stukken zien waaruit blijkt of het toelaatbaar was dat die advocaat het dossier niet doorleverde.
De deken wees het verzoek op 13 februari 2023 af. Volgens haar valt het verzoek niet onder de Woo, omdat die wet niet geldt voor documenten over de toezichthoudende taak van de deken. Daarnaast beschikt zij niet over documenten over MijnStrafdossier. Het bezwaar van de man verklaarde zij op 3 maart 2023 niet-ontvankelijk dan wel ongegrond.
De man ging in beroep bij de rechtbank Oost-Brabant. Die oordeelde in haar uitspraak van 26 juni 2024 dat de deken hem in de bezwaarfase had moeten horen, zodat duidelijk kon worden wat hij met zijn verzoek wilde bereiken. De rechtbank verklaarde het beroep daarom gegrond en vernietigde het besluit van 3 maart 2023. Zij liet de rechtsgevolgen in stand: de afwijzing mocht blijven bestaan, omdat de deken geen documenten had en de man voldoende had verwezen naar plekken waar hij de informatie zelf kan vinden.
De man ging in hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State tegen de uitspraak van de rechtbank Oost-Brabant van 26 juni 2024. Hij vond dat er bij de deken wel degelijk documenten berusten die onder zijn Woo-verzoek vallen. Op de zitting van 18 augustus 2026 behandelde de Afdeling deze zaak samen met zeven andere zaken van dezelfde man.
De Afdeling kwam niet toe aan de vraag of de deken documenten heeft. Zij verwees naar haar uitspraak van dezelfde dag in een andere zaak van de man. Daarin verklaarde zij zijn hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van recht. Hij doet herhaaldelijk dezelfde verzoeken, dient veel kansloze klachten in en voert veel procedures. Ook levert hij onduidelijke processtukken aan en werkt hij onvoldoende mee. Volgens de Afdeling past zijn gedrag in deze zaak in dat patroon, en moet hij hebben geweten dat het hoger beroep evident geen kans van slagen had.
De Afdeling verklaarde het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens misbruik van het recht om hoger beroep in te stellen. De deken hoeft geen proceskosten te vergoeden. De uitspraak van de rechtbank blijft daardoor ongewijzigd in stand.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Raad van State laat Putter parkeerplan supermarkt in stand en kent € 1.500 toe voor trage procedure In het centrum van Putten komt op de plek van een woonwinkel aan de Gervenhof een nieuwe supermarkt, met daarboven 16 appartementen. Daarnaast komt er een gebouw met 12 appartementen en aan de Achterstraat 77 een kringloopwinkel. De gemeenteraad stelde daarvoor op 25 mei 2023 het bestemmingsplan 'Gervenhof & Dorpsstraat e.o.' vast. Een omwonende en twee bedrijven uit Putten en Hooglanderveen vreesden voor parkeeroverlast en gingen in beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
De Afdeling vond in een tussenuitspraak van 11 februari 2026 dat de raad niet goed had onderbouwd dat er geen parkeeroverlast zou komen. De parkeerbalans ging nog uit van vijf parkeerplaatsen die moeten verdwijnen om vrachtwagens bij de supermarkt te kunnen laten laden en lossen. Ook was niet publiekrechtelijk vastgelegd dat 16 parkeerplaatsen onder de Plus, die eigendom zijn van de ontwikkelaar, voor de nieuwe functies gebruikt mogen worden. De raad kreeg 16 weken om dit gebrek te herstellen.
Bij besluit van 28 mei 2026 paste de raad het plan aan. De planregel over parkeren verwijst nu naar de gemeentelijke parkeernorm, de toelichting is herschreven en er is een nieuw parkeeronderzoek van Sweco en de nota parkeernormen Putten 2024 aan de planstukken toegevoegd. Bij de bestemmingen is bovendien vastgelegd dat het om parkeervoorzieningen 'met een openbaar karakter' gaat. De beroepen gelden van rechtswege ook tegen dit herstelbesluit.
De appellanten voerden aan dat de onderzoeksgegevens niet te controleren waren. De parkeertelling uit 2023 was volgens hen gedateerd en niet ingezien, en het was onduidelijk welke bouwvergunningen in de correctie voor de extra parkeerdruk waren verwerkt. De raad legde daarna het volledige onderzoek uit 2023 over, met een overzicht per parkeersectie en een toelichting op de verleende vergunningen. Volgens de Afdeling zijn de gegevens daarmee voldoende te controleren. Door de herinrichting vervallen 6 parkeerplaatsen en komen er 40 bij, per saldo 34 extra, met rekening voor laden en lossen. Ontwikkelingen die nog niet vergund en niet concreet waren, hoefde de raad niet mee te nemen.
Ook het betoog over de loopafstanden slaagde niet. De nota gaat ervan uit dat parkeerplaatsen in het centrum binnen acceptabele loopafstand liggen. Volgens het onderzoek blijft de parkeerbezetting in de secties dichtbij de Plus op alle onderzoeksmomenten onder 85 procent, ook na toevoeging van het plan, en die secties liggen veel dichterbij dan 600 meter. Een foutje in het aanwezigheidspercentage veranderde dat niet: de bezetting op zaterdagmiddag stijgt daardoor met één procentpunt. Het cijfer van 87 procent van een van de appellanten rekende ontwikkelingen mee die de raad niet hoefde mee te nemen.
De Afdeling oordeelt dat de raad het gebrek heeft hersteld. De beroepen tegen het oorspronkelijke besluit zijn gegrond en dat besluit wordt vernietigd, maar de rechtsgevolgen blijven in stand, behalve voor zover het door het herstelbesluit is gewijzigd. De beroepen tegen het herstelbesluit zijn ongegrond. De raad moet de proceskosten van beide appellanten vergoeden, elk € 1.868, en het griffierecht van € 365 en € 184 terugbetalen.
De procedure duurde sinds de ontvangst van het beroepschrift op 27 juli 2023 een jaar en vier maanden te lang. De Afdeling kent de twee bedrijven samen € 1.500 schadevergoeding toe: € 656,25 van de Staat en € 843,75 van de raad. Omdat zij samen procedeerden, kregen zij niet elk een bedrag. Daarnaast vergoeden de Staat en de raad elk € 233,50 aan proceskosten voor het schadeverzoek.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht