Hof legt huisarts 12 maanden cel op voor ontucht met patiënte, verdrievoudigt schadevergoeding Een huisarts onderhield ruim drie jaar lang, van 1 juni 2016 tot en met 31 juli 2019, een seksuele relatie met een van zijn patiënten. De vrouw heeft een autismespectrumstoornis en was eerder slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag. De arts wist dat. Hij had meermaals seks met haar, waaronder penetratie, en zei dat het tussen hen moest blijven. Hij liet haar geloven dat zij moest leren de handelingen fijn te vinden. Het gerechtshof 's-Hertogenbosch heeft de man nu opnieuw gestraft, in hoger beroep tegen het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant van 12 december 2025.
De rechtbank had het ten laste gelegde bewezen verklaard, gekwalificeerd als ontucht plegen met iemand die zich als patiënt aan de hulp of zorg van een werknemer in de gezondheidszorg heeft toevertrouwd, meermalen gepleegd. Zij legde 15 maanden gevangenisstraf op en kende de patiënte € 5.000 aan immateriële schade toe. Alleen de verdachte ging in hoger beroep. Het hof verenigt zich met de bewezenverklaring en verbetert alleen de einddatum van de pleegperiode: 31 juli 2019 in plaats van 31 augustus 2019.
De advocaat-generaal eiste 36 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De verdediging vroeg om geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf en achtte een taakstraf passend. Zij wees op de leeftijd van de man (geboren in 1958), zijn proceshouding, zijn blanco strafblad, het lage recidiverisico en op de tuchtrechtelijke beslissing waardoor hij zich niet meer als arts mag registreren. Het hof vond een lichtere sanctie dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf niet verantwoord. Het weegt zwaar dat de man misbruik maakte van de afhankelijkheid binnen de behandelrelatie en op geraffineerde wijze te werk ging. Zo gaf hij zijn privénummer, sprak hij alleen nog in de avonduren af en bezocht hij haar thuis als de woonbegeleiding afwezig was. Hij hield de waarheid achter toen haar begeleiders een arts inschakelden om met hem te praten. Dat de man vanaf zijn eerste politieverhoor bekende, spijt betuigde en een laag recidiverisico heeft, pleit volgens het hof voor hem. Daarom legt het een lagere straf op dan de advocaat-generaal eiste.
Ook de schadevergoeding valt hoger uit. De patiënte vorderde € 20.000. Het hof ziet een aantasting in haar persoon, omdat zedendelicten bekend staan om hun ernstige gevolgen en omdat uit haar slachtofferverklaring blijkt dat zij psychische gevolgen ondervindt en haar vertrouwen in hulpverleners is geschaad. Bij het begroten van het bedrag sluit het hof aan bij de Rotterdamse Schaal en de categorie 'ontucht met binnendringen' bij 'meest ernstig'. Daarbij weegt mee dat zij door de handelingen zwanger is geraakt.
Het hof veroordeelt de man tot 12 maanden gevangenisstraf, met aftrek van voorarrest. Hij moet de patiënte € 15.000 aan immateriële schade betalen, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 31 juli 2019. Het hof legt hem bovendien de schadevergoedingsmaatregel van € 15.000 op, ten behoeve van het slachtoffer, met gijzeling tot ten hoogste 100 dagen als verhaal niet mogelijk blijkt. Betaalt hij op een van beide verplichtingen, dan vervalt de andere voor zover daaraan is voldaan. De tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf vindt volledig plaats binnen de penitentiaire inrichting, totdat hij in aanmerking komt voor een penitentiair programma of voorwaardelijke invrijheidsstelling.
Gerechtshof 's-Hertogenbosch · 13 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: 72% schadeaftrek bij import tweedehands auto in bpm niet in strijd met EU-recht Wie een gebruikte auto uit een andere EU-lidstaat naar Nederland haalt en laat registreren, betaalt belasting van personenauto's en motorrijwielen (bpm). Die belasting mag niet hoger zijn dan het restant bpm dat al zit in een vergelijkbare auto die in Nederland is geregistreerd. Dat volgt uit het Unierechtelijke discriminatieverbod. Een man die voor zo'n geïmporteerde auto een naheffingsaanslag kreeg, procedeerde tot in cassatie over de vraag hoe schade aan de auto daarbij moet meetellen.
De auto had meer dan normale gebruiksschade. Dienst Domeinen Roerende Zaken raamde de herstelkosten op € 4.953. Op grond van de Uitvoeringsregeling mag 72 procent van zulke gecalculeerde herstelkosten worden afgetrokken van de handelsinkoopwaarde van een gelijksoortige, onbeschadigde auto. In dit geval was dat € 3.566. Het Gerechtshof Den Haag vond die regeling niet in strijd met het Unierecht. Het percentage is volgens het hof een gemiddelde, gebaseerd op onderzoek naar het effect van schade op de handelswaarde. Wie meent dat 100 procent van de herstelkosten moet worden afgetrokken, moet dat zelf onderbouwen, en dat had de man niet gedaan.
In cassatie betoogde de man dat het Unierecht voor elke geïmporteerde schadeauto een aftrek van 100 procent van de herstelkosten vereist, omdat dat bedrag de reële waardevermindering zou zijn. De Hoge Raad wijst dat af. Hij overweegt dat herstelkosten niet zonder meer gelijk zijn aan de waardedaling. Kosten voor het herstellen van onderdelen met alleen normale slijtage tellen niet mee, want die slijtage zit al in de koerslijstwaarde. En bij onderdelen met echte schade verdwijnt door het herstel ook de normale slijtage, zodat de waardedaling lager is dan de kosten.
Ook de bewijslast ligt volgens de Hoge Raad bij de belastingplichtige. Wie een hogere aftrek wil, moet aantonen dat bepaalde onderdelen schade vertonen die een waardedaling rechtvaardigt en hoe groot die is. De 72 procent is een praktische regel: iedere belastingplichtige mag dat percentage zonder nadere bewijsvoering aftrekken. Wil iemand meer aftrekken, dan moet hij dat staven met een deugdelijke schadecalculatie en beeldmateriaal. Het Unierecht regelt de verdeling van de bewijslast niet, dus dat is aan de lidstaten, mits de doeltreffendheid van het Unierecht niet wordt aangetast. Volgens de Hoge Raad bestaat er geen redelijke twijfel dat artikel 110 VWEU ruimte laat voor zo'n regeling. Prejudiciële vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie stelt hij daarom niet.
De overige middelen strandden eveneens. Het ging onder meer om de hoogte van de proceskostenvergoeding in het bestuursrecht, de vergoeding van € 500 voor overschrijding van de redelijke termijn van twee jaar met zes maanden, het recht om gehoord te worden, de vooraf te betalen griffierechten en de bevoegdheid van de nationale rechter om Unierecht toe te passen. Bij elk van die punten verwees de Hoge Raad naar eerdere arresten of oordeelde hij zonder motivering dat de klachten geen vragen opwerpen die van belang zijn voor de eenheid of ontwikkeling van het recht.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond. Het arrest van het Gerechtshof Den Haag blijft daarmee in stand. Een proceskostenveroordeling volgt niet.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht Hof matigt taakstraf voor openlijke geweldpleging tot 100 uur door te trage behandeling Een jonge man sloeg samen met een medeverdachte een andere man. De aangever liep daarbij pijn en letsel op. De verdachte erkende dat hij had geslagen, maar zei dat hij dit deed omdat de aangever hem als eerste had geslagen. Dat zou betekenen dat hij uit noodweer handelde, en dan kan iemand niet worden gestraft.
De politierechter in de rechtbank Amsterdam veroordeelde de verdachte op 9 december 2022 tot een taakstraf van 120 uur wegens openlijke geweldpleging. De verdachte ging in hoger beroep. Het gerechtshof Amsterdam bevestigt het vonnis grotendeels, maar past de straf en de schadevergoeding aan.
Het hof verwerpt het beroep op noodweer. De lezing van de verdachte wordt weerlegd door de verklaringen van de aangever en van een getuige. Het hof ziet geen reden om aan de betrouwbaarheid van die getuige te twijfelen, mede omdat zij zichzelf in haar verklaring ook belast. Volgens die verklaringen waren de verdachte en de medeverdachte de eersten die de aangever sloegen. Er was dus geen sprake van een situatie waarin de verdachte zich tegen een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding moest verdedigen. Omdat er geen noodweersituatie was, kan ook het beroep op noodweerexces, een te ver doorgeslagen verdediging, niet slagen. De advocaat-generaal had juist gevorderd om de verdachte ontslag van alle rechtsvervolging te verlenen. Het hof volgt hem daarin niet.
Het hof vindt een taakstraf van 120 uur in beginsel passend. Het weegt de ernst van het feit mee: het slachtoffer is geslagen en raakte gewond, en dat soort geweld draagt bij aan gevoelens van angst en onveiligheid in de samenleving. Wel stelt het hof vast dat de redelijke termijn met bijna twee jaar is overschreden. De verdachte stelde op 21 december 2022 hoger beroep in en het hof wijst pas op 13 november 2026 arrest. Daarom matigt het hof de taakstraf van 120 naar 100 uur.
Ook de vordering van de benadeelde partij komt aan bod. Die vroeg in totaal € 3.529,28 schadevergoeding, en de politierechter had daarvan € 1.835,72 toegewezen. Het hof wijst nu € 3.528,78 toe, bestaande uit € 1.278,78 materiële schade en € 2.250,00 immateriële schade. De materiële schade bestaat uit reiskosten, medische kosten en vertaalkosten van medische stukken. Het hof wijst het verweer af dat de taxikosten en de vertaalkosten onvoldoende zijn onderbouwd. Wel rekent het de vertaalkosten door op € 550,00 in plaats van het gevorderde € 550,50, omdat dat bedrag op de bijgevoegde schermafbeelding staat. De immateriële schade vindt het hof billijk, gelet op het opgelopen letsel en bedragen in vergelijkbare zaken. De wettelijke rente loopt vanaf 30 april 2022.
De verdachte is samen met de mededader hoofdelijk aansprakelijk voor het hele bedrag. Betaalt de mededader, dan is de verdachte in zoverre bevrijd.
Het hof veroordeelt de verdachte tot een taakstraf van 100 uur, te vervangen door 50 dagen hechtenis als hij die niet naar behoren verricht, met aftrek van voorarrest. Daarnaast moet hij € 3.528,78 schadevergoeding betalen. Daarbij legt het hof ook de schadevergoedingsmaatregel op, waarmee de Staat het bedrag voor het slachtoffer int, met ten hoogste 35 dagen gijzeling als dwangmiddel.
Gerechtshof Amsterdam · 13 november 2026
Strafrecht Rechtbank legt 26 maanden cel op voor bijlaanval in Utrecht, zes maanden minder dan de eis Op 1 maart 2026 stond een man bij een parkeergarage in Utrecht in discussie met een ander. Na een woordenwisseling pakte hij een bijl uit zijn tas. Hij rende op de man af en sloeg met kracht met de scherpe kant van de bijl in de richting van zijn hoofd. Hij raakte hem achter het linkeroor. Het slachtoffer kreeg een scheurwond van ongeveer vier centimeter, die bij de huisartsenpost werd gelijmd, en een hersenkneuzing. Een deel van de aanval is vastgelegd door een camera met zicht op het incident.
De verdachte, een man uit de Dominicaanse Republiek die nu gedetineerd is, zei op de zitting dat hij de ander alleen had willen afschrikken. Zijn advocaat betoogde dat niet vaststond dat de wond door de bijl was ontstaan: dat was volgens haar niet goed te zien op de beelden en het letsel kon ook van een eerdere val komen. Ook zou één zwaaiende beweging en een oppervlakkige wond geen aanmerkelijke kans op de dood opleveren.
De meervoudige kamer van de rechtbank Midden-Nederland (zittingsplaats Utrecht) volgde die verweren niet. De rechters zagen op de beelden dat de verdachte met de scherpe kant van de bijl op het hoofd van het slachtoffer sloeg. De bijl woog bijna een kilo en had een scherpe snijkant. Het hoofd is volgens de rechtbank een kwetsbaar lichaamsdeel met vitale organen. Dat het slachtoffer op beeld niet buiten bewustzijn raakte en maar een wond van vier centimeter had, veranderde daar niets aan. Door op korte afstand met kracht met zo'n bijl te slaan, heeft de verdachte volgens de rechtbank bewust de aanmerkelijke kans aanvaard dat het slachtoffer zou overlijden. Dat heet voorwaardelijk opzet. Daarmee is poging tot doodslag bewezen.
Bij de straf woog de rechtbank mee dat het geweld op klaarlichte dag op de openbare weg plaatsvond en dat de verdachte eerder voor geweldsdelicten is veroordeeld. Hij liep bovendien in meerdere proeftijden. Een psycholoog stelde bij hem een ongespecificeerde persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in cannabisgebruik vast en adviseerde het feit in verminderde mate aan hem toe te rekenen. De rechtbank nam dat over. De reclassering schatte het recidiverisico als gemiddeld in en adviseerde een deels voorwaardelijke straf met bijzondere voorwaarden.
De officier van justitie eiste 32 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk. De rechtbank legt 26 maanden op, waarvan 6 maanden voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Het onvoorwaardelijke deel is daarmee even lang als in de eis. De voorwaarden zijn een meldplicht bij de reclassering, ambulante behandeling, verblijf in begeleid wonen of maatschappelijke opvang, dagbesteding en controle op het gebruik van alcohol en drugs. De gevorderde dadelijke uitvoerbaarheid van die voorwaarden wijst de rechtbank af, omdat er geen duidelijk patroon van gewelddadig gedrag is. Een contactverbod met het slachtoffer legt zij niet op: de rechtbank ziet geen aanwijzingen dat de verdachte hem opnieuw zal opzoeken en spreekt van een eenmalig conflict.
De bijl wordt verbeurdverklaard. Het mes dat bij de verdachte in beslag was genomen krijgt hij terug. Het slachtoffer krijgt € 2.175 aan smartengeld, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 1 maart 2026. De rechtbank legde daarnaast de schadevergoedingsmaatregel op: de verdachte moet het bedrag aan de Staat betalen, die het aan het slachtoffer overmaakt. Bij niet-betaling volgen 21 dagen gijzeling. Tot slot beveelt de rechtbank de tenuitvoerlegging van twee eerder voorwaardelijk opgelegde gevangenisstraffen van 2 weken en 23 dagen, omdat de verdachte tijdens de proeftijden opnieuw een strafbaar feit pleegde.
Rechtbank Midden-Nederland · 16 november 2026
Strafrecht Hoge Raad: belastingrechter onbevoegd bij uitblijven beslissing op uitstel van betaling Een belastingschuldige kreeg een naheffingsaanslag in de motorrijtuigenbelasting opgelegd en vroeg uitstel van betaling. Dat verzoek werd afgewezen. Hij stelde daarop administratief beroep in bij de directeur van de Belastingdienst, maar ook daarop kwam geen tijdige beslissing. Ook de ontvanger liet na tijdig te beslissen op zijn verzoek om uitstel van betaling van de aanslag, de invorderingsrente en de betekeningskosten. De man stapte naar de belastingrechter en eiste daarnaast dwangsommen wegens het uitblijven van die beslissingen.
De rechtbank Zeeland-West-Brabant verklaarde zich bij uitspraak van 17 juli 2023 onbevoegd. Het verzet van de man daartegen verklaarde de rechtbank ongegrond. Volgens de rechtbank moet een belastingschuldige zich in dit soort gevallen tot de burgerlijke rechter wenden. De man ging in cassatie, rechtstreeks bij de Hoge Raad. Het arrest is gewezen in sprongcassatie tegen de uitspraak van de rechtbank Zeeland-West-Brabant van 4 juni 2024.
De Hoge Raad legt uit hoe het stelsel van rechtsbescherming in elkaar zit. Beslissingen over uitstel van betaling worden genomen op grond van de Invorderingswet 1990. De Algemene wet bestuursrecht sluit beroep bij de bestuursrechter tegen zulke besluiten uit, behalve voor enkele uitzonderingen die hier niet gelden. Dat het Belastingdienst-beleid administratief beroep toestaat, verandert daar niets aan. Een beslissing van de ontvanger over uitstel van betaling is ook geen voor bezwaar vatbare beschikking op grond van een belastingwet, omdat de Invorderingswet 1990 niet de heffing van een rijksbelasting regelt. Daarom kan de belastingrechter er geen beroep over behandelen. Dat geldt ook voor beroep tegen het niet tijdig nemen van zo'n beslissing.
Ook de gevraagde dwangsommen leveren niets op. De regeling over dwangsommen bij niet tijdig beslissen is bij de invordering van belastingen niet van toepassing en een andere wettelijke grondslag ontbreekt.
De man betoogde dat dit stelsel in strijd is met het recht op toegang tot een onafhankelijke rechter, zoals beschermd door artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens en artikel 47 van het Handvest van de grondrechten van de Europese Unie. De Hoge Raad wijst dat af. De belastingschuldige kan zich tot de burgerlijke rechter wenden, ook om een tijdige beslissing af te dwingen. Er ontbreekt dus geen voorziening in rechte. De Hoge Raad ziet ook geen reden om vragen aan het Hof van Justitie van de Europese Unie te stellen. De inrichting van de rechtsbescherming valt onder de procedurele autonomie van de lidstaten, mits de beginselen van gelijkwaardigheid en doeltreffendheid zijn gewaarborgd. Dat is hier het geval, omdat de burgerlijke rechter niet minder bevoegd is bij vorderingen op basis van het Unierecht dan bij vorderingen op basis van nationaal recht.
Belanghebbende vroeg ook om een vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in cassatie. Het cassatieberoep is ingesteld op 22 juli 2024. De redelijke termijn is met niet meer dan zes maanden overschreden. Omdat het financiële belang minder dan € 1.000 bedraagt en de overschrijding minder dan twaalf maanden is, volstaat de Hoge Raad met de constatering dat de termijn is overschreden. Een schadevergoeding krijgt de man niet.
De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie ongegrond en veroordeelt niemand in de proceskosten.
Hoge Raad · 13 november 2026
Bestuursrecht; Belastingrecht