Veere moet minicampinguitbreiding alsnog beslissen en betaalt € 1.442 dwangsom Een vrouw wil haar minicamping in de gemeente Veere uitbreiden. Daarvoor diende zij op 13 januari 2026 een aanvraag in voor een buitenplanse omgevingsplanactiviteit, een vergunning waarmee de gemeente van het geldende bestemmingsplan mag afwijken. Het college van burgemeester en wethouders van Veere liet daarna niets meer van zich horen.
Het college had op de aanvraag moeten beslissen binnen de wettelijke termijn. Die termijn werd bij brief van 10 maart 2026 met zes weken verlengd, waardoor het college uiterlijk op 21 april 2026 had moeten beslissen. Dat gebeurde niet. De vrouw stelde het college daarom op 29 april 2026 in gebreke: zij gaf het twee weken om alsnog te beslissen. Het college ontving die brief op 1 mei 2026. Ook na afloop van die twee weken kwam er geen besluit.
De vrouw stapte daarop naar de rechtbank Zeeland-West-Brabant. Omdat het beroep volgens de rechter kennelijk gegrond was, deed hij uitspraak zonder zitting. Dat is mogelijk wanneer meteen duidelijk is dat de indiener gelijk heeft en een mondelinge behandeling niets meer toevoegt.
De rechter vernietigde het niet tijdig nemen van een besluit en droeg het college op binnen twee weken na verzending van de uitspraak alsnog te beslissen. Haalt het college die termijn niet, dan verbeurt het een dwangsom van € 100 per dag, met een maximum van € 15.000.
Daarnaast had het college al een wettelijke dwangsom verschuldigd, omdat het te laat was met beslissen. Die loopt maximaal 42 dagen: de eerste veertien dagen € 23 per dag, de volgende veertien dagen € 35 per dag en de overige dagen € 45 per dag. Het college had de hoogte daarvan niet vastgesteld. De rechter deed dat nu zelf. Omdat er sinds het verstrijken van de ingebrekestelling meer dan 42 dagen waren verstreken, stelde hij de dwangsom vast op het maximum van € 1.442.
Het college moet bovendien het griffierecht van € 397 aan de vrouw vergoeden en haar proceskosten betalen. Die vergoeding is vastgesteld op € 467, een laag bedrag omdat de gemachtigde alleen een beroepschrift indiende en de zaak enkel over de overschreden beslistermijn ging.
De rechter verklaarde het beroep dus gegrond. Het college van Veere moet binnen twee weken een besluit op de aanvraag nemen, betaalt € 1.442 aan verschuldigde dwangsom, vergoedt € 397 griffierecht en betaalt € 467 aan proceskosten.
Rechtbank Zeeland-West-Brabant · 6 november 2026
Bestuursrecht Raad van State: Elburg moet plan voor 56 appartementen bij haven herstellen na klachten van bedrijven Aan de Havenkade in Elburg, tegenover het museum en de werf van de Botterstichting, mogen volgens het bestemmingsplan De Nieuwe Haven maximaal 56 appartementen komen. Op de begane grond zijn winkels en andere commerciële functies voorzien. Het plangebied is het zuidelijkste deel van bedrijventerrein Kruismaten, waar onder meer een palingrokerij zat. Omliggende bedrijven vrezen dat ze door die woningen minder mogen en kunnen doen. De raad van de gemeente Elburg stelde het plan op 5 februari 2024 vast. Daartegen kwamen de vereniging Arent thoe Boecop, de Botterstichting, het voedselverwerkende bedrijf Elburg Foods en de eigenaar van twee aangrenzende opslagpercelen in beroep bij de Raad van State.
De Afdeling bestuursrechtspraak wijst een aantal bezwaren af. Het plan hoefde niet te worden getoetst aan het stedenbouwkundig plan uit 2011, omdat de raad daar niet aan gebonden is en er een eigen beeldkwaliteitsplan aan het besluit ten grondslag ligt. Ook de bouwhoogte van maximaal 16,5 meter, met 1,5 meter extra voor schijngevels, vindt de Afdeling aanvaardbaar. Het plangebied is terecht getypeerd als gemengd gebied in de zin van de VNG-brochure over bedrijven en milieuzonering, zodat kortere richtafstanden tussen woningen en bedrijven gelden. De gronden over de financiële uitvoerbaarheid en de onderzoeken naar luchtkwaliteit, externe veiligheid en archeologie slagen niet.
Voor Elburg Foods is het besluit alsnog goed gemotiveerd. De raad diende kort voor de eerste zitting meerdere rapporten in, waaruit de Afdeling afleidt dat het besluit niet zorgvuldig was voorbereid. Uit het later ingediende geuronderzoek blijkt dat bij de nieuwe woningen aan de streefwaarde en de richtwaarde voor geur wordt voldaan, en dat de milieuvergunning voor een productiecapaciteit van 15.000 ton per jaar vergunbaar is. Dat Elburg Foods door een mogelijke uitbreiding beperkt zou worden, is volgens de Afdeling een onzekere toekomstige gebeurtenis.
Bij de eigenaar van de opslagpercelen ligt dat anders. Op zijn gronden is een bedrijf tot milieucategorie 3.2 bij recht toegestaan, en daarvoor geldt in gemengd gebied een richtafstand van 50 meter. Die afstand wordt niet gehaald: de nieuwe woningen komen op ongeveer 6 en 24 meter van zijn perceel. De raad heeft niet onderzocht of een kortere afstand aanvaardbaar is. Het akoestisch onderzoek laat bovendien een piekgeluid van 72 dB(A) zien in de dagperiode, 2 dB(A) boven de norm van 70 dB(A) voor bedrijventerreinen. De raad verwijst voor die overschrijding naar maatwerkvoorschriften, maar geeft daarvan geen inzicht. De planregels over gevelisolatie vindt de Afdeling onduidelijk, en het Beleidskader Geluid waarnaar zij verwijzen is niet overgelegd. Ook bevestigt de raad dat het om 'stap 4' van de VNG-brochure gaat, waarvoor een grondige onderbouwing nodig is.
Bij de Botterstichting oordeelt de Afdeling dat zij een beroep kan doen op het overgangsrecht. Zij heeft met veel stukken aannemelijk gemaakt dat de werkzaamheden aan botters, ook van derden, op de peildatum van 6 augustus 2013 al plaatsvonden en ononderbroken zijn voortgezet. De raad is daarom ten onrechte uitgegaan van milieucategorie 2 met een richtafstand van 10 meter. Categorie 3.1 geldt, met 30 meter, en die afstand wordt niet gehaald. De raad heeft niet inzichtelijk gemaakt dat de toegestane werkzaamheden mogelijk blijven na de bouw van de woningen.
Tot slot is niet voldoende onderbouwd dat de verkeerssituatie op de Havenkade aanvaardbaar blijft. Die weg is regelmatig overbelast, vooral in het toeristische hoogseizoen. De raad leunt op een verkeersbesluit dat de weg op de 50 drukste middagen per jaar afsluit voor doorgaand verkeer, maar niet is aangetoond dat dit volstaat.
De Afdeling past een bestuurlijke lus toe: ze beslist nog niet over het beroep. De raad krijgt 26 weken om de gebreken in het besluit van 5 februari 2024 te herstellen, met aanvullend onderzoek en een betere motivering over de gevolgen voor de opslagpercelen en de Botterstichting, het geluid en de verkeerssituatie. De uitkomst moet hij aan de Afdeling en de andere partijen meedelen. Over proceskosten en griffierecht beslist de Afdeling in de einduitspraak.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechtbank: omwonende mag niet in bezwaar tegen overkappingen en kavelpaden in Tricht Een man die op zo'n 390 meter van een agrarisch bedrijf in Tricht woont, wilde niet dat daar teeltondersteunende overkappingen en kavelpaden werden aangelegd. De overkappingen staan jaarlijks van maart tot en met mei op de percelen. Hij vreesde aantasting van zijn woongenot en gevaren voor zijn gezondheid, onder meer door het gebruik van pesticiden. Zijn bezwaar tegen de omgevingsvergunning werd door de gemeente West Betuwe niet-ontvankelijk verklaard. Daar ging de rechtbank niet in mee.
De vergunning is op 17 november 2023 aangevraagd door een agrarisch bedrijf. Het college van burgemeester en wethouders verleende de vergunning bij besluit van 14 oktober 2025, voor het bouwen, het afwijken van het bestemmingsplan en het aanleggen van een werk. Het bezwaar van de man volgde daarna, en bij besluit van 19 december 2025 verklaarde het college dat niet-ontvankelijk. Daartegen stelde hij beroep in bij de rechtbank Gelderland. De rechtbank vond een zitting niet nodig en partijen vroegen daar ook niet om, zodat de zaak schriftelijk is afgedaan.
Het draait om de vraag of de man belanghebbende is. Alleen wie rechtstreeks belang heeft bij een besluit kan bezwaar maken en beroep instellen. Wie feitelijke gevolgen ondervindt van wat een besluit toestaat, is in beginsel belanghebbende, maar die gevolgen moeten van enige betekenis zijn voor de woon-, leef- of bedrijfssituatie. De rechtbank kijkt daarvoor naar afstand, zicht, planologische uitstraling en milieugevolgen zoals geur, geluid, licht, trilling en emissie.
Op al die punten kwam de man tekort. Tussen zijn woning en de percelen ligt 390 meter, hij heeft geen zicht op de percelen en zijn eigen perceel grenst er niet aan. Dat hij regelmatig door het landschap rijdt en wandelt, onderscheidt hem volgens de rechtbank niet van anderen. Zijn lidmaatschap van de Vereniging Behoud Lingelandschap maakt dat evenmin anders. Over de pesticiden oordeelde de rechtbank dat het gebruik daarvan geen onderdeel is van de vergunning. Omdat de vergunning dat gebruik niet toestaat, kan zij ook niet leiden tot gezondheidsgevaren daardoor.
Het college is door het niet-ontvankelijke bezwaar niet toegekomen aan een inhoudelijke beoordeling, en dat was terecht. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De man krijgt zijn griffierecht niet terug en ontvangt ook geen vergoeding van zijn proceskosten.
Rechtbank Gelderland · 11 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht Raad van State: bestemmingsplan Borger houdt stand, wens voor levensloopbestendige woning mislukt Twee bewoners van Borger in de gemeente Borger-Odoorn wilden tegenover hun woning een levensloopbestendige woning bouwen. Het perceel waar ze dat willen doen, onbebouwde agrarische grond, valt buiten het bestemmingsplan 'Borger, Borger dorp' dat de gemeenteraad op 18 juli 2024 vaststelde. Daarom kwamen ze in beroep tegen dat plan.
Het plan geeft de kern Borger een nieuwe planologische regeling. Het is een actualisatie van eerdere bestemmingsplannen en beheersverordeningen, die niet meer goed op elkaar aansloten en deels verouderd waren. Het plan is conserverend van aard: het is niet bedoeld om nieuwe ontwikkelingen mogelijk te maken. Voor het perceel van de bewoners gold eerder de beheersverordening 'Borger dorp' met de bestemming 'Dorpsgebied'. Nu kreeg het onder meer de bestemming 'Wonen'. Omdat het ontwerpplan al op 9 november 2023 ter inzage lag, bleef volgens de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State het recht van vóór de Omgevingswet van toepassing.
Op de zitting van 14 september 2026 trokken de bewoners een aantal beroepsgronden in, onder meer over het bouwvlak van het Hunebedcentrum Borger en over de hoogte van overige bouwwerken. Over het gebruik van het Openluchttheater Borger spraken zij met de gemeenteraad af eerst met elkaar in gesprek te gaan, waarna ze ook die grond introkken.
De belangrijkste grond ging over de plangrens. De bewoners hadden in hun zienswijze gevraagd het perceel tegenover hun woning in het plangebied op te nemen, maar de raad deed dat niet. Het perceel ligt nu in het bestemmingsplan 'Buitengebied'. Een eerder principeverzoek om daar te mogen bouwen was afgewezen, op ruimtelijke gronden en vanwege het woonbeleid van de gemeente. De Afdeling vond dat de raad de grens mocht trekken waar hij deed. Het plangebied gaat over de kern van Borger, terwijl het perceel agrarische grond buiten het stedelijk gebied is. De bewoners hadden niet aangetoond dat er zoveel ruimtelijke samenhang is dat het perceel binnen het plan had moeten vallen. De wens om een levensloopbestendige woning te bouwen was daarvoor onvoldoende. Of het principeverzoek terecht was afgewezen, kon in deze procedure niet aan de orde komen.
Ook de andere gronden slaagden niet. De bewoners vonden dat de raad niet had uitgelegd waarom de afwijkingsbevoegdheid voor een aan huis gebonden beroep of bedrijf (maximaal 100 m²) anders is geregeld dan die voor een agrarische hobbyactiviteit (maximaal 250 m²). De raad lichtte toe dat vee meer ruimte vraagt, onder meer voor dierenwelzijn, veevoer en machines, en dat hij bij een beroep aan huis alleen kleinschalige bedrijvigheid naast wonen wil toestaan. De Afdeling vond dat een afdoende reden. De vrees van de bewoners dat een schuur voor hun paard in strijd met het plan komt als het dier overlijdt, nam de Afdeling weg met de toelichting van de raad dat dit alleen speelt als het gebouw voor iets anders wordt gebruikt.
Ook de stelling dat het plan rechtsonzeker is, omdat artikel 24.4.1 van de planregels de titel 'voormalige agrarische gebouwen' draagt terwijl de begripsomschrijving over 'oorspronkelijk agrarische gebouwen' gaat, hield geen stand. In het artikel zelf worden regels gesteld voor oorspronkelijk agrarische gebouwen, zodat de regeling werkbaar is. Dat de begripsomschrijving bestaande planologische rechten zou beperken, voerden de bewoners pas op de zitting aan. Die grond kwam zo laat dat de raad er niet adequaat op kon reageren en liet de Afdeling buiten beschouwing. De grond over landschappelijke en cultuurhistorische waarden gaf geen aanleiding voor het oordeel dat het plan in strijd is met een goede ruimtelijke ordening.
De Afdeling bestuursrechtspraak verklaarde het beroep ongegrond. Het bestemmingsplan blijft ongewijzigd in stand en de raad hoeft de proceskosten niet te vergoeden.
Raad van State · 11 november 2026
Bestuursrecht Rechter laat kapverbod voor 60 bomen in Zandvoort in stand tot ontgrondingsvergunning onherroepelijk is Een projectontwikkelaar wil op het recreatiepark Sandevoerde in Zandvoort 60 bomen en 4 stobben kappen. Op die plek moeten nieuwe chalets komen en een grote vijver voor waterberging. Het college van burgemeester en wethouders verleende daarvoor in juli 2024 een omgevingsvergunning. Daar kwam bezwaar tegen van omwonenden en van Vereniging Sandevoerde, de belangenvereniging van de caravaneigenaren die op het park een standplaats huren.
In het besluit op bezwaar van 4 maart 2025 liet het college de kapvergunning in stand, maar voegde er voorschriften aan toe. Het belangrijkste voorschrift: er mag pas worden gekapt als de ontgrondingsvergunning die bij de provincie Noord-Holland is aangevraagd onherroepelijk is geworden. Dat is een vergunning om grond af te graven, nodig voor onder meer de vijver. Het college wil voorkomen dat bomen verdwijnen terwijl nog onzeker is of het project doorgaat. De ontwikkelaar ging in beroep en vond het voorschrift onwettig en onevenredig, omdat het de plannen jaren kan vertragen.
Eerst beoordeelde de rechtbank wie meedoet aan de procedure. De bezwaren van de omwonenden waren al niet-ontvankelijk verklaard, omdat zij te weinig zicht hebben op de te kappen bomen. Zij gingen daar niet apart tegen in beroep, dus staat vast dat zij geen belanghebbenden zijn en konden zij niet meedoen. De vereniging mocht dat wel. Haar 86 leden hebben stacaravans op het terrein en huren daar een standplaats, vlak bij de te kappen bomen. De huurovereenkomsten zijn weliswaar opgezegd, maar de ontruiming is door de kortgedingrechter geschorst, zodat de leden er nog mogen verblijven. De vereniging behartigt hun belangen dus nog steeds.
Daarna kwam de inhoud. De ontwikkelaar vond dat het voorschrift in strijd is met de Omgevingswet, onder meer met het artikel over het moment waarop een omgevingsvergunning in werking treedt. De rechtbank volgt dat niet. De vergunning is gewoon in werking getreden en de beroepstermijn loopt. Dat de ontwikkelaar er nog geen gebruik van mag maken, ligt aan het voorschrift, en de gemeentelijke Bomenverordening biedt daarvoor een basis. Het college mag zo voorkomen dat bomen nutteloos worden gekapt zolang onzeker is of de werkzaamheden waarvoor ze moeten wijken, doorgaan. Zo'n voorschrift dient volgens de rechtbank ook het leefmilieu en een goede omgevingskwaliteit.
Ook het beroep op het evenredigheidsbeginsel faalt. De ontwikkelaar stelde dat de ontgrondingsvergunning niet essentieel is, omdat het plan kan worden aangepast tot minder dan 10.000 m2 of minder diep dan drie meter, waarvoor geen vergunning nodig is. Het college wees erop dat de hele herontwikkeling van meerdere vergunningen afhangt, dat geen daarvan al onaantastbaar is, en dat kap tot onherstelbare schade kan leiden, ook met een herplantplicht. Volgens de rechtbank heeft het college voldoende en inzichtelijk gemotiveerd dat het onnodige kap wil voorkomen. Het voorschrift is daarom niet te verstrekkend.
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. De bomen blijven staan totdat de ontgrondingsvergunning onherroepelijk is. De ontwikkelaar krijgt geen proceskostenvergoeding en geen vergoeding van het griffierecht.
Rechtbank Noord-Holland · 10 november 2026
Bestuursrecht; Omgevingsrecht